Venres da vixésimo oitava semana do Tempo Ordinario

Hai momentos nos que a vida se sente como un mapa que ninguén nos ensinou a ler. Miramos as rúas, os cruces, as sinalizacións, e de súpeto, todo parece un labirinto. Pensei niso ao ler hoxe a San Paulo aos Efesios: 'En Cristo fomos elixidos, destinados segundo o propósito de quen realiza todas as cousas conforme ao designio da súa vontade'. É unha frase que soa a eternidade, a un plan que se estende moito máis alá da nosa pequena vista. Pero aquí, na terra, no medio do noso día a día, ás veces o que sentimos non é ese plan, senón un baleiro que nos deixa sen alento.

Penso en Benjamin. Penso na súa mente brillante, naquela curiosidade que o levaba a mergullarse nos mundos do código, na infraestrutura na nube, en todo aquilo que o seu pai, Alan, tamén amaba. Ben non era un rapaz de medias tintas. Cando se sentaba ante o seu ordenador, cando soñaba con esa aeroliña, 'Con Chim Airlines', que lle facía soltar esas gargalladas tan súas, non estaba xogando só a crear unha empresa; estaba a exercer a súa creatividade, ese don que Deus lle dera. Era un rapaz que miraba o mundo non para consumilo, senón para entendelo, para construír algo novo dentro del.

Pero, como vos dicía, hai días nos que o mapa se nos perde. Thao, Alan, Ryan... sei que hai mañás nas que o silencio da casa non é paz, senón unha pregunta que non atopa resposta. O Evanxeo de hoxe fálanos de cousas que están 'escondidas' e que sairán á luz, de susurros detrás de portas pechadas que serán proclamados desde os tellados. Ás veces, a nosa dor é ese susurro. É o segredo que cargamos no corazón, o peso daquela cadeira baleira, a dor que non queremos que ninguén vexa porque nos dá medo que, se a deixamos saír, nos derrube por completo.

Escoitade isto con atención: Deus non ten medo da vosa dor. Non a garda para logo xulgarvos por ela. O Evanxeo dinos: '¿Non se venden cinco pardais por dous céntimos? Con todo, nin un só deles é esquecido ante Deus. Ata os cabelos da vosa cabeza están todos contados'. Pensade na tenrura desa imaxe. O Creador do universo, o que sostén as galaxias, detense a contar os cabelos dun rapaz. Detense a mirar a Ben. Non como un número, non como un caso, non como unha estatística de enfermidade, senón como o seu fillo amado.

Hai unha ferida que moitos pais levan en silencio, esa voz insidiosa que pregunta: 'Puiden facer algo máis? Escapeuseme algo?'. Hoxe, quero que escoitedes a verdade como se fose a única voz na sala: estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de nada que fixésedes mal. Non hai culpa no voso amor. O voso coidado, a vosa vixilancia, a forma en que estivestes ao seu lado en cada paso, foi o reflexo máis puro do amor de Deus. A enfermidade é un misterio que nos supera, unha sombra que chega sen pedir permiso, pero non é vosa culpa. Deixade caer esa pedra. Non vos pertence. Ben non quere que carguedes con ela; el quere que vivades, que respiredes, que saibades que o voso amor foi o ceo na terra para el.

Ben era un rapaz que sabía o que significaba a entrega. Lembrades aquel momento no que, con tan só doce anos, quixo dar o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William? Non houbo cálculo, non houbo 'a ver se me sobra'. Foi a pureza dun corazón que xa entendía que ser fillo de Deus significa ser para os demais. Ese xesto —aínda que non fose necesario romper o porquiño— é o que define a Benjamin. É a súa pegada. E esa pegada segue viva. Vémola nese pozo de auga limpa en Vietnam, o 'Giếng Gioan Baotixita', que leva o seu nome e que hoxe sacia a sede dos máis pequenos. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é o que el é agora: un manancial de amor que non se seca.

Ryan, irmán querido, ti es a continuidade desa historia. Non estás só. Ben vive en ti, na túa risa, nos teus soños. Cando mires ao ceo e vexas un avión, non o vexas como unha despedida. Véo como un sinal de que o amor de Ben segue voando, segue conectando. A túa vida é o maior tributo que podes ofrecerlle a el. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. Ben está alí, no Banquete do Ceo, esperando, sorrindo, e seguro que xa está a deseñar novas rutas para os avións que cruzan a eternidade.

O Señor dille aos seus discípulos: 'Non teñades medo'. É unha orde, non unha suxestión. Non teñades medo da morte, non teñades medo do futuro, non teñades medo nin sequera da vosa propia dor. Porque o que Deus conta, o que Deus garda, nunca se perde. Todo o que amastes en Ben, toda a súa dozura, a súa intelixencia, a súa capacidade de ser 'o mellor fillo', todo iso está a salvo en Deus.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, facede algo que ninguén saiba. Unha oración por outro neno que estea a sufrir, un xesto de bondade cara a un descoñecido, unha pequena axuda a alguén que o necesite. Facedeo en segredo, coma se fose un código que compartides só con Ben e con Deus. Que ese pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que o amor é máis forte que calquera sombra. O Señor está convosco. E Ben, desde o Banquete do Ceo, segue sorrindo, guiando os vosos pasos coa luz dunha esperanza que nunca, nunca se acaba. Amén.