ວັນລະນຶກເຖິງນັກບຸນປີໂອ ແຫ່ງ ປີແອເຕຣລຊີນາ, ພຣະສົງ

ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງ, ໃຫ້ເຮົານຶກພາບເຖິງຄວາມງຽບສະຫງົບໃນຫ້ອງນອນຂອງເດັກຊາຍຄົນໜຶ່ງ. ຢູ່ເທິງໂຕະ, ມີປຶ້ມກ່ຽວກັບວິສະວະກຳການບິນ ແລະ ໂຄ້ດຄອມພິວເຕີທີ່ຂຽນຄ້າງໄວ້. ພາຍໃນຫົວໃຈຂອງ Benjamin Vo, ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນນັ້ນບໍ່ເຄີຍຢຸດນິ້ງ—ມັນເໝືອນກັບເຮືອບິນທີ່ກຳລັງກຽມພ້ອມຈະທະບິນຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ. ມື້ນີ້, ເມື່ອເຮົານຶກເຖິງ Ben, ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຫັນພຽງແຕ່ເດັກຊາຍຜູ້ສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ແຕ່ເຮົາເຫັນ 'ຄວາມຖ່ອມຕົນ' ທີ່ງົດງາມ. ເຈົ້າຈື່ໄດ້ບໍ ເມື່ອລາວເວົ້າເຖິງ 'Con Chim Airlines'? ລາວບໍ່ໄດ້ເວົ້າດ້ວຍຄວາມທະນົງຕົວ, ແຕ່ດ້ວຍສຽງຫົວທີ່ໃສຊື່, ດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ບໍລິສຸດ. ລາວເປັນເດັກຊາຍທີ່ຮູ້ຈັກ 'ຄວາມພໍດີ', ຮູ້ຈັກວ່າຊີວິດບໍ່ໄດ້ວັດແທກດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຮົາມີ, ແຕ່ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຮົາ 'ໃຫ້'.

ໃນບົດອ່ານທຳອິດມື້ນີ້, ປຶ້ມສຸພາສິດໄດ້ກ່າວຄຳອະທິຖານທີ່ເລິກຊຶ້ງວ່າ: 'ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທານພຽງແຕ່ອາຫານທີ່ຈຳເປັນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.' ເປັນຫຍັງຜູ້ຂຽນຈຶ່ງຂໍພຽງແຕ່ 'ອາຫານທີ່ຈຳເປັນ'? ເພາະເພິ່ນຢ້ານວ່າ 'ຖ້າອີ່ມໜຳສຳລານເກີນໄປ, ຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະປະຕິເສດພຣະອົງ.' ນີ້ຄືຫົວໃຈຂອງຄວາມສັດທາ. Ben ເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃຜສອນ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ລາວມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເວລາທີ່ລາວຢືນຢູ່ກັບພໍ່ Alan ແລະ ນ້ອງ Ryan, ຫຼືເວລາທີ່ລາວໄດ້ເຫັນໂລກກວ້າງ, ລາວບໍ່ເຄີຍລືມ 'ແຫຼ່ງກຳເນີດ' ຂອງຄວາມຮັກນັ້ນ. ລາວບໍ່ເຄີຍປ່ອຍໃຫ້ຄວາມສຳເລັດທາງດ້ານສະຕິປັນຍາ ຫຼື ຄວາມເກັ່ງກາດຂອງລາວມາປິດກັ້ນຫົວໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ.

ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ສາມເດືອນໄດ້ຜ່ານໄປນັບຕັ້ງແຕ່ Ben ໄດ້ຈາກໄປ. ພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ພໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຫວ່າງເປົ່ານັ້ນຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ໃນເຮືອນ. ບາງຄັ້ງ, ຄວາມເງຽບກໍໜັກໜ່ວງເໝືອນກ້ອນຫີນ. ທ່ານອາດຈະຖາມຕົນເອງໃນຄວາມມືດມົນຂອງກາງຄືນວ່າ: 'ຂ້ອຍພາດຫຍັງໄປບໍ? ຖ້າຂ້ອຍສັງເກດເຫັນອາການໄວກວ່ານີ້, ຖ້າຂ້ອຍປ່ຽນແຜນການເດີນທາງ, ບາງທີ...' ຂໍໃຫ້ພໍ່ບອກທ່ານຢ່າງຊັດເຈນໃນມື້ນີ້, ດ້ວຍຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ: ທ່ານບໍ່ໄດ້ພາດຫຍັງເລີຍ. ຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ Benjamin ຜະເຊີນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງພໍ່, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງແມ່. ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງໃຜເລີຍ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄວາມເຈັບປ່ວຍມາເປັນການລົງໂທດ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຮັກໃດ, ບໍ່ມີຄວາມລະມັດລະວັງໃດທີ່ສາມາດປ້ອງກັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໄດ້. ທ່ານໄດ້ຮັກ Ben ດ້ວຍສຸດຫົວໃຈ, ໄດ້ພາລາວໄປເຫັນໂລກ, ໄດ້ເປັນທັງພໍ່ແມ່ແລະເພື່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລາວ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຢ່າໄດ້ກ່າວໂທດຕົນເອງອີກຕໍ່ໄປ. ທ່ານໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ມະນຸດຄົນໜຶ່ງສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດ.

ໃນພຣະວໍລະສານ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າສົ່ງບັນດາສິດທຳມະທູດອອກໄປໂດຍ 'ບໍ່ໃຫ້ເອົາຫຍັງໄປນຳ'. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພວກເຂົາເອົາໄມ້ຄ້ອນ, ບໍ່ໃຫ້ເອົາຖົງ, ບໍ່ໃຫ້ເອົາເງິນ. ພຣະອົງກຳລັງສອນພວກເຂົາໃຫ້ 'ໄວ້ວາງໃຈ' ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. Ben ເອງກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ເມື່ອລາວສະເໜີມອບເງິນໃນກະປຸກອອມສິນເພື່ອຊ່ວຍລຸງ William, ລາວບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງ 'ຄວາມປອດໄພ' ຂອງຕົນເອງ. ລາວບໍ່ໄດ້ຄິດວ່າລາວຈະເຫຼືອເງິນໄວ້ຊື້ເຄື່ອງຫຼິ້ນຫຼືບໍ່. ລາວພຽງແຕ່ຮູ້ວ່າ 'ຄວາມຮັກ' ສຳຄັນກວ່າ 'ຊັບສິນ'. ນີ້ຄືບົດຮຽນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ Ben ໄດ້ສອນພວກເຮົາທຸກຄົນ. ຄວາມຮັກທີ່ລາວມີ—ຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດກັບວັດຖຸ—ນັ້ນຄື 'ຂອງຂວັນ' ທີ່ລາວໄດ້ປະໄວ້ໃຫ້ເຮົາ.

Ryan, ລູກຊາຍທີ່ຮັກ, ອ້າຍ Ben ຍັງຮັກເຈົ້າຫຼາຍ. ຄວາມຊົງຈຳທີ່ພວກເຈົ້າເຄີຍຫຼິ້ນນຳກັນ, ສຽງຫົວທີ່ດັງກ້ອງໃນເຮືອນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສົມບັດທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດພາກເຈົ້າໄປໄດ້. ເຈົ້າອາດຈະຮູ້ສຶກເຫງົາ, ແຕ່ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າອ້າຍຂອງເຈົ້າກຳລັງເບິ່ງແຍງເຈົ້າຢູ່. ພຣະເຈົ້າຮັກເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງພ້ອມທີ່ຈະເປັນເພື່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າໃນທຸກໆມື້. ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະມີຄວາມສຸກ, ເພາະອ້າຍຂອງເຈົ້າຢາກເຫັນເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ຢ່າງເຂັ້ມແຂງ.

ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ຄວາມຮັກຂອງ Ben ບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ມັນຍັງຄົງເຮັດວຽກຢູ່. ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜ່ານ 'ນ້ຳສ້າງ' ແຫ່ງຄວາມເມດຕາທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງຂຶ້ນໃນນາມຂອງລາວ, ຫຼື ຜ່ານຄວາມເມດຕາທີ່ທ່ານເຮັດໃນຊື່ຂອງລາວ, ຄວາມຮັກນັ້ນຍັງຄົງໄຫຼວຽນຢູ່ໃນໂລກນີ້. ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນນ້ຳຕາຂອງທ່ານ. ພຣະອົງຊົງເຫັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າໃນຕຽງນອນຂອງ Ben, ແລະ ພຣະອົງຊົງໂອບກອດທ່ານໄວ້. ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄວາມເຈັບປວດປິດກັ້ນຫົວໃຈຂອງທ່ານ. ໃຫ້ຫົວໃຈຂອງທ່ານເປີດກວ້າງເພື່ອຮັບເອົາຄວາມຫວັງ. Ben ໄດ້ຜ່ານການທົດສອບທຸກຢ່າງແລ້ວ, ລາວໄດ້ພັກຜ່ອນໃນ 'ງານລ້ຽງແຫ່ງສະຫວັນ'. ລາວບໍ່ໄດ້ຈາກໄປໄກ, ລາວພຽງແຕ່ບິນສູງຂຶ້ນ, ຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຈັບປ່ວຍອີກຕໍ່ໄປ. ຂໍໃຫ້ຮອຍຍິ້ມຂອງ Ben ຈົ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງນຳທາງທ່ານໃນມື້ນີ້. ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ: ພຣະເຈົ້າຮັກທ່ານ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມທ່ານ. ຂໍໃຫ້ທ່ານພົບກັບສັນຕິສຸກທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້. ອາແມນ.