Feria Sexta Hebdomadae XXIV per Annum

Fratres et sorores, audite hodie hanc imaginem quae cor nostrum tangit: non grandem theologiam, non altum librum, sed granum frumenti quod cadit in terram et moritur. Videtis illam quietem matutinam in horto, ubi ros adhuc pendet super foliis et silentium terram tegit? Sic est veritas resurrectionis de qua Paulus apostolus ad Corinthios tam fortiter loquitur. Si enim mortui non resurgunt, neque Christus resurrexit. Et si Christus non resurrexit, vana est fides nostra, et adhuc in peccatis nostris sumus. Sed non ita est. 'Nunc autem Christus resurrexit a mortuis, primitiae dormientium.' Haec una sententia non est sola formula; est lux quae penetrat per omnes parietes tenebrosos cubiculi ubi absentia graviter sedet.

Cogitate de hoc ipso aspectu. Paulus non disserit de rebus abstractis; ipse tangit ipsam cutem humanae conditionis. Nos omnes in hoc mundo ambulamus cum cognoscenda illa fragilitate. Post tres menses, absentia Benjamin non est iam novus hospes; est quasi paries durus in domo. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus illius silentii quod mane et vespere domum replet. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo conclavis, in ludis illis quos simul agebatis, in risu qui nondum oblitus est. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis.

Et si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' audite hodie vocem Salvatoris quae longe supra omnes nostras suspiciones sonat. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas in mari, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et fratres qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

Et hic, dum veritas haec nos percutit, videte quomodo Evangelium Lucae nos ducit in vias Galilaeae. Iesus ambulat per civitates et castella, praedicans regnum Dei. Et quis eum comitatur? Duodecim, et mulieres illae quae curatae erant a spiritibus malignis et infirmitatibus: Maria Magdalena, Joanna uxor Chuzae procuratoris Herodis, Susanna, et aliae multae quae ministrabant eis de facultatibus suis. Hae non erant spectatrices otiosae. Erant illae quae viderant dolorem, quae cognoverant infirmitatem, et quae nunc, tactae a misericordia Christi, dederunt totum quod habebant ad sustentandum Dominum et discipulos eius. In hac vitae participatione, in hoc labore cotidiano, agnoscimus spiritum qui etiam in familia nostra operatus est.

Cogitate de Benjamin, de indole illius pueri cuius mens acuta in technologia et in rebus miris volabat. Benjamin noster, qui interdum cum patre de 'con chim airlines' loquebatur, non solum in computatris et in numeris vivebat; ipse habebat cor quod altissime amabat. Meministisne illius temporis cum, quindecim annorum esset, dixit matri et patri se velle totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat? Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat antequam ulla rogatio fieret, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Sicut illae mulieres in Evangelio quae de facultatibus suis ministrabant, Benjamin habuit cor ministri, cor qui voluit omnia dare pro iis quos amabat.

Hic est ille cardo ubi evangelium intrat in noctem vestram. Christus non relinquit mortuos in pulvere. Sicut Paulus dicit, Christus est primitiae. Et in Psalmo audivimus illam vocem fidentem: 'Audi, Domine, iustitiam meam; intende deprecationem meam. Ego autem in iustitia videbo faciem tuam; satiabor cum apparuerit gloria tua.' Benjamin non periit. Ipse, qui in terra tam libenter nubes et caelum speculabatur, nunc in convivio caeli stat, iuxta Sanctum Carolum Acutis, intercedens pro nobis omnibus, ut medici et investigatores viam inveniant ne ulla alia familia hoc iter durum ambulare debeat.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu, Ryan, in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis — specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt — scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.