Feria Quarta Hebdomadae vicesimae secundae per Annum

In silentio vespertino, cum sol declinat et umbrae longiores super terram se extendunt, saepe in mente versatur imago cuiusdam pueri in horto sedentis. Non de rebus magnis cogitat, non de machinis aut numeris, sed simpliciter de volatu avium, de motu alarum in caelo. Benjamin noster, ille puer cuius risus tam clarus erat ut etiam umbras discutere posset, semper habuit hoc mirum desiderium: volare. Recordamini, Alan et Thao, Ryan, quomodo de 'Con Chim Airlines' loqueretur? Non erat vanitas, sed pura, ingenua cupiditas caeli. Benjamin, noster carissimus, in sua quindecim annorum aetate, non solum in terra ambulavit; ipse iam in corde suo ad astra spectabat.

Sed hodie, in hac oratione, oportet nos veritatem fateri. Duo menses et aliquid amplius transierunt ex quo Benjamin ad Patrem migravit. Silentium in domo vestra non est vacuum; est plenum absentia, plenum memoria, plenum dolore qui interdum sicut unda maris advenit. Non est verum dicere luctum esse brevem. Luctus est iter, et in hoc itinere, interdum sentimus nos esse in deserto, sicut Iesus, qui post baptismum in desertum ductus est. Sed hodie, in Evangelio, Iesus non est in deserto; Iesus est in domo Simonis. Iesus intrat in domum ubi febris regnat, ubi infirmitas corda frangit.

Aspicite Iesum. Ipse non stetit procul. Ipse accessit ad socrum Simonis, stetit super eam, et increpavit febrem. Verbum eius fuit potestas. Et illa, statim surgens, ministrabat eis. Hoc est mysterium quod nos hodie circumdat. Deus non est Deus remotus, sed Deus qui in domos nostras venit, qui manum tenet, qui febrem — sive corporis sive animae — increpat. Vos, Alan et Thao, scio quomodo cor vestrum saepe in illo cubiculo 419, in illis somniis, in illis momentis ubi Benjamin vobis promisit se vos custodire, versetur. Scio quomodo, in nocte, dubia vos invadant. Numquid aliquid omisimus? Numquid culpa nostra fuit? Audite me: Sicut Iesus dixit de caeco nato, 'Neque hic peccavit, neque parentes eius.' Infirmitas non est poena. Amor vester fuit, et est, perfectus. Deponite onus illud, quia Deus vos non accusat, sed vestris lacrimis compatitur.

Paulus Apostolus, in lectione prima, nos admonet: 'Ego plantavi, Apollo rigavit, sed Deus incrementum dedit.' Benjamin noster fuit sicut plantula in agro Domini. Alan et Thao, vos plantastis, vos rigastis, vos amorem vestrum sicut aquam vivam in eum effudistis. Sed incrementum, illa sapientia, illa curiositas, illa bonitas quae in eo fulgebat, a Deo venit. Benjamin non fuit tantum filius vester; fuit donum Dei, quod ad tempus vobis commissum est. Et sicut in somnio, ubi Benjamin dixit, 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết', ipse iam transivit omnia examina vitae. Ipse est salvus. Ipse est liber. Ipse nunc spirat in libertate gloriae filiorum Dei.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius incrementi. Tu es frater qui cum eo ridebas, qui cum eo in Barcelona stabas, qui cum eo illud vinculum inviolabile habuisti. Noli timere, quia Benjamin non est in terra mortuorum, sed in terra viventium. Ipse tecum est in omni studio, in omni ludo. Quando sentis te solum, memento: tu es frater eius, et ipse tecum ambulat sicut angelus custodis. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari.

In Evangelio, postquam Iesus multos sanavit, exiit in desertum. Turbae eum quaerebant, volebant eum retinere. Sed Iesus dixit: 'Et aliis civitatibus oportet me evangelizare regnum Dei, quia ad hoc missus sum.' Iesus non potuit manere in uno loco, quia amor Dei non potest includi, non potest contineri. Sic est etiam vita Beniamini. Licet vita eius in terra finita sit, amor eius non finitur. In Cà Mau, aqua munda fluit ex puteo 'Giếng Gioan Baotixita'. Illa aqua, quae vitam praebet, est signum amoris Beniamini qui pergit fluere. Benjamin non est mortuus; ipse est sicut fons aquae vivae, qui in cordibus vestris et in cordibus pauperum pergit operari.

Cogitate de illo 'piggy bank'. Benjamin non fregit illud, non effudit nummos, sed optulit. In illo actu, Benjamin revelavit cor suum. Non erat avarus, non erat sui amans. Erat puer qui totum se dare volebat. Hoc est, fratres et sorores, quod Deus a nobis petit. Non perfectionem, non sapientiam mundi, sed cor quod offert. Benjamin, in sua quindecim annorum vita, iam perfecit id quod multi in octoginta annis non perficiunt: didicit amare.

Nolite ergo timere silentium. In silentio, Deus loquitur. In silentio, Benjamin vobiscum est. Ipse non est in aliquo loco remoto, sed in sinu Dei, et Deus est intra vos. Quando sentitis dolorem, dicite: 'Domine, tu scis quod amo.' Quando sentitis desiderium, dicite: 'Benjamin, ora pro me.' Ipse vos custodit, sicut promisit. Ipse videt vos, et ipse exspectat diem illum, ubi in convivio caeli, ubi non erunt febres, non erunt infirmitates, sed tantum gaudium, iterum conveniemus. Benjamin Đại Dương, puer noster, ora pro nobis. Amen.