Trigésimo segundo domingo do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende as páxinas da Escritura: a lámpada. Non é unha lámpada calquera. É a lámpada que o viaxeiro leva na man cando a noite cae sobre o camiño, ese pequeno punto de luz que separa a seguridade do abismo. No Evanxeo de hoxe, Xesús fálanos destas dez virxes que saen ao encontro do esposo. Cinco eran sensatas, cinco eran imprudentes. A diferenza? Non era a súa vontade de atopar ao esposo, nin sequera a súa espera. Todas querían o mesmo. A diferenza era o aceite. Ese aceite que permite que a chama non se apague cando a espera se alonga máis do previsto.

Detémonos un momento. Cando pensamos na espera, pensamos no tempo. E o tempo, para nós, é a medida da nosa dor. Pasaron catro meses dende que Ben volveu á casa do Pai. Catro meses nos que a luz da súa presenza física deixou de iluminar as habitacións da vosa casa, deixando un baleiro que ninguén pode encher. Thao, Alan, Ryan, a vosa espera é a espera de quen mira cara á porta, de quen escoita o eco dunha risa que xa non soa, de quen recorda a Ben falando con esa paixón tan súa, tan brillante, sobre os seus soños de aviación, sobre a súa 'Con Chim Airlines', ese proxecto que lle facía brillar os ollos cunha ledicia tan pura que contaxiaba a calquera que o escoitase. Ese recordo é o voso aceite. É a luz que gardades na vosa lámpada para non perder o camiño na escuridade.

Pero debemos dicir a verdade, porque a fe que non é honesta é só un refuxio de papel. Hai noites nas que a lámpada parece non ter aceite. Hai madrugadas nas que o silencio da casa é tan pesado que un sente que a fe, a esperanza, a mesma vontade de vivir, se van consumindo coma unha mecha sen combustible. É humano sentirse así. Non busquedes culpables na vosa propia alma. Non busquedes erros onde non os houbo. Hai dores na vida que son como o vento de media noite: chegan, apagan o lume e deixan o mundo en penumbra. Non é culpa vosa. Non é culpa de ninguén. A enfermidade, a perda, o misterio da vida que se apaga cedo, non son castigos. Son, simplemente, a parte máis dura e incomprensible deste camiño que todos percorremos cara a Deus.

Ben era un rapaz de luz. A súa curiosidade, esa mente capaz de navegar na nube dixital e ao mesmo tempo de ter a tenrura de querer entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío, era a proba de que o seu aceite estaba cheo de amor. El non gardaba para si. El daba. E ese dar, ese xesto de querer axudar aos demais, é o que o fai vivir para sempre. Cando o seu pai soñou con el, e Ben lle dixo: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' — 'Papá, pasei todas as probas' — non estaba a falar dun exame do colexio. Estaba a falar da proba da vida, da proba da entrega, da proba do amor. El pasounas todas. El chegou ao destino.

O Evanxeo dille aos que se quedaron fóra: 'Non vos coñezo'. Que palabras tan terribles. Pero escoitade ben: estas palabras non son para vós. O Señor non vos dirá iso. O Señor coñece o voso sufrimento. El coñece cada bágoa que cae en silencio na almofada. El coñece a dor de Ryan, que perdeu ao seu compañeiro de aventuras, ao seu irmán, ao seu mellor amigo. El coñece a dor de Alan e Thao, que miran a súa vida e se preguntan como seguir construíndo o futuro sen a peza máis importante. Deus non vos é alleo. El está na vosa dor, coma o aceite que nutre a chama.

San Paulo, na segunda lectura, dános a chave: 'Non queremos que esteades na ignorancia... sobre os que dormen, para que non vos entristezades coma os demais, que non teñen esperanza'. A nosa esperanza non é un desexo; é unha certeza. É a certeza de que Ben non se perdeu na escuridade. El entrou no Banquete. El está alí, onde non hai xa máis 'noites', onde non hai máis 'esperas' longas, onde a luz é eterna. E dende alí, el segue sendo o voso fillo, o voso irmán. O vínculo non se rompeu. Estirouse ata o ceo.

Ás veces, a xente pregúntase se podería ter feito algo máis. 'Se tivese visto isto', 'se tivese feito aquilo'. Deixade esa carga aos pés da Cruz. Non carguedes con culpas que non vos pertencen. A vida e a morte están nas mans de Deus, e El é un Pai que ama infinitamente. Ben estivo rodeado de amor, de coidados, de sorrisos, de viaxes, de todo o que un pai e unha nai poden dar. Non faltou nada. A vosa dedicación foi perfecta. Non vos acusedes máis. Liberádevos desa dor innecesaria, porque Ben non quere que vivades encadeados ao remorso, senón libres para o amor.

Ryan, ti es o portador da luz de Ben. Leva ese recordo contigo, como levas esa tarxeta de avión no teu teléfono. Non é un obxecto; é unha conexión. Cando te sintas só, fala con el. El escoita. Cando teñas un logro, compárteo con el. El sorrí. Non teñas medo de vivir a túa vida con plenitude, porque vivindo ti, tamén o fas vivir a el. Ti es a súa voz na terra.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes facer algo que cambie o mundo enteiro. Buscade facer algo que cambie un instante para alguén. Unha palabra amable, un xesto de axuda, un momento de atención, quizais algo tan sinxelo como apoiar a quen está a pasar por unha mala racha. Faino en nome de Ben. Que a súa bondade siga fluíndo a través de vós. Que cada xesto de amor sexa un pouco de aceite novo para a vosa lámpada. E así, pouco a pouco, a noite farase máis soportable, e a luz da esperanza brillará de novo, guiándovos cara ao día en que, finalmente, a porta se abra e vos volvedes atopar todos, nun abrazo que xa non terá fin. O Señor ten a Ben na palma da súa man. E tenvos a vós tamén. Non teñades medo. A luz non se apagou; só se mudou de lugar.