Venres da vixésimo cuarta semana do tempo ordinario

Pensemos por un instante nunha mañá de sol, naquelas horas en que o horizonte parece infinito e a vida se estende ante nós como unha pista de aterraxe perfectamente limpa. Imaxinade a Ben, aos seus quince anos, observando o movemento dos avións cunha atención que non era só curiosidade técnica, senón unha forma de asombro ante o mundo. Ben tiña esa capacidade de ver máis aló da superficie das cousas; xa fose nas liñas de código dun xogo que el mesmo programaba, ou na complexidade dun motor a reacción, el buscaba a orde, a lóxica, a beleza oculta. Había unha elegancia na súa mente, unha claridade que facía que ata o máis complexo parecese accesible.

Pero hoxe, a Palabra de Deus lévanos a un lugar máis profundo, a un lugar onde a lóxica humana se detén e onde a fe debe comezar a respirar. San Paulo, na súa carta aos Corintios, é brutalmente honesto. Dinos: 'Se Cristo non resucitou, entón a nosa predicación é baleira e a vosa fe tamén é baleira'. Paulo non nos pide que ignoremos a dor, nin que finxamos que a morte non é un muro. El enfronta a realidade da morte de fronte. Se non hai resurrección, entón somos, coma el di, 'os seres máis dignos de compaixón'.

Alan, Thao, Ryan, e todos vós que hoxe sentides o peso desta ausencia de tres meses, sei que coñecedes ese baleiro. É un baleiro que non se enche con palabras, nin con explicacións, nin con teorías. É o baleiro de quen amou profundamente e agora se atopa camiñando por un terreo que parece non ter cimentos. Cando o noso fillo, o noso irmán, marcha, o mundo vólvese, por un tempo, un lugar de sombras. A pregunta que latexa no corazón, moitas veces sen ser pronunciada, é a pregunta de Paulo: 'É isto todo? É esta a última palabra?'.

Quero deterne aquí, neste punto de dor, e dicirvos algo que o Evanxeo de hoxe ilumina con luz propia. Xesús non camiña só. O Evanxeo de Lucas móstranos a Xesús viaxando de cidade en cidade, pero non vai só. Acompañano os Doce e un grupo de mulleres —María Magdalena, Xoana, Susana—, mulleres que foran curadas, que foran transformadas polo seu encontro con El. Estas mulleres non só o seguían; elas 'provían para eles cos seus propios recursos'. Fixádevos nisto: o Reino de Deus non é algo que cae do ceo xa feito. O Reino de Deus constrúese na comuñón, na axuda mutua, no feito de que uns sosteñen aos outros cando as forzas faltan.

Ben era un rapaz que entendía isto instintivamente. Lembrades aquel xesto, tan puro, tan sen pretensións, cando quixo ofrecer a súa hucha enteira para axudar ao seu tío William? Non fixo falta romper a hucha, non fixo falta que o diñeiro cambiase de mans, porque o amor xa se fixera presente no momento da oferta. Ben, no seu corazón, xa tiña claro que o que posuímos non é para nós mesmos; é para ser entregado. Ese é o mesmo espírito que movía a aquelas mulleres no Evanxeo. Ben era un 'provedor' de amor, un rapaz que, na súa curta vida, xa entendía a lóxica do Reino: que dar é a única forma de vivir realmente.

E aquí, precisamente aquí, quero falarvos daquel peso que moitas veces cargades en silencio: a culpa. Ese pensamento que di: 'Podería ter feito máis? Podería ter visto algo antes?'. Deixade que a luz de Cristo disipe esa sombra. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, non foi un erro de cálculo, non foi unha falta de atención. Foi unha tormenta que chegou, inmensa e incontrolable, máis aló de calquera vixilancia humana. O voso coidado por el foi total, foi heroico, foi o ceo baixo o que el creceu. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, Deus sostén a vosa dor. Estades absoltos de toda culpa. Non busquedes a causa na vosa conduta, porque o voso amor foi a resposta máis fermosa que Ben puido recibir.

Ben, coa súa mente brillante, era coma ese avión que despega e se perde nas nubes. Nós, desde abaixo, seguimos mirando ao ceo, buscando a súa estela. Pero a promesa da resurrección, a que Paulo proclama con tanta forza, non é que Ben desapareceu. A promesa é que el vive en Cristo, que é 'o primeiro de todos os que morreron'. Ben non está perdido; el está na fonte da vida. El está na mesma presenza que, ao espertar, nos saciará. E esa presenza, meus queridos amigos, é a única que pode transformar a vosa dor en esperanza.

Ryan, irmán, ti es o testemuño máis vivo de que o amor de Ben non morreu. Ti que compartiches con el os xogos, os segredos, a vida... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus.