Memoria de San Xosafat, bispo e mártir

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende o corazón da Escritura: a imaxe do 'corazón que se refresca'. San Paulo, escribíndolle a Filemón, dille algo que nos toca moi de preto: 'Os corazóns dos santos foron refrescados por ti, irmán'. Pensemos niso. O que refresca o corazón non é algo grande, non é un logro monumental, non é un éxito que se poida medir en cifras ou en pantallas. É a presenza, é o amor, é o xeito en que un ser humano se fai presente para outro.

Detémonos un momento. Thao, Alan, Ryan, hai catro meses que o noso querido Benjamin Vo cruzou o limiar cara á casa do Pai. E nestes catro meses, a vosa casa, o voso día a día, o voso silencio, cambiaron para sempre. Adoitamos pensar que a vida se mide polos grandes pasos, polas viaxes, polos proxectos, por esa mente brillante que Ben tiña —a súa capacidade para entender a tecnoloxía, para soñar con avións, para imaxinar esa 'Con Chim Airlines' que nos facía sorrir a todos. Pero hoxe, a Palabra de Deus lémbranos que o que realmente queda, o que refresca o corazón, é o amor que se entrega.

Cando miramos a vida de Ben, non vemos unha lista de tarefas completadas. Vemos un rapaz que, con quince anos, tiña a capacidade de ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío que sufría. Non o fixo por obrigación. Non o fixo porque alguén llo pedise. Fíxoo porque o seu corazón era un manancial de bondade. E aquí está a verdade que debemos dicir, a verdade que cura: o amor que Ben deu, o amor que vós lle destes, non se perdeu. É un amor que segue refrescando o noso corazón, incluso hoxe, cando a dor parece un deserto.

Moitas veces, na nosa dor, buscamos respostas. Queremos saber cando chegará o Reino, como preguntaban os fariseos no Evanxeo de hoxe. Queremos unha explicación, un sinal, un 'aquí está' ou 'alí está'. E Xesús, con esa voz que atravesa os séculos, dille aos seus discípulos e dínos a nós: 'O Reino de Deus está entre vós'. Non está lonxe, non é algo que chegará despois de moito tempo. Está aquí, no medio da vosa dor, no medio da vosa casa, no abrazo que vos dades, na lembranza de Ben que levades dentro.

Debemos ser moi honestos hoxe. Hai días nos que a ausencia de Ben se sente coma un golpe, coma unha tormenta que nos deixa sen alento. Hai madrugadas nas que o peso da pregunta 'por que?' é tan grande que un se sente tentado a culparse, a pensar que quizais algo se puido facer, algo se puido evitar. Escoitade isto con atención: non é culpa vosa. Ningún coidado, ningunha vixilancia, ningunha dedicación puido cambiar o misterio dunha vida que se completa cedo. A enfermidade non é un castigo, nin é o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi perfecto, e o amor, cando é puro, é a única cousa que non morre.

No Evanxeo, Xesús advirte: 'O Fillo do Home debe sufrir moito e ser rexeitado'. El coñece a dor. El non é un Deus afastado que observa dende o ceo; El é o Deus que camiña con vós polo val da sombra. Cando o pai de Ben soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino que xa está entre vós, porque o amor non ten fronteiras.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña.

Como levamos isto fóra desta porta? Non busquedes grandes xestos. Buscade refrescar o corazón de alguén hoxe. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre.