Memoria de Santa Francesa Xabier Cabrini, virxe

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende o corazón da Escritura: a imaxe de non mirar atrás. Xesús, no Evanxeo, dános unha advertencia que soa dura, case cortante: 'Lembrai a muller de Lot'. Pensemos niso. A muller de Lot, no medio da destrución, non puido evitar volver a vista atrás. Quizais buscaba o que deixara, quizais buscaba a seguridade dun pasado que xa non existía, quizais simplemente non podía aceptar que o mundo que coñecía cambiara para sempre. E ao facelo, quedou petrificada. Quedou estancada na súa propia dor.

Detémonos un momento. Thao, Alan, Ryan, hai cinco meses que o noso querido Benjamin Vo cruzou o limiar cara á casa do Pai. Cinco meses. Un tempo que para moitos pode parecer longo, pero que para vós, na quietude da vosa casa, pode sentirse como un instante que nunca remata. Sei que hai días nos que a vosa mirada se perde no pasado, buscando aqueles momentos tan concretos: o sorriso de Ben mentres falaba dos seus proxectos de aviación, a súa ilusión por crear esa 'Con Chim Airlines', a súa mente brillante que navegaba polos sistemas complexos da nube con tanta facilidade coma un paxaro cruza o ceo. É natural. É humano. Pero hoxe, o Señor ofrécenos unha palabra de liberación: 'Quen busque salvar a súa vida, perderaa; pero quen a perda, salvaraa'.

Debemos ser moi honestos hoxe. A dor da perda é un peso que ninguén debería levar só. Sei que hai madrugadas nas que a ausencia de Ben se sente coma un golpe, coma unha tormenta que nos deixa sen alento. Hai momentos nos que a mente, buscando respostas, se inclina cara á culpa: 'Podería ter feito máis?', 'Podería ter visto algo antes?'. Escoitade isto con atención, deixade que caia sobre o voso corazón como auga fresca: non é culpa vosa. Ningún coidado, ningunha vixilancia, ningunha dedicación puido cambiar o misterio dunha vida que se completa cedo. A enfermidade non é un castigo, nin é o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi perfecto, e o amor, cando é puro, é a única cousa que non morre.

Ben era un rapaz de corazón inmenso. Lembrade aquel xesto seu, tan fermoso e tan de neno bo, cando sendo tan novo quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío que sufría. Non fixo falla romper nada, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. Non o rapaz que loitaba contra a enfermidade, senón o rapaz que soñaba, que amaba, que quería que todos ao seu redor estivesen ben. El non era un rapaz de mirar atrás. El era un rapaz de mirar ao futuro, de aprender, de construír, de voar.

No Evanxeo, Xesús advirte que, cando chegue o día do Fillo do Home, non debemos buscar as nosas pertenzas, non debemos volver a buscar o que deixamos atrás. Porque a nosa vida non está nos obxectos, nin nas casas, nin sequera no que fomos onte. A nosa vida está escondida con Cristo en Deus. Ben xa está alí. El xa non ten necesidade de mirar atrás, porque el está na plenitude da visión de Deus. E cando o pai de Ben soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino que xa está entre vós, porque o amor non ten fronteiras.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Buscade, cada día, non mirar atrás con dor, senón mirar adiante con esperanza. Faino en nome de Ben. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia Sodoma de dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade.