Cuimhneachán ar Naomh Thérèse ón Leanbh Íosa

Smaoinigh ar an gcaoi a n-osclaíonn buachaill óg a lámha, ní chun rud éigin a choinneáil, ach chun é a thairiscint. Smaoinigh ar Benjamin Vo, agus é ag seasamh sa chistin, ag smaoineamh ar a uncail William a bhí ag fulaingt, agus ag rá lena thuismitheoirí go raibh sé toilteanach a bhanc muc ar fad a thabhairt dó. Níor bhris sé an banc, níor thóg sé an t-airgead amach, ach bhí an tairiscint ann—an tairiscint sin de chroí a bhí chomh mór sin nár thuig sé teorainn ar bith. Bhí Ben ina bhuachaill a raibh an domhan ina shúile aige, ach ba é an rud ab áille ná gur fhan a chroí chomh simplí agus chomh cineálta sin i lár a chuid smaointe casta uile faoi chórais AWS, faoi eitleáin, agus faoi na haerárthaí a bhí sé ag pleanáil dá 'con chim airlines'. Bhí sé ag iarraidh an domhan a nascadh, é a thabhairt níos gaire dá chéile, eitleán ar eitleán, scéal ar scéal.

Sa chéad léacht inniu, cloisimid focail Iób: 'Ach as mo thaobhsa, tá a fhios agam go bhfuil mo Fhuascailteoir beo, agus go seasfaidh sé ar deireadh ar an deannach; agus as mo fheoil feicfidh mé Dia.' Is focail iad seo a labhraíonn faoin dóchas atá níos láidre ná an bás. Uaireanta, mothaímid go bhfuilimid ag rith i gciorcail, ag iarraidh ciall a bhaint as rudaí nach bhfuil inár gcumhacht. Nuair a bhíonn an cathaoir folamh, nuair a bhíonn an ciúnas sa teach ró-ard, is furasta an mothúchán sin a bheith ann go bhfuil gach rud ag imeacht cosúil leis an ghaoth. Ach tá an fhírinne seo againn: níl an saol seo ina cheo amháin. Is iompar muid i lámha Dé, fiú nuair nach dtuigimid an treo ina bhfuil muid á n-iompar.

Caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé thart ar thrí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian sin fíor agus domhain. Níl aon chiall i ndaoine a rá go bhfuil an t-am ag leigheas gach rud nuair a bhíonn an cathaoir sin folamh, nuair nach gcloisear an gáire sin ar an staighre, nó nuair a bhíonn an t-uaigneas ag titim isteach san oíche. Tá an bhrón sin ann toisc go raibh an grá ann. Ná déanaigí iarracht an bhrón sin a chur i bhfolach, agus ná lig do éinne a rá leat go bhfuil tú ag caoineadh anlathach. Is é an caoineadh sin an t-aon chomhartha amháin atá fágtha den ghrá sin nach bhfuil áit eile le dul aige. Tá an pian seo ina scáthán ar an ngrá a bhí agaibh do Benjamin. Ní gá duit a bheith láidir an t-am ar fad. Tá cead agat a bheith briste.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe. B’fhéidir go bhfuil sibh ag fiafraí san oíche an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin a d’fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Uaireanta, tagann an tinneas isteach sa saol, rud nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá thar ár n-acmhainn. Ná cuir an t-ualach sin de chiontacht ort féin. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag clúdach gach uile nóiméad den chúram a thug sibh do Ben. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram. Níor thip sibh riamh air. Tá sibh saor ón ualach sin. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc; bhí sibh ag tabhairt gach rud a bhí agaibh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt.

Sa Soiscéal inniu, cuireann Íosa na seachtó beirt amach: 'Go n-imí sibh; féach, táim ag cur sibh amach mar uain i measc mac tíre.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Ní bhaineann sé le bheith mór nó tábhachtach. Baineann sé le bheith cosúil leis an bpáiste seo—oscailte, simplí, lán de ghrá. Smaoinigh ar Ben. Smaoinigh ar an gcaoi a raibh sé chomh toilteanach a chuid go léir a thairiscint—mar an uair sin a thairg sé a bhanc muc ar fad dá uncail William. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead toisc nach raibh gá leis, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile, gan choinníoll. Sin é an spiorad atá ag Íosa sa Soiscéal inniu—an spiorad a thugann gach rud uaidh, a chuireann muinín i nDia, agus a théann ó bhaile go baile ag scaipeadh an tsolais. Is é seo an 'Bealach Beag' a mhúin Naomh Thérèse: déan gach rud le grá mór, fiú na rudaí is lú.

Ryan, a dheartháir, tá tú ag iompar an ghrá sin freisin. Tá a fhios agam go bhfuil an saol uaigneach uaireanta, ach cuimhnigh ar an gcaoi a raibh sibh ag pleanáil do na 'Cybertrucks' sin, ag caint faoi na haerárthaí. Tá an nasc sin fós beo. Tá sé beo i ngach gníomh cineáltais a dhéantar go ciúin san oíche, i ngach uair a roinneann sibh cuimhne, i ngach uair a bhreathnaíonn sibh ar na spéartha agus a smaoineann sibh ar a 'con chim' beag ag eitilt i láthair Dé. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an lámh sin, cuir bhur muinín sa Tiarna. Tá Ben ag faire oraibh, ag gáire leis an ngáire geal a bhí chomh nádúrtha sin dó, agus ag fanacht libh sa solas. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á n-iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Ná bíodh eagla oraibh an grá a thabhairt arís, fiú nuair a bhraitheann sé go bhfuil an praghas ró-ard. Tá an praghas íoctha ag Críost cheana féin. Tá sibh saor, agus tá Ben ag eitilt in éineacht leis na haingil, ag fanacht libh sa bhaile mór sin atá ullmhaithe ag an Athair. Amen.