Memoria de Santa Teresiña do Neno Xesús, Virxe e Doutora da Igrexa

Hai certas mañás nas que a luz entra polas xanelas dun xeito tan preciso, tan silencioso, que parece deter o tempo. Unha taza de café sobre a mesa, un zapato pequeno deixado ao carón da porta, o eco dunha voz que xa non se escoita pero que permanece gravada no aire. Se estivesdes hoxe na sala de estar de Alan e Thao, veríades eses pequenos detalles que falan dunha ausencia que pesa como o chumbo. Pasaron tres meses dende que Benjamin Vo emprendeu o seu último voo cara á casa do Pai. Tres meses nos que o mundo exterior segue o seu ritmo vertixinoso, mentres dentro de vós o tempo quedou suspendido nunha pregunta sen resposta. Como se continúa camiñando cando o corazón sente que lle falta a metade?

No libro de Job, que acabamos de escoitar, atopamos a un home que coñece ben este desamparo. Job non está a dar un discurso teolóxico; está ferido. Os seus amigos, ben intencionados quizais pero incapaces de comprender a profundidade da súa coita, acóxeno con palabras que feren máis ca axudan. E Job rompe a falar coa crudeza dunha alma esida: «Piedade de min, piedade de min, amigos meus, porque a man de Deus me tocou!». Non hai fachada, non hai piedade fingida. Job atópase no fondo do val, naquel lugar onde a terra parece desaparecer baixo os pés e o ceo garda un silencio impenetrable.

Mais logo, no medio desa escuridade que semella eterna, asoma unha certeza que nace das entrañas. Job non busca unha explicación racional; busca unha persoa. «Eu sei que o meu Vindicator vive», di. Escoitade ben estas palabras: «Eu sei que o meu Vindicator vive... As miñas propias ollas han de velo, e non outros». Job non se aferra a unha teoría sobre o sufrimento; aférrase a un rostro. Sabe que, malia o po e a ceniza, o seu Redentor está alí, de pé sobre a terra, agardando para abrirlle os brazos.

E esta é exactamente a imaxe que hoxe quero deixarvos como un fío de luz: a imaxe do 'camiño sen sandalias'. No Evanxeo de hoxe, Xesús envía aos setenta e dous discípulos ás aldeas e vilas. E dilles algo que nos chama a atención pola súa radicalidade: «Non levedes bolsa, ninforxa, nin sandalias». Imaxinade iso. Viaxar sen rede de seguridade, sen un plan de recambio, confiando unicamente na acollida do outro, na providencia dun Pai que coñece cada paso. Os discípulos van como cordeiros entre lobos, pero levan unha única arma, un único agasallo: a paz. «En calquera casa na que entrades, dicede primeiro: Paz a esta casa».

Benjamin era un rapaz que sabía moito de camiñar lixeiro, aínda que a súa mente brillase coa complexidade dun universo enteiro. Poido ser un prodixio da lóxica, quen con apenas catorce anos xa navegaba polos recunchos máis complexos da nube e da intelixencia artificial, debuxando no seu ordenador o futuro cos mesmos códigos que seu pai dominaba. Pero o que definía a Ben non eran os seus proxectos de tecnoloxía, nin tampouco aquel soño tan fermoso e tenro de crear unha liña aérea chamada 'Con Chim Airlines' —un proxecto do que sempre falaba cun sorriso radiante e un xesto de pura ledicia—. O que definía a Ben era a súa alma xenerosa, esa capacidade innata de ofrecerse sen reservas.

Lembrades aquela historia, tan sinxela e tan profunda, cando Ben, con apenas quince anos, quixo entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William que estaba a sufrir os efectos de dous ictus? Non importaba que o diñeiro fose necesario ou non, nin que o peto non chegase a romperse fisicamente. O que importaba era o xesto dun neno que, sen que niguén llo pedise, estaba disposto a baleirar o seu mundo enteiro para que outro puidese sanar. Esa era a medida do corazón de Ben. Unha alma que xa entendía o Evanxeo mellor ca moitos de nós: dar sen contar o custo.

E hoxe, Alan e Thao, sei que estades a levar un peso que moitas veces vós mesmos vos impondes sen sabelo. No fondo do peito, no silencio desas noites nas que o sono non chega, asoma esa pedra invisible: a culpa. Ese pensamento que susurra: 'Puiden facer algo máis? Erramos en algo? Podería ter evitado o desenlace?'. Deixade que a Palabra de Deus faga caer esa pedra hoxe mesmo. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, nin un erro voso, nin o resultado de ningunha omisión. Non busquédes a culpa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o val, o abrazo, a luz e o fogar no que Ben creceu feliz e profundamente amado. Deus non acusa aos que aman; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan coma un vento incomprensible, máis alá de calquera control humano, e ningunha vixilancia podería ter alterado o curso do que estaba escrito no misterio da eternidade. Estades absoltos por Deus. Deixade caer ese peso ao pé do altar. Non vos cargueis cunha culpa que non vos pertence.

Benjamin tampouco querería veros atrapados nese corredor sen saída. Pensade por un momento naquel soño que tivo teu pai, Alan, a finais de xuño, cando Ben apareceu forte, san, vestindo un pantalón curto verde, dicindo con aquela voz tan súa: 'Ba, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?'. E despois, cando o abrazaches e lle dixeches que estaría no Ceo para sempre, o seu rostro desarmouse nunha expresión de aceptación antes de murmurar: 'Non pasa nada, vou vixiarvos'. Ben está ben. Está nun lugar onde xa non hai respiracións entrecortadas, nin confusión, nin dor. Está no Banquete do Ceo, compartindo mesa con San Carlo Acutis e con todos os santos, sendo exactamente o rapaz brillante, doce e sorrintemente curioso que sempre foi.

Ryan, irmán, sei que cando miras ao teu lado na habitación, o espazo que antes ocupaba o teu irmán maior parece demasiado ancho. Sei que o bota de menos de maneiras que ás veces nin sabes como nomear. Pero escoita isto ben: Ben non se foi para converterse nun recordo triste. El vive no teu coraxe, na túa maneira de afrontar o día a día, na túa propia curiosidade polo mundo. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír da casa, se escoitades o motor dun avión cruzando o ceo, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: un vaso de auga dado a quen ten sede, unha palabra amable a alguizén que estea soo, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a roca firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós —a Alan, a Thao, a Ryan, a toda a familia e a todos os que nos acompañan dende lonxe con corazóns feridos—. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza, paso a paso, cara á paz que non ten fin. Amén.