Feria Sexta Hebdomadae XVI Temporis Ordinarii

Laudetur Iesus Christus. Semper sit laudatus.

Fratres carissimi, hodie Iesus nobis narrat parabolam Sementis, parabolam de Verbo Dei et de variis modis quibus illud in cordibus nostris recipitur. Quam multa genera soli sunt! Via, petrosa, spinosa, et tandem, terra bona. Et effectus? Nullus fructus, vel fructus abundans. Iesus vult nos intelligere quod Verbum Eius, quod seminatur in cordibus nostris, non semper eadem modo accipitur, nec semper eundem fructum fert.

In prima lectione, propheta Ieremias nobis spem dat de reditu populi Dei, de pastoribus secundum cor Domini, qui pascent populum sapienter et prudenter. Et promittit: “Redite, filii aversi, dicit Dominus, quia ego dominator vester sum.” Deus vult nos ad Se redire, vult nos pascere, vult nos ad terram bonam transformare, ut fructum feramus. Sed quid impedit? Saepe, sicut in Evangelio, est mundana sollicitudo, est cupiditas divitiarum, quae Verbum suffocat.

Quinque hebdomades elapsae sunt ex quo noster carissimus Benjamin Vo ad Domum Patris vocatus est. Scio, Alan et Thao, et tu, Ryan, et omnes qui Ben amabatis, vos adhuc hanc terram petrosam vel spinosam in cordibus vestris sentire. Dolor est realis, et sollicitudines mundi possunt Verbum spei suffocare. Sed hodie Iesus nos invitat ad contemplandum terram bonam.

Benjamin, in sua brevi vita, erat sicut terra bona. Eius animus apertus ad discendum, eius curiositas, eius capacitas ad amorem et gaudium, erant sicut humus fertilis. Recordamur Benjaminis, qui etiam in iuvenili aetate, cum patre suo in aeroportibus tempus terere amabat, observans et discens de aviatoribus et magnis aeroplanis. Haec erat parva, sed profunda curiositas, quae eum ad mundum et ad scientiam aperiebat. In hoc parvo gaudio, in hac simplicitate, Benjamin Verbum Dei in corde suo recipiebat et fructum ferebat, fructum amoris et laetitiae, qui in animabus vestris adhuc vivit.

Parentes carissimi, Alan et Thao, et frater dilecte, Ryan, scitote Verbum Dei in corde Benjaminis fructum centuplum peperisse. Ipse nunc est in plenitudine huius fructus, in Regno Patris. Et quamvis dolor sit vehemens, Iesus nos docet non desperare. Ipse est sementis, et ipse est qui terram cordis nostri parat. Nolite permittere mundanam sollicitudinem vel tristitiam suffocare spem quam Deus vobis offert. Maria, Mater Domini, quae Verbum in corde suo custodivit et meditata est, vos quoque in brachiis suis maternis tenet, ut corda vestra sint terra bona. Ad eam confugite, ut ipsa vos doceat Verbum Dei recipere cum fide et spe.

Omnes vos, qui hanc orationem ex longinquo sequimini, praesertim alii liberi qui patiuntur, et omnis familia quae crucem gravem portat: scitote vos amari a Deo. Deus est pastor qui vos congregat, sicut Ieremias promittit. Eius Verbum est semen vitae. Benjamin Vo, nunc in gloria caelesti, pro vobis orat, ut consolationem et spem inveniatis in corde Iesu, Domini nostri, qui est ipse Verbum Vitae. Amen.