In Passione Sancti Ioannis Baptistae

In silentio huius sacri loci, ubi memoria et fides in unum conveniunt, imago quaedam parva et humilis cor meum hodie pulsat. Non est imago regalis, non est sceptrum, non est corona. Est sonus. Est ille risus levis, paene susurrus, qui ex ore pueri erumpit cum de somniis suis loquitur. Cogitate paulisper de Beniamino nostro, de illo puero quindecim annorum, qui cum de 'Con Chim Airlines' loqueretur, illam parvam societatem aeream avicularum mente fingens, cachinnum edebat dulcissimum. 'Con Chim' — parva avis. In illo risu, in illa laetitia puerili de avibus et machinis volantibus, tota sapientia Dei latet, quae hodie in Scripturis nobis revelatur.

Hodie enim celebramus Passionem Sancti Ioannis Baptistae. Evangelium nobis narrat de convivio Herodis, de superbia regis, de saltatione puellae, et de illo disco horribili in quo caput Prophetae allatum est. Mundus videtur esse locus ubi superbi regnant, ubi crudelitas vincit, ubi iusti sicut Ioannes silentio premuntur. Sed aspicite quid Sanctus Paulus ad Corinthios dicat: 'Quae stulta sunt mundi elegit Deus, ut confundat sapientes; et infirma mundi elegit Deus, ut confundat fortia.'

Herodes putabat se esse fortem. Herodias putabat se esse sapientem in dolo suo. Sed in conspectu Dei, illi erant pauperes et nudi. Ioannes autem, in carcere vinctus, in infirmitate sua, erat ille quem Deus elegit. Et noster Benjamin Vo, in sua simplicitate, in suo risu de 'Con Chim', in sua curiositate de caelo et de machinis Boeing 737, sapientiam mundi huius confudit. Quid est enim sapientia mundi nisi gravis et amara cura de potestate? Sapientia autem Dei est sicut risu Beniamini: munda, volans, ad caelum tendens.

Sed antequam ad altitudinem caeli ascendamus, oportet nos in terra consistere et veritatem fateri. Duo menses et dimidius transierunt ex quo Benjamin nos reliquit. Die tredecimo mensis Iunii mundus vester, Alan et Thao, mutatus est. Sexaginta et amplius dies silentii in domo vestra. Scio quomodo hoc silentium pondus habeat quod verba non possunt explicare. Scio quomodo Ryan, frater eius carissimus, in illis spatiis ubi simul de ludis computatralibus loquebantur, nunc tantum umbram fraternam inveniat. Luctus non est res quae cito peragitur; est via deserta, ubi interdum videtur Deum ipsum in deserto Ioannis Baptistae nos reliquisse.

Dicamus veritatem: dolet. Dolet videre discum vacuum ad mensam. Dolet cogitare de illis somniis quae in terra non sunt consummata. Sed in hoc ipso dolore, vox Ioannis Baptistae resonat: 'Parate viam Domini.' Ioannes non erat lux, sed testimonium perhibebat de lumine. Benjamin quoque, in sua brevi vita, fuit nobis testimonium. Nonne erat ipse 'photocopy' patris sui, non solum vultu, sed illa acie mentis quae numeros et logicam amabat? Qui in quarta classe mathematica octavi gradus vincebat, ipse nobis ostendit donum intellectus. Sed non intellectus eum salvavit, sed cor.

Imago singularis, quam hodie per totam hanc meditationem in manibus tenere volumus, est 'Alae' (the wings). Ioannes Baptista in iconibus saepe alis pingitur, sicut angelus deserti. Benjamin noster alas amabat. Amabat aspicere quomodo illae machinae ingentes, Boeing 737, terram relinquerent et in caeruleum ascenderent. 'Airport spotting' non erat ei tantum otium, sed contemplatio. Aspiciebat caelum et videbat possibilitatem. Ridebat de 'Con Chim Airlines' quia sciebat, fortasse in occulto animae suae, nos omnes ad volandum natos esse.

Hic est turnus huius homiliae, hic est locus ubi Evangelium in tenebras nostras irrumpit. Herodes Ioannem occidit, putans se vocem eius exstinguere. Sed vox Ioannis hodie clarior est quam tunc. Mors non est finis vocis, sed eius amplificatio in aeternitate. Benjamin quoque, licet corpore absens, loquitur. Loquitur per illam aquam mundam quae in Cà Mau ex puteo 'Giếng Gioan Baotixita' fluit. Loquitur per corda vestra.

Alan, Thao, vobis loquor sicut frater et sacerdos. Scio in silentio noctis, cum cor fatigatum quaerit 'cur?', inimicum animae interdum susurrare verba amara. Fortasse quaeritis an aliquid aliud facere potuistis. Fortasse pondus quoddam sentitis, quasi custodia vestra defecerit. Audite me, et audite verba Christi: Nihil peccastis. Nihil omisistis. Sicut Iesus dixit de caeco nato: 'Neque hic peccavit, neque parentes eius.'

Sunt dolores in hoc mundo qui non veniunt ex culpa, non ex neglectu, non ex iudicio Dei. Veniunt sicut procellae in mari, sine ratione humana. Infirmitas quae Beniaminum eripuit non fuit poena, nec fuit defectus amoris vestri. Vos fuistis parentes optimi. Amor vester fuit sicut illae alae quae eum portaverunt. Deponite hoc pondus falsae culpae. Deus non est accusator, sed Consolator. Beniamin vos non arguit; ipse vos videt cum illo risu quo in 'Hyperspace Mountain' gaudebat. Ipse scit vos omnia dedisse, et ipse nunc in sinu Patris pro vobis intercedit.

Ryan, tibi quoque loquor. Scio te sentire sicut pars tui avulsa sit. Sed memento somnii illius quod pater tuus vidit de casu vehiculi. In illo somnio, tu eras salvus et incolumis. 'Nihil accidit, bene sum,' dixisti. Hoc est verbum quod Benjamin tibi hodie dicit. Licet mundus vester concussus sit, vos in amore Dei salvi estis. Benjamin te custodit. Ipse est ille frater qui, licet in caelo sit, tecum ambulat in omni studio, in omni ludo, in omni momento silentii. Tu es spes viva parentum tuorum, et in te Benjamin pergit ridere.

Sanctus Paulus dicit: 'Quod infirmum est mundi elegit Deus.' Benjamin erat puer mitissimus. Meministisne quomodo fleret ad natalem patris sui, timens ne eum amitteret? Illa lacrima non erat infirmitas, sed fortitudo amoris. Mundus dicit: 'Esto fortis, noli flere.' Deus dicit: 'Beati qui lugent.' Illa profunditas cordis, quae in puero duodecim annorum inveniebatur, est signum electionis divinae. Deus elegit Beniaminum ut nobis ostenderet quid sit vere amare.

Et cogitate de illo 'piggy bank', de illa arca parsimoniae. Benjamin non erat avarus. Cum videret avunculum William laborantem, paratus erat totum dare. Non opus erat pecunia, sed cor eius iam totum dederat. Hoc est quod Paulus dicit: 'Qui gloriatur, in Domino glorietur.' Benjamin non gloriabatur in sua intelligentia, sed in sua voluntate iuvandi. Ipse erat dives in conspectu Dei, quia cor eius non erat ligatum rebus terrae, sed alis caritatis.

In Vietnamia, aqua fluit. In Cà Mau, ubi sitis erat, nunc est puteus. 'Giếng Gioan Baotixita'. Aqua illa est sicut vita Beniamini: munda, humilis, et aliis vitam dans. Licet ipse in terra non iam ambulet, caritas eius per manus vestras pergit sitientes reficere. Hoc est testimonium verum. Herodes reliquit nomen foetidum in historia; Benjamin reliquit fontem aquae vivae.

Quid ergo hodie vobiscum feretis, cum ex hac porta exibitis?

Unam parvam rem. Unum risum.

Cum hodie videritis avem in caelo, vel cum audietis sonum aeroplani supra capita vestra, nolite tristari sicut hi qui spem non habent. Sed subridete. Mementote illius 'Con Chim Airlines'. Mementote pueri qui sciebat caelum esse domum veram.

Benjamin noster non est in disco Herodis, non est victima crudelitatis aeternae. Ipse est in convivio caeli, ubi non sunt lacrimae, non est dolor, non est mors. Ipse est cum Sancto Carlo Acutis, et simul rident de pulchritudine Dei. Ipse est 'filius dilectus' in quo Pater complacuit.

Alan, Thao, Ryan: pax Domini sit semper vobiscum. Benjamin non est longe. Ipse est in illo risu quem in corde vestro sentitis cum de eo cogitatis. Ipse est in illa aqua quae fluit. Ipse est in spe quae non confundit.

Dominus est adiutor et protector noster. In ipso confidimus. In sancto nomine eius speramus. Et sicut Benjamin in somnio dixit: 'Non est problema, ego vos custodiam.' Credite ei. Ipse vos custodit usque ad diem illum, cum simul in aeterno aeroportu caeli conveniemus, ubi non erunt valedictiones, sed tantum amplexus qui numquam finitur.

Requiescat in pace, noster dulcissime Benjamin Đại Dương. Amen.