წმინდა პიო პიეტრელჩინელის ხსენების დღე

წარმოიდგინეთ ბილიკი, რომელიც ტყის სიღრმეში მიდის. ირგვლივ ბნელა, და ერთადერთი, რაც გზას გიჩვენებს, შენს ხელში არსებული პატარა, მოციმციმე ლამპარია. შენ არ ხედავ მთელ გზას, არ ხედავ იმას, თუ სად მთავრდება ეს ბილიკი, მაგრამ ხედავ იმ ნაბიჯს, რომელიც ახლა უნდა გადადგა. დღევანდელი ფსალმუნი ამბობს: „შენი სიტყვა, უფალო, ლამპარია ჩემი ფეხისთვის“. ეს არ არის პროჟექტორი, რომელიც მთელ ცხოვრებას გაგიშლის წინ, ეს არის ლამპარი — ისეთი სინათლე, რომელიც მხოლოდ შენს ნაბიჯს ანათებს.

ჩვენ ხშირად გვინდა მეტი. გვინდა ვიცოდეთ, რატომ მოხდა ასე, გვინდა ვიცოდეთ, რა იქნება ხვალ, გვინდა გვქონდეს პასუხები ჩვენს ყველაზე მწარე კითხვებზე. ბენჯამინის წასვლის შემდეგ, ალან, თაო, რაიან, ეს კითხვები ალბათ უფრო ხმამაღალია, ვიდრე ოდესმე. როცა ადამიანი კარგავს საყვარელ ადამიანს, განსაკუთრებით შვილს, ძმას, სამყარო თითქოს ბნელდება. და ჩვენ ვეძებთ სინათლეს, მაგრამ ვერ ვპოულობთ. იგავთა წიგნში ვკითხულობთ: „ყოველი სიტყვა ღვთისა გამოცდილია; ის ფარია მათთვის, ვინც მასთან ეძებს თავშესაფარს“. ეს ფარი არ გვიცავს ტკივილისგან, არამედ გვიცავს იმისგან, რომ ტკივილმა არ გაგვანადგუროს. ის გვიცავს სასოწარკვეთილებისგან.

ბენი იყო ბიჭი, რომელიც სიზუსტეს აფასებდა. ის იყო მათემატიკოსი, კოდირების ოსტატი, ადამიანი, რომელიც აგებდა AWS ინფრასტრუქტურებს. მას უყვარდა, როცა ყველაფერი თავის ადგილზე იყო, როცა ლოგიკა მუშაობდა. მაგრამ ცხოვრება, განსაკუთრებით ტკივილი, ხშირად არ ემორჩილება ლოგიკას. და სწორედ აქ შემოდის რწმენა. არა როგორც პასუხი, არამედ როგორც ნდობა. ბენმა იცოდა ეს ნდობა. გახსოვთ, როგორ იცინოდა ის, როცა ტაილანდში ცხარე ნუდლს ჭამდა? ის აფრთხილებდნენ, მაგრამ ის მაინც ცდიდა, რადგან უნდოდა გამოეცადა ცხოვრება. ის არ იყო გათვლებით სავსე, ის იყო სავსე სიცოცხლის წყურვილით.

სახარებაში იესო მოწაფეებს გზაში აგზავნის და ეუბნება: „არაფერი წაიღოთ გზაზე“. არც ჯოხი, არც პური, არც ფული. ეს რადიკალური მინდობაა. ეს ნიშნავს, რომ შენი ერთადერთი საყრდენი არის ღმერთი. ალან და თაო, ვიცი, რომ ზოგჯერ გრძნობთ, თითქოს თქვენი „საგზალი“ — თქვენი სიხარული, თქვენი მომავლის გეგმები ბენთან ერთად — წაგართვეს. მინდა გითხრათ რაღაც, რაც შეიძლება ახლა რთული მოსასმენია: თქვენ არაფერი დაგიკარგავთ იმ გაგებით, რომ ღმერთმა მიგატოვათ. თქვენ გადიხართ უდაბნოს, სადაც იესო გეუბნებათ: „მოდით ჩემთან“. ის არ გთხოვთ, რომ გქონდეთ პასუხები. ის გთხოვთ, რომ გქონდეთ ის ლამპარი, რომელიც არის მისი სიტყვა.

ბევრჯერ მშობლები ადანაშაულებენ საკუთარ თავს. „რაიმე ხომ არ გამომრჩა? იქნებ რამე სხვაგვარად უნდა გამეკეთებინა?“. მინდა ეს ქვა თქვენი გულებიდან მოვაშორო. ეს არ არის თქვენი ბრალი. ბენის წასვლა არ არის არც თქვენი შეცდომა და არც ღვთის სასჯელი. ეს არის საიდუმლო, რომელიც ჩვენს გაგებას აღემატება. ღმერთი არ ეძებს დამნაშავეს, ის ეძებს გულებს, რომლებიც მასთან მოვლენ. თქვენი სიყვარული ბენის მიმართ იყო სუფთა და უანგარო. ის, რომ ბენს უნდოდა თავისი ყულაბა ბიძამისის დასახმარებლად მიეცა — ეს თქვენი აღზრდის ნაყოფია. თქვენ მას ასწავლეთ სიყვარული. და ეს სიყვარული არ კვდება. ის არის ბენის მემკვიდრეობა, რომელიც ახლა თქვენში ცოცხლობს.

რაიან, ძმაო, შენ ახლა ყველაზე მეტად გჭირდება ეს ლამპარი. შენ დაკარგე შენი თანამოაზრე, შენი მეგობარი, შენი „კონ ჩიმის“ თანამგზავრი. ნუ შეგეშინდება იმის, რომ ზოგჯერ გეშინია. იესო გეუბნება: „არაფერი წაიღოთ“. ეს ნიშნავს, რომ შენ არ გჭირდება მძიმე ტვირთის ტარება — არც სევდის, არც დანაშაულის გრძნობის. შენ შეგიძლია უბრალოდ იყო. ბენი შენს გულშია. როცა აეროპორტში თვითმფრინავებს დაინახავ, როცა კოდს დაწერ, როცა გაიცინებ — ბენი იქ იქნება. ის არ არის წარსული, ის არის შენი მომავლის ნაწილი, ოღონდ სხვაგვარად.

წმინდა პიო, რომელსაც დღეს ვიხსენებთ, ამბობდა: „ილოცე, ირწმუნე და ნუ ნერვიულობ“. ეს არის ის, რაც ჩვენ გვჭირდება. ნუ ნერვიულობთ იმაზე, რაც ვერ გააკონტროლეთ. ნუ ნერვიულობთ იმაზე, თუ რატომ მოხდა ეს. უბრალოდ ილოცეთ. უბრალოდ მიენდეთ. ღმერთმა იცის თქვენი ტკივილი. ყოველი ცრემლი, რომელიც თქვენს თვალებზე მოდის, ღვთის თასში გროვდება. ის არცერთს არ კარგავს.

ბენი ახლა „Banquet of Heaven“-შია. წარმოიდგინეთ, ის იქ არის, ალბათ აკვირდება ზეციურ აეროპორტებს, სადაც არ არსებობს შეფერხებები, არ არსებობს ტკივილი, არ არსებობს „Con Chim Airlines“-ის შეზღუდვები. ის არის სრულყოფილი. და ის გიყურებთ თქვენ. როგორც მამას სიზმარში უთხრა: „მე გიყურებ“. ის არ არის შორს. ის არის ღვთის გულში, და რადგან თქვენც ღვთის გულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ.

დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, აიღეთ ერთი პატარა ნაბიჯი. ნუ ეცდებით მთელი გზის დანახვას. უბრალოდ აანთეთ ეს ლამპარი — წაიკითხეთ ერთი სტრიქონი სახარებიდან, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, ან უბრალოდ ჩაისუნთქეთ ღრმად და უთხარით: „უფალო, შენ იცი, რომ მიყვარს ბენი, შენ იცი, რომ მტკივა, მაგრამ მე შენ გენდობი“. ეს არის ყველაფერი, რაც საჭიროა. ეს არის ის ნაბიჯი, რომელიც ბენის სიყვარულით, ღვთის მადლით, თქვენს გზას გაანათებს. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახი, და ბენი არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ამინ.