Luns da vixésimo terceira semana do Tempo Ordinario

Hai algo profundamente revelador na escena que nos presenta o Evanxeo de hoxe. Xesús entra na sinagoga, e alí, entre a multitude, hai un home cunha man seca. Os escribas e fariseos, sempre vixiantes, non miran a dor daquel home; miran o reloxo e a lei. Están esperando a ver se Xesús se atreve a curar en sábado, para ter algo de que acusalo. Pero Xesús, coa súa mirada que traspasa calquera máscara, non se deixa intimidar pola súa rigidez. El di ao home: «Levántate e ponte no medio». E despois, cunha autoridade que é puro amor, dille: «Estende a man». E a man foi restaurada.

Imaxinade ese momento de silencio na sinagoga. O home estende a man, quizais tremendo, quizais temendo que nada cambie, e de súpeto, a vida flúe onde antes había morte. A man, que estaba seca e sen vida, volve ser capaz de tocar, de traballar, de acariñar. É o poder restaurador de Xesús. Pero mentres o home celebra a súa curación, os fariseos énchense de furia. Eles preferirían que a man quedase seca antes de que a lei fose desafiada polo amor. Que cegueira tan terrible é a que nos fai preferir a nosa propia razón á misericordia de Deus.

Benjamin Vo era un rapaz que entendía a vida non como un conxunto de normas ríxidas, senón como unha oportunidade para estender as mans. Ben tiña esa mente brillante, capaz de comprender a lóxica das máquinas e a complexidade dos sistemas na nube, pero tiña tamén un corazón que nunca se secou, nunca se endureceu. Pensade na súa curiosidade, na súa paixón polos avións, no xeito en que ollaba cara ao ceo cunha esperanza que non tiña límites. Ben era un rapaz que buscaba conectar, que buscaba voar, que buscaba ser «o seu propio capitán» naquel soño que chamaba 'con chim airlines'. Nese soño, non había espazo para a rigidez ou a amargura; había espazo para a imaxinación e o amor.

Alan, Thao, Ryan, moitas veces na nosa dor, sentimos que a nosa propia man está seca. Sentimos que a vida nos foi arrebatada, que a nosa capacidade de sentir alegría quedou paralizada pola ausencia. E é natural. A dor non é un pecado, é a medida do amor que sentimos. Pero escoitade hoxe a Xesús: «Estende a man». Non para que fagades algo heroico, non para que deixedes de chorar, senón para que deixedes que a súa graza chegue ata onde vos doe. Deus non vos pide que sexades fortes por vós mesmos. El pide que estendedes o que vos queda de forza, o pouco que sintades que tedes, cara a El.

Hai un peso que moitos pais levan en silencio: a pregunta de se fixeron o suficiente, se algo se lles escapou, se a enfermidade foi un castigo. Escoitade isto con toda a paz que o Evanxeo vos pode dar: nin vós, nin Benjamin, pecastes. A enfermidade non é un castigo, e non é o resultado de ningunha falta de coidado. Hai dores neste mundo que acontecen sen que ninguén poida detelas, por moito que amemos, por moito que vixiemos. Non vos acusedes a vós mesmos. Deus non vos acusa. El está ao voso lado, chorando con vós, abrazando a vosa dor. Deixade caer ese peso. Non vos pertence. A vosa dedicación, o voso amor, foron o alicerce onde Ben construíu a súa fermosa vida.

San Paulo, na primeira lectura, fálanos de «limpar o fermento vello» para ser unha masa nova. Ás veces, o fermento vello é a culpa, é o remorso, é a idea de que o noso pasado nos define. Pero en Cristo, cada día é unha oportunidade para ser novos. Ben, coa súa dozura, coa súa vontade de ofrecer todo o que tiña para axudar ao seu tío William, ensinounos o que significa ser un home novo, un home de corazón puro. El non necesitaba romper o seu porquiño para que o seu acto fose real; a súa intención, o seu desexo de dar, xa era un acto de amor perfecto diante de Deus. Ese é o fermento da verdade que Ben deixou nas vosas vidas.

Ryan, ti es o testemuño máis vivo da luz de Ben. Cando te asombres ante algo novo, cando te esforces en aprender, cando sexas xeneroso, estás a estender a man que Ben deixou na túa. Non estás só. O teu irmán está contigo, non como un recordo lonxano, senón como unha presenza que che anima a seguir voando. Non teñas medo de vivir. Non teñas medo de ser feliz. A túa alegría é a mellor homenaxe que lle podes facer ao teu irmán.

Ben está agora no banquete do Ceo. Está onde xa non hai mans secas, nin corpos cansos, nin tristezas. Está na presenza de Xesús, o Señor do sábado, o Señor da vida. E desde alí, el segue a coidar de vós. Segue a sorrir, segue a ser o rapaz brillante e doce que sempre foi. Non vos esqueza de que a vosa vida é unha historia sagrada. Cada vez que recordades un momento divertido con Ben, cada vez que falades del, estades a manter acesa a chama da súa existencia. E esa chama é a luz de Deus.

Quero que saibades que non estades sós nesta camiñada. Hai moitas familias que, coma vós, cargan cruces pesadas. Pero a vosa historia, a historia de Ben, está a axudar a outros. Ese pozo de auga en Cà Mau, ese xesto de amor que segue a dar vida, é un sinal de que o amor de Ben non se detivo. O seu amor segue fluíndo, segue dando de beber aos que teñen sede, segue limpando as feridas dos que sofren. Iso é o que significa ser discípulo de Cristo: que a nosa vida, mesmo cando remata na terra, segue a dar froito.

Hoxe, ao saír, levade convosco esta pequena tarefa: estendede a man. Non para facer algo grande, senón para acariñar a alguén, para axudar a un irmán, para rezar por alguén que sofre en silencio. Facédeo en nome de Ben. Facédeo sabendo que, cada vez que estendedes a man cara ao próximo, estades a estendela cara a Xesús. E El, que sempre cura, non deixará de restaurar a vosa paz, pouco a pouco, día tras día.

Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Ben, fillo amado, segue voando alto, segue sorrindo, e desde o Ceo, guía sempre os pasos da túa familia. Que a paz de Deus, que supera todo entendemento, sexa o voso refuxio hoxe e sempre. Amén.