ວັນລະນຶກເຖິງນັກບຸນຕີເຣຊີອາ ແຫ່ງພຣະກຸມານເຢຊູ, ພຣະຊາລີຈາຣິຍາ ແລະ ທ່ານໝໍແຫ່ງສາດສະໜາຈັກ

ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງ, ໃຫ້ເຮົານຶກພາບເຖິງຕອນເຊົ້າວັນໜຶ່ງ ທີ່ແສງຕາເວັນສ່ອງຜ່ານໜ້າຕ່າງເຮືອນ. ຢູ່ເທິງໂຕະ, ມີເຈ້ຍສຳເນົາລະຫັດໂຄມໄຟທີ່ຂຽນດ້ວຍລາຍມືຂອງເດັກຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ຜູ້ທີ່ມັກໃຊ້ເວລາໝົດມື້ໄປกับการຄິດຄົ້ນລະບົບ ແລະ ຝັນເຖິງການສ້າງ 'Con Chim Airlines' ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ. ມື້ນີ້, ເມື່ອເຮົາກ້າວເຂົ້າສູ່ເດືອນທີສາມນັບຕັ້ງແຕ່ Benjamin Vo ໄດ້ຈາກເຮົາໄປ, ຄວາມງຽບໃນເຮືອນອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ດັງກ້ອງທີ່ສຸດ. ມັນເປັນຄວາມງຽບທີ່ບໍ່ມີສຽງເຄື່ອງຈັກເຮືອບິນ, ບໍ່ມີສຽງຫົວທີ່ສົດໃສ, ມີພຽງແຕ່ຄວາມວ່າງເປົ່າທີ່ບາງຄັ້ງກໍໜັກໜ່ວງຈົນຫົວໃຈເກືອບຢຸດເຕັ້ນ. ຄວາມຮູ້ສຶກນີ້, ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກ; ມັນຄືຄວາມຈິງທີ່ Job ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນໃນບົດອ່ານທຳອິດ: 'ຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າເຖິງໝູ່ເພື່ອນເອີຍ, ເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ.'

Job ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຄວາມເຈັບປວດຂອງລາວ. ລາວບໍ່ໄດ້ຍິ້ມແຍ້ມແລ້ວແກ້ຕົວວ່າທຸກຢ່າງສະບາຍດີ. ລາວຮ້ອງຂໍຄວາມເມດຕາ, ລາວຢາກໃຫ້ຄຳເວົ້າຂອງລາວຖືກຈາືກໄວ້ດ້ວຍເຫຼັກກ້າລົງໃນຫີນຕະຫຼອດໄປ ເພື່ອໃຫ້ໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມເຈັບປວດທີ່ລາວແບກຫາບ. ແລະ ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫົວໃຈຂອງພໍ່ Alan ແລະ ແມ່ Thao ໃນເວລານີ້. ທ່ານທັງສອງກຳລັງແບກຫາບຄວາມຄິດເຖິງທີ່ບໍ່ມີວັນ ໝົດ, ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ: 'ເປັນຫຍັງຕ້ອງເປັນ Ben? ເປັນຫຍັງເດັກນ້ອຍທີ່ມີຫົວໃຈສະອາດ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ຈຶ່ງຕ້ອງຈາກໄປກ่อนເວລາอันຄວນ?' ພຣະເຈົ້າไม่ได้ປິດຫູຕໍ່ສຽງຮ້ອງນັ້ນ. ພຣະອົງຮັບຟັງທຸກໆນ້ຳຕາທີ່ໄຫຼລົງໃນຄວາມມືດຂອງກາງຄືນ.

ແຕ່ທ່າມກາງຄວາມເຈັບປວດນັ້ນ, Job ໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງອັນໜຶ່ງທີ່ສ່ອງແສງຜ່ານຄວາມມືດ: 'ແຕ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ພຣະຜູ້ໄถ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີຊິວິດຢູ່... ດ້ວຍເນື້ອໜັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຫັນພຣະເຈົ້າ.' ພາບນີ້ຄື 'ຂົວ' ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ເຮົາກັບ Benjamin. ເມື່ອເຮົາຄິດເຖິງ Ben, ໃຫ້ເຮົາຄິດເຖິງຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງລາວ. ເຈົ້າຈື່ໄດ້ບໍ ເມື່ອ Ben ໃນອາຍຸສິບຫ້າປີ ໄດ້ບອກກັບພໍ່ແມ່ຢ່າງງຽບໆວ່າ ລາວເຕັມໃຈທີ່ຈະມອບເງິນທັງໝົດໃນກະປຸກອອມສິນຂອງລາວ ເພື່ອຊ່ວຍລຸງ William ທີ່ກຳລັງເຈັບປ່ວຍ? ລາວບໍ່ໄດ້ທຸບກະປຸກ, ລາວບໍ່ໄດ້ອວດອ້າງ, ລາວພຽງແຕ່ສະເໜີ—ເປັນການໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ລາວມີ ໂດຍບໍ່ລັງເລ. ນັ້ນຄືຈິດວິນຍານຂອງ Ben, ຫົວໃຈທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າອາຍຸຂອງລາວ, ເປັນຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ຫວັງຜົນຕອບແທນ.

ແລ້ວພຣະວໍລະສານໃນມື້ນີ້ກໍກ້າວເຂົ້າມາໃນຄວາມງຽບນີ້. ພຣະເຢຊູເຈົ້າສົ່ງຈາວກົກເຫຼົ່າທຳອິດອອກໄປໃນໂລກ, ໂດຍບອກວ່າ: 'ເຂົ້າໃນເຮືອນໃດ, ໃຫ້ກ່າວກ່ອນວ່າ: ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຮືອນນີ້.' ພຣະເຢຊູไม่ได้ສົ່ງພວກເຂົາໄປພ້ອມກັບຄວາມຮັ່ງມີ, ແຕ່ສົ່ງໄປດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈ. ແລະ ພຣະອົງຍັງບອກອີກວ່າ: 'ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃກ້ພວກເຈົ້າແລ້ວ.' ບ່ອນໃດທີ່ມີຄວາມຮັກ, ບ່ອນນັ້ນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກ็ມາ ຕັ້ງຢູ່ແລ້ວ. Ben ໄດ້ນຳເອົາສັນຕິສຸກນັ້ນມາสู่ເຮືອນຂອງທ່ານຕະຫຼອດສິບຫ້າປີທີ່ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຮອຍຍິ້ມຂອງລາວ, ສຽງຫົວຂອງລາວ, ຄວາມສົນໃຈໃນເລື່ອງລາວຂອງພໍ່—ທັງໝົດນັ້ນຄື 'ສັນຕິສຸກ' ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ຜ່ານຊີວິດຂອງລາວ.

ພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ພໍ່ຮູ້ວ່າໃນຊ່ວງເວລານີ້, ຄວາມຮູ້ສຶກຜິດອາດຈະແລ່ນເຂົ້າມາໃນຫົວໃຈຂອງທ່ານ. ທ່ານອາດຈະຖາມຕົນເອງວ່າ: 'ຂ້ອຍພາດຫຍັງໄປບໍ? ຖ້າຂ້ອຍສັງເກດເຫັນໄວກว่าນີ້...' ຂໍໃຫ້ພໍ່ຢຸດຄວາມຄິດນັ້ນໃນມື້ນີ້. ຂໍໃຫ້ວາງຄວາມຮູ້ສຶກຜິດນັ້ນລົງທີ່ຕีนກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ Benjamin ຜະເຊີນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງທ່ານ, ບໍ່ແມ່ນຜິດຂອງໃຜເລີຍ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄວາມເຈັບປ່ວຍມາລົງໂທດ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຮັກໃດ, ບໍ່ມີຄວາມລະມັດລະວັງໃດທີ່ສາມາດປ້ອງກັນສິ່ງที่ເກີດຂຶ້ນໄດ້. ທ່ານໄດ້ຮັກ Ben ດ້ວຍສຸດຫົວໃຈ, ໄດ້ພາລາວໄປເຫັນໂລກ, ໄດ້ເປັນທັງພໍ່ແມ່ແລະເພື່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລາວ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຢ່າໄດ້ກ່າວໂທດຕົນເອງອີກຕໍ່ໄປ. ຄວາມຮັກທີ່ທ່ານມີຕໍ່ Ben ບໍລິສຸດ ແລະ ສສົມຢ່າງເຕັມທີ່.

Ryan, ລູກຊາຍທີ່ຮັກຂອງພໍ່ແມ່, ອ້າຍ Ben ຍັງຮັກເຈົ້າຫຼາຍ. ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຍິ້ມ ແລະ ສືບຕໍ່ຄວາມຝັນທີ່ເຈົ້າເຄີຍມີຮ່ວມກັບອ້າຍ. ອ້າຍ Ben ຕອນນີ້ກຳລັງເບິ່ງແຍງເຈົ້າຈາກຟາກຟ້າ, ເປັນ 'ນັກບິນ' ຜູ້ທີ່ເຝົ້າ ດູການເດີນທາງຂອງຊີວິດເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າຮັກເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຈົ້າໃຫ້ ຢູ່ຄົນດຽວ.

ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ມື້ນີ້, ເມື່ອເຮົາລະນຶກເຖິງນັກບຸນຕີເຣຊີອາ, ຜູ້ທີ່ສອນເຮົາໃຫ້ເຮັດສິ່ງນ້ອຍໆດ້ວຍຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໃຫ້ເຮົາຈື່ໄວ້ວ່າຊີວິດຂອງ Ben ກໍເປັນແບບນັ້ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ຢູ່ດົນ, ແຕ່ທຸກວິນາທີທີ່ລາວຢູ່, ລາວໄດ້ ມອບຄວາມຮັກທີ່ເຕັມเปี่ยม. ຂໍໃຫ້ເຮົາກ້າວອອກຈາກບ່ອນນີ້ ໂດຍການຖືເອົາຄວາມຫວັງ. ຢ່າໃຫ້ຄວາມໂສກເສົ້າປິດบังແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກຂອງ Ben, ຜ່ານການກະທຳທີ່ດີ, ຜ່ານຄວາມເມດຕາທີ່ເຮົາມອບໃຫ້ຜູ້ອື່ນ,ສືບຕໍ່ ໄຫຼວຽນຢູ່ໃນໂລກນີ້, ດັ່ງສາຍນ້ຳທີ່ບໍ່ມີວັນແຫ້ງແລ້ງ. ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າອວຍພອນ ແລະ ໂອບກອດ ຫົວໃຈຂອງທ່ານທັງສອງ. ອາແມນ.