Feria II Hebdomadae XXII per Annum

In angulo parvo cubiculi, ubi lumen computatri caeruleum contra parietem repercutitur, puer quindecim annorum sedet. Oculi eius, acuti et pleni curiositate, non tantum ludos vident, sed mundum logicum, mundum numerorum et linearum quae in infinitum extenduntur. Digiti eius super claves moventur, et in illo GitHub repositorio, quod ipse aedificavit, novae viae aperiuntur. Ibi, in silentio noctis, Benjamin Vo non solum codicem scribit; ipse tabulam quandam futuri unrollit, sicut nauta qui mappam caeli inspicit antequam iter incipiat.

Haec imago — *volumen quod aperitur* — sit nobis hodie dux et clavis. Nam in Evangelio quod modo audivimus, Iesus in synagogam Nazareth ingreditur, accipit volumen prophetae Isaiae, et illud coram omnibus unrollit. In illo volumine, scriptum erat de Spiritu Domini, de nuntio bono pauperibus, de libertate captivis. Iesus, complicans volumen, dicit: «Hodie impleta est haec scriptura in auribus vestris.»

*Hodie.*

Quid est hoc *hodie* pro nobis, Alan et Thao, qui hic stamus duobus mensibus exactis ex quo Benjamin noster ad Patrem rediit? Quid est hoc *hodie* pro te, Ryan, qui fratrem tuum in omni spatio domus quaeris?

Oportet nos veritatem fateri antequam consolationem loquamur. Nam consolatio quae dolorem ignorat, vana est. Dicamus ergo plane: silentium horum duorum mensium grave est. Decimo tertio die Iunii mundus vester mutatus est, et ab illo die, quidam liber videtur clausus esse antequam omnes paginae legerentur. Est dolor in illo volumine quod videtur abrupte complicatum. Est vacuum in cathedra ubi Ben sedebat, est silentium in risu eius qui domum replebat.

Ubi est ergo impletio? Ubi est nuntius bonus in media hac tristitia?

Sanctus Paulus ad Corinthios scribit: «Ego cum venissem ad vos... non veni in sublimitate sermonis aut sapientiae... nihil enim iudicavi me scire inter vos nisi Iesum Christum, et hunc crucifixum.» Paulus venit in infirmitate, in timore et tremore multo. Nonne hoc est quod sentimus? Infirmitatem nostram ante mysterium mortis? Tremorem cordis ante absentiam dilecti?

Sed Paulus addit: «Ut fides vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei.»

Benjamin noster, quem nos Ben amanter vocamus, erat puer mirae sapientiae. Quis non obstupuit videntem puerum in quarta classe mathematica octavi gradus solventem? Quis non admiratus est acumen mentis eius, qui iam quindecim annos natus in arcana AI et cloud infrastructure descendebat sicut peritus artifex? Erat vere sapientia humana in eo fulgens. Sed sapientia Beniamini non erat superba. Erat mitis. Erat illa sapientia de qua Psalmus dicit: «Super senes intellexi, quia mandata tua quaesivi.»

Imago voluminis redit. In Nazareth, Iesus volumen invenit ubi scriptum erat de eo. In vita Beniamini, nos quoque volumen invenimus ubi scriptum erat de amore Dei. Nonne meministis illud momentum cum Ben, audiens de infirmitate avunculi William, sine mora et sponte sua dixit se paratum esse totum suum «piggy bank» offerre? Puer ille non fregit capsulam, non effudit nummos, quia non erat opus; sed *optulit*. In illo actu offerendi, volumen cordis eius apertum est. Ibi non erant numeri tantum, non erat tantum logica; ibi erat caritas pura. Ibi erat Spiritus Domini.

Et hic est locus ubi veritas Evangelii in nostram tristitiam irrumpit. Iesus dicit: «Hodie impleta est haec scriptura.» Impletio vitae non mensuratur numero annorum, sicut volumen non mensuratur longitudine papyri, sed pondere verborum quae in eo continentur. Benjamin Vo vixit quindecim annos, sed in illis annis, volumen vitae eius impletum est amore, respectu, et gratia.

Alan, Thao, scio quomodo in his noctibus mens vestra interdum retrocedat, quaerens si quid aliud fieri potuisset. Scio pondus illud quod parentes saepe portant, quasi culpa aliqua in eis sit propter fragilitatem vitae. Audite me, et audite Christum: deponite hoc saxum de corde vestro. Nihil peccastis. Nihil omisistis. Sicut Iesus dixit cum de caeco nato interrogaretur: «Neque hic peccavit, neque parentes eius.»

Mors et infirmitas non sunt poenae Dei. Deus non est tyrannus qui vitam eripit ut nos puniat. Deus est ille qui, sicut Iesus in Nazareth, venit ad sanandum contritos corde. Vos fuistis parentes optimi. Amavistis eum sicut pauci amant. Beniamin hoc scit. Ipse vos videt de altitudine caeli, ubi non est opus computatris quia ipse iam videt Faciem Veritatis. Ipse vos videt cum illo risu quo in «Con Chim Airlines» somniabat.

Ryan, frater carissime, tibi loquor. Scio te sentire sicut dimidium tui ablatum sit. Sed memento: frater qualis Benjamin fuit, numquam te relinquit. Ipse est in omni bono cogitatu tuo, in omni studio, in omni momento silentii. Tu es spes viva parentum tuorum, et in te Benjamin pergit vivere et ridere.

Et vobis omnibus, qui ex longinquo auditis, qui fortasse ipsi gravem crucem fertis: aspicite ad Iesum in synagoga. Iesus eicitur de civitate sua, ducitur ad supercilium montis ut praecipitaretur. Sed ipse, «transiens per medium illorum, ibat.» Christus non est victus a malitia mundi, nec a morte. Ipse transit.

Benjamin quoque transiit. Non est praecipitatus in nihilum, sed transiit per medium doloris ad lucem aeternam. Ipse nunc est in illo loco ubi omnia volumina sunt aperta, ubi omnis logica est clara, ubi Deus absterget omnem lacrimam ab oculis eorum.

In Vietnamia, in provincia Cà Mau, aqua munda fluit ex puteo qui nomen eius fert. «Giếng Gioan Baotixita.» Aqua illa est signum visibile nuntii boni quem Beniamin pergit dare pauperibus. Licet ipse in terra non ambulet, caritas eius, sicut fons aquae vivae, pergit sitientes reficere. Hoc est volumen caritatis quod numquam clauditur.

Quid ergo hodie vobiscum feretis, cum ex hac porta exibitis?

Unam parvam rem.

Hodie, cum domum redieritis, aspicite aliquid quod Ben amabat. Fortasse mappam mundi, vel imaginem aeroplani in caelo volantis. Et mementote: sicut Iesus complicuit volumen et sedit, ita Beniamin laborem suum in terra perfecit et nunc sedet in convivio caeli. Sed verba quae ipse scripsit in cordibus vestris — verba amoris, verba risus, verba illius «piggy bank» oblati — ea manent.

Nolite timere silentium. In silentio, Spiritus Domini loquitur. In silentio, Benjamin vobiscum est.

Benedictus Deus, qui consolatur nos in omni tribulatione nostra. Benjamin noster in pace requiescit, et nos, ambulantes in fide et non in aspectu, expectamus diem illum ubi omnia volumina iungentur in uno magno hymno gloriae.

Alan, Thao, Ryan: pax Domini sit semper vobiscum. Dominus vos custodiat, et faciem suam illuminet super vos.

Requiescat in pace, dulcissimus Benjamin Đại Dương Vo. Amen.