Memoria Beatae Mariae Virginis Reginae

Fratres et sorores in Christo, pax vobis.

Hodie, in lectione Evangelii, Iesus ad turbas et discipulos suos loquitur, imaginem nobis praebens quae in mentibus nostris vivida manet: «Scribae et Pharisaei super cathedram Moysi sederunt.» Cathedra Moysi. Haec non erat sella quaelibet, sed sedes auctoritatis, locus unde Lex Dei populo tradebatur. Est imago potentiae, dignitas, et responsabilitatis. Sed Iesus non laudat illos qui in ea sedeant, sed potius admonet de modo quo eam occupant.

Nonne et nos, in vita nostra, saepe aspicientes ad cathedras huius mundi sumus? Ad loca honoris, ad dignitates, ad recognitionem? Desideramus sedes, titulos, laudes. Est humana condicio, haec inclinatio ad extollendum nosmetipsos, ad quaerendum locum in quo videamur, in quo nostra vox audiri possit, in quo nostra opera a ceteris probentur. Et non est hoc semper malum in se, sed Iesus nos invitat ad altius perspicit, ad cor ipsius rei penetrandum.

Propheta Ezechiel, in prima lectione, aliam imaginem nobis offert: gloriam Dei. «Vidi gloriam Dei Israel venientem de via orientis.» Haec gloria non sedet in cathedra ab hominibus facta. Haec gloria non quaerit locum honoris. Immo, ipsa venit, sicut sonitus aquarum multarum, et terra resplendet ab ea. Et quid facit haec gloria? Non occupat sedem, sed templum implet. «Et templum repletum est maiestate Domini.» Haec gloria non est de potentia humana, sed de praesentia divina. Non de sede, sed de spiritu. Non de visibili ostentatione, sed de intrinseca plenitudine.

Et haec est magna differentia, fratres et sorores. Estne nostra vita de occupanda cathedra, de quaerenda recognitione, de imponendis oneribus aliis, ut Pharisaei faciebant? An est de permittendo gloriae Dei implere templum cordis nostri, ut Ezechiel vidit? Estne de potentia quam quaerimus, an de praesentia quam accipimus?

Iesus non dubitat in Evangelio. «Omnia ergo quaecumque dixerint vobis, facite et servate: secundum opera vero eorum nolite facere.» Hic est nucleus. Audite verba, sed nolite imitari vitam. Quare? «Dicunt enim, et non faciunt.» Praedicant, sed non practicant. Et hic est fons ingentis doloris in mundo, nonne? Verba pulchra, sed actiones vacuae. Promissiones magnae, sed cor frigidum. Hoc est quod Iesus vehementer reprehendit.

Et tunc Iesus pergit ad illam imaginem ponderis, quam nos omnes, in uno vel alio momento vitae, experti sumus: «Alligant onera gravia et importabilia, et imponunt in humeros hominum: digito autem suo nolunt ea movere.» Onera gravia, importabilia. Quam verum est hoc! Vita ipsa nobis onera imponit. Dolor, sollicitudo, aegritudo, timor. Et saepe, praeter haec onera naturalia, alii homines, vel etiam nosmetipsi, onera addimus. Expectationes irrealisticae. Iudicia dura. Sententiae quae nos deprimunt. Et gravissimum est cum hi qui debent nobis auxilio esse, qui debent onera levare, digito suo nolunt ea movere.

Haec onera, fratres et sorores, sunt realia. Sunt in cordibus nostris, in mentibus nostris. Est onus luctus, quod Alan et Thao, et Ryan, et tota familia Beniamin, iam per duos menses portant. Est onus quaestionum inanimarum: cur? Quare? Est onus silentii quod sequitur absentiam carissimi. Est onus matutini doloris, qui te subito invadit, sicut unda frigida, et te in profundum trahit. Est onus illius sellae vacuae ad mensam, illius vocis quae non amplius auditur, illius risi qui in memoria tantum vivit. Haec sunt onera importabilia, quae nemo potest plene levare praeter Deum ipsum.

Et Iesus pergit ad describendum Pharisaeos: «Omnia vero opera sua faciunt ut videantur ab hominibus.» Haec est radicata tentatio: vivere ad approbationem aliorum. Widere phylacteria, elongare fimbrias. Amare primos recubitus in conviviis, et primas cathedras in synagogis. Salutationes in foro, et vocari «Rabbi». Quaerere laudem humanam. Quaerere gloriam nostram, non gloriam Dei. Et quam saepe nos ipsi in hac laqueo capimur, nonne? Quaerentes laudem in oculis aliorum, etiam cum cor nostrum scit veritatem.

Sed Iesus nobis dicit: «Vos autem nolite vocari Rabbi. Unus est enim magister vester, Christus; omnes autem vos fratres estis.» Et rursus: «Nec vocetis vobis patrem super terram: unus est enim Pater vester, qui in caelis est.» Et iterum: «Nec vocemini magistri: quia magister vester unus est, Christus.» Iesus nos ad radicalem humilitatem vocat. Ad agnoscendum quod omnis auctoritas, omnis sapientia, omnis paternitas vera, a Deo solo venit. Non est de nostris titulis, non de nostris sedibus, sed de nostro nexu cum Deo. De nostro statu ut fratres et sorores, sub uno Patre, sub uno Magistro.

Et tunc venit illud verbum, quod est cor Evangelii hodie, et quod est lux in tenebris nostris: «Qui autem maior est vestrum, erit minister vester.» Minister. Servus. Non rex, non dominus, non qui in cathedra sedet, sed qui servit. Qui onera levat, non imponit. Qui se ipsum deprimit, ut alios elevet. Haec est paradoxa logica Regni Dei. Haec est via quae ducit ad veram gloriam, ad veram laetitiam. «Qui se exaltaverit, humiliabitur: et qui se humiliaverit, exaltabitur.»

Haec verba Iesu nos invitant ad contemplandum vitam Beniamin Vo. Nonne in eius vita vidimus hanc humilitatem et servitutem, non in ostentatione, sed in spiritu? Beniamin erat puer excellentis ingenii, qui facile comprehendebat res complexas. Potuit facile gloriam quaerere in suis ingeniis, in suis scientiis. Sed nonne familia eius semper testatur de eius animo mansueto, de eius corde dulci, de eius profunda empathia?

Meministisne, fratres et sorores, quomodo Beniamin, in sua innocentia et magnanimitate, voluit omnes suas parvas pecunias, totum suum 'piggy bank', dare avunculo suo qui laborabat? Hoc non fuit opus factum ut videretur ab hominibus. Hoc fuit spontaneus impulsus cordis mansueti, cordis quod veram empathiam habebat. Non quaerebat laudem, non quaerebat dignitatem. Simpliciter voluit levare onus alterius, offerre auxilium. Hoc est cor servi, cor quod Iesus laudat. Hoc est cor quod non alligat onera, sed vult ea levare.

In illo actu, Beniamin Iesum imitabatur. Non erat in cathedra, non praedicabat, non alligabat onera. Simpliciter amabat et volebat servire. Et in hoc, fratres et sorores, est vera gloria. Non in cathedra Moysi, sed in corde servi. Non in laudem humanam, sed in actu caritatis tacito. Sicut gloria Dei templum implevit in visione Ezechielis, ita et spiritus Beniamin, in suo animo mansueto et empathia, implevit vitam suorum caritate et luce. Non clamore, sed quiete. Non potentia, sed amore.

Et hoc est quod nos consolatur in medio doloris. Alan, Thao, Ryan, scio vos adhuc portare onera gravia. Scio vos desiderare Beniamin, desiderare eius risum, eius praesentiam. Sed in medio huius doloris, memineritis eius spiritus mansueti. Memineritis eius empathiae. Haec non sunt perdita. Haec non sunt oblita. Haec sunt quae veram gloriam habent in oculis Dei. Beniamin non quaerebat cathedram, sed vivit in gloria Dei, quia se humiliavit in amore.

Et hodie, in Memoria Beatae Mariae Virginis Reginae, haec veritas iterum nobis resonat. Maria, Regina Caelorum, non regnat ex cathedra potentiae mundanae. Ipsa est humilis ancilla Domini. Illa quae dixit: «Ecce ancilla Domini: fiat mihi secundum verbum tuum.» Haec est vera regnalitas. Non per potentiam, sed per servitutem. Non per exaltationem sui, sed per humilitatem. Maria est exemplum perfectum illius qui se humiliavit et exaltatus est. Ipsa est mater nostra, quae, sicut Beniamin, in corde suo mansueto et plena gratia, onera nostra levat, intercedendo pro nobis ad Filium suum.

Carissimi, in medio vitae nostrae, quae plena est oneribus et tentationibus quaerendi laudem humanam, Iesus nos vocat ad aliam viam. Ad viam humilitatis et servitutis. Ad viam qua gloria Dei, non nostra, in nobis manifestetur. Sicut puteus aquae vivae, in nomine Beniamin dedicatus, aquam dat sitientibus, ita et spiritus eius caritatem effundit in mundum, in quieto servitio, non in ostentatione.

Quid ergo portabitis vobiscum hodie ex hac Liturgia Verbi? Portate hanc unam rem: nolite quaerere cathedras, nolite quaerere laudem humanam. Sed quaerite cor servi. Quaere cor mansuetum, sicut Beniamin. Quaere opportunitatem ad levandum onus pro aliquo, non ad imponendum. Quaere modum ut gloria Dei, non tua, in te habitet et per te operetur. In quieto actu caritatis, in verbo consolationis, in patientia, in amore non ostentato, ibi invenietur vera gloria, et ibi vos exaltabimini in conspectu Dei. In hoc, Beniamin noster, qui se humiliavit in amore, iam exaltatus est. Et nos quoque, sequentes eius exemplum, inveniemus veram pacem et laetitiam in Christo Iesu.

Amen.