Memoria de San Pedro Claver, presbítero

Hai unha imaxe no Evanxeo de hoxe que me gustaría que gardásedes no fondo do corazón: Xesús, erguendo os ollos cara aos seus discípulos, fala da benaventuranza. Non fala a quen ten o mundo aos seus pés, nin a quen camiña con seguridade e sen feridas. Fálalles aos pobres, aos famentos, aos que choran. Fálalles aos que saben o que é que a vida lles arranque o que máis aman. Xesús non lles di que a súa dor é boa, nin que a súa perda é un logro. El dilles que son bendicidos porque Deus non mira o que lles falta, senón o que son no seu amor.

Benjamin Vo, o noso Ben, foi un rapaz que entendeu, quizais mellor que moitos de nós, que a vida non se mide polo que posuímos, senón pola capacidade de entregarnos. Ben era un rapaz de mente brillante, un enxeñeiro en potencia que atopaba beleza na lóxica dunha nube de datos ou no deseño dun Boeing 737. Pero máis alá da súa intelixencia, había unha dozura que non viña dos libros. Era esa dozura que nace cando un corazón é libre. Recordade a súa intención, aquel desexo de entregar os seus aforros para axudar ao seu tío William. Non foi un acto de neno que non sabe o valor do diñeiro; foi o acto dun home que xa sabía que o amor é a única moeda que vale a pena na eternidade.

San Paulo, na primeira lectura, dános unha advertencia que hoxe soa con moita forza: «O tempo é curto». Paulo non quere angustiarnos. Quere que nos decatemos de que o que realmente importa non son as nosas posesións, nin os nosos títulos, nin sequera os nosos plans para o futuro. O que importa é a nosa relación co Señor. «Os que choran, que vivan coma se non chorasen», di Paulo. Non significa que non debades chorar, Alan e Thao. Non significa que a vosa dor non sexa real. Significa que a vosa dor, por profunda que sexa, non ten a última palabra. A última palabra tena Cristo, quen nos promete que os que choran agora, rirán.

Alan, Thao, Ryan, sei que hai días en que a ausencia de Ben se sente como unha néboa que non deixa ver o sol. Sei que, na quietude da noite, a pregunta «por que?» asalta o voso pensamento. Quizais vos preguntades se algo se vos escapou, se habería algo máis que poderíades ter feito. Escoitade isto con toda a reverencia: a enfermidade non é un castigo. Deus non envía a dor para probar a nosa fe, nin para castigarnos por erros que non cometemos. A vida, na súa fragilidade, é un misterio que a miúdo nos desborda. Non vos culpedes. Non carguedes cun peso que non vos pertence. Ben non foi unha vítima dun destino cruel, foi un fillo amado de Deus, e a súa vida foi un agasallo precioso que vós, como pais, coidastes con todo o voso ser.

Ben era un rapaz que se ría ao falar da súa «Con Chim Airlines». Imaxinade ese sorriso. Non era só un xogo; era a expresión dunha alma que quería voar, que quería conectar, que quería elevarse por riba da terra. Ese soño non se perdeu. Ben agora voa nun ceo sen límites. E vós, Alan e Thao, sodes os que sementastes nese rapaz a capacidade de soñar. Ese amor que lle dechedes, esa paciencia cos seus intereses, esa escoita atenta ás historias de seu pai, todo iso permanece. O amor non se extingue; transfórmase.

Ryan, irmán querido, ti es o testemuño vivo de Ben. Cando recordas as vosas aventuras, cando gardas esa tarxeta de avión na túa funda, non estás a aferrarte ao pasado. Estás a manter viva unha conexión que o ceo non pode romper. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir sendo curioso. Ben está contigo, non como unha sombra, senón como unha luz que che anima a seguir camiñando.

O Evanxeo de hoxe remata cunha advertencia severa para os que se senten cheos e autosuficientes. Pero para vós, que sentides o baleiro, a promesa é clara: «O Reino de Deus é voso». O Reino non é un lugar lonxano; é a presenza de Deus na vosa dor. É o abrazo que sentides cando vos lembrades de Ben, a paz que chega cando rezades, a esperanza que xorde ao ver como o amor de Ben segue dando froito no mundo, a través dese pozo de auga en Cà Mau que leva o seu nome, dando vida aos que teñen sede.

Non teñades medo de vivir. Non teñades medo de rir, de gozar dunha comida en familia, de contar as historias que Ben amaba escoitar. Ese é o xeito en que el segue presente entre vós. Cando vexades un avión cruzar o ceo, non pensedes só na distancia; pensade na conexión. Pensade que Ben está alí, na presenza do Pai, intercedendo por vós, sorrindo coa mesma dozura que sempre tivo.

Ao saír de aquí hoxe, levade esta pequena tarefa: facede un xesto de bondade, por pequeno que sexa, en nome de Ben. Quizais axudar a alguén que estea a sufrir, ou simplemente ofrecer un sorriso a un estraño. Non busquedes recoñecemento. Faino en segredo, coma se fose o voso regalo para Ben. E ao facelo, sentirédelos máis preto de vós que nunca. Sentiredes que o seu amor segue a traballar no mundo, como unha auga fresca que nunca se esgota.

Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Ben, fillo amado, descansa na luz. E vós, amados seus, camiñade con esperanza, porque o amor nunca remata, porque o amor é a única cousa que levamos connosco á eternidade.