Dominica XXI per Annum

Auditisne sonum clavis in claustro euntis?

Illa gravis clavis ferrea. Cum in iatria aut in domo sera convertitur, est sonus finalis. Aliquid clauditur. Aut aliquid aperitur. Est metalli contactus, pondus, auctoritas.

In lectione prima hodie, propheta Isaias de rege et domo David loquitur. Loquitur de clavi: «Et dabo clavem domus David super humerum eius; et aperiet, et non erit qui claudat; et claudet, et non erit qui aperiat». Clavis super humerum. In antiquitate, clavis regis non erat parva res, quam in folliculo gestabas. Erat magna, e ferro vel aere conflata, quam praepositus palatii super humeros ferebat sicut insigne potestatis, sicut pondus fidei. Qui clavem habet, ianuam regis regit. Qui clavem habet, determinat quis ingrediatur et quis foris maneat.

Et hodie, in Evangelio secundum Matthaeum, apud Caesaream Philippi, Iesus eandem imaginem sumit et Petro tradit: «Tibi dabo claves regni caelorum». Claves.

Sed cogitemus momentum: quid est clavis in manu Christi? Quid est clavis in manu Ecclesiae? Non est claustrum ad excludendum, sed iatria ad aperiendum. Non est catena ad alligandum homines in tenebris, sed virtus dissolvendi vincula mortis.

Saepe enim nos, fratres et sorores, sentimos nos stare ante ianuam clausam. Ante seram quae moveri non vult.

Sint duo menses... exacti sunt duo menses ex quo die tredecimo mensis Iunii Benjamin Vo e conspectu nostro in terris recessit. Diebus transactis, silentium in domo Alan et Thao, et in corde Ryan, non deminuitur; immo profundius fieri videtur. Domus est eadem. Cubiculum est idem. Sed sera quaedam in corde clausa manet. Dolor est sicut ianua ponderosa, post quam anima sedet in silentio, mirans quomodo lux rursus intrare possit.

Dicamus veritatem antequam consolationem petamus.

Nihil est facilius quam fucatis verbis dolorem operire. Dicere: «Tempus omnia sanat», aut «Omnia bene se habent». Non, fratres. Hodie hic stamus et fatemur: maeror est gravis. Amissio filii annos quindecim nati, tam ingeniosi, tam mansueti, est vulnus quod verba humana sanare non possunt. Sella vacua ad mensam est realis. Absentia eius risi, illius oculorum scintillationis cum de rebus altis vel de volatilibus loqueretur, est vulnus apertum. Quando mane evigilas et in primis tribus secundis oblivisceris, et deinde veritas te rursus percutit sicut mons super pectus... hoc est pondus. Est ianua quae clausa videtur, et claves non habere videris.

Et Paulus apostolus, in lectione secunda ad Romanos, quasi clamans in deserto profunditatis divinae, exclamat: «O altitudo divitiarum et sapientiae et scientiae Dei! Quam incomprehensibilia sunt iudicia eius et investigabiles viae eius! Quis enim cognovit sensum Domini?».

Haec non sunt verba abstracta. Haec sunt verba hominis qui ante mysterium ingens in genua procidit. Quando nos non intellegimus, quando rationem quaerimus et silentium tantum audimus, tunc viae Dei investigabiles vocantur. Non quia Deus nos celare velit, sed quia intellectus noster parvus est ante vastitatem amoris et consilii eius.

Sed aspicite vertentem punctum. Aspicite ubi Evangelium in hanc nostram obscuritatem ingreditur.

Iesus interrogat discipulos: «Quem dicunt homines esse Filium hominis?». Respondent varia: Ioannem Baptistam, Eliam, Ieremiam... opiniones humanae, aestimationes externae. Deinde Iesus directo eos intuetur. In oculos eorum inspicit. Et interrogat: «Vos autem quem me dicitis esse?».

Vox silescit.

Ibi non amplius de theoria loquimur. Non de eo quod alii dicunt. Sed de eo quod in penetralibus cordis est. Et Simon Petrus, ille piscator fragilis, spiritu Patris impulsus, dicit: «Tu es Christus, Filius Dei vivi».

Ecce crux spei nostrae. Ecce clavis quae omnem ianuam aperit. Iesus non est tantum praeceptor bonus, non tantum propheta praeteritus. Est Christus, Filius Dei vivi. Et quia ille est vivus, mors non est ultimum verbum. Mortis ianua, quam nemo hominum aperire poterat, clavem accepit. «Portae inferi non praevalebunt adversus eam».

Intelligitisne quid hoc significet pro Beniamin? Et pro nobis?

Portae inferi—portae mortis, tenebrarum, oblivionis—non habent ultimam auctoritatem. Licet claudantur super corpora nostra in sepulcro, clavis Christi eas perfringit. Iesus habet clavem David. Quod ille aperit, nemo claudit.

Et quando Beniamin Vo oculos in hoc mundo clausit, Christus non permisit eum in tenebris manere. Iesus clavem regni adhibuit et ianuam vitae aeternae ei patefecit. Beniamin non est perditus in abysso vacuum. Est in domo Patris, ubi mansiones multae sunt.

Cogitemus paulisper de hoc puero. Quam mirabili mente praeditus erat Beniamin! Pater eius in eo se ipsum velut in speculo videbat: eadem vultus lineamenta, eadem mentis perspicacitas, eadem ad res complexas inclinatio. Puer qui aetate tam parva altissimas mathematicas rationes sine labore absolvebat, qui mundum computationis et technologiae perspiciebat. Sed non erat tantum intellectus frigidus. Erat in eo amor quietus, oratus, et sublimis.

Meministisne quomodo Beniamin, cum patre suo Alan, aspicere solebat volatus aeroplanorum? Stantes prope aeroportum, spectantes magnos illos Boeings 737 in caelum assurgentes... Puer ille intuebatur altitudinem. Amabat aves, amabat machinas volantes, amabat profunditatem caeli. Ridebat leniter cum de «con chim airlines» loqueretur, mente plena somniis puris et laetis. In eo erat appetitus altitudinis, appetitus libertatis.

Et Paulus hodie dicit: «O altitudo...». Quod Beniamin in caelo terrestri quaerebat, quod in scientia et in volatu mirabatur, nunc in ipsa altitudine amoris divini invenit. Nunc non amplius est spectator e terra aspicies. Ipse volat in luce Christi, liber ab omni pondere, ab omni dolore, ab omni fragilitate corporis.

Et hic vobis loquor, Alan et Thao. Directe ad vos, parentes, quorum cor laceratum est.

In silentio noctis, cum dolor vos obruit, fortasse in mentem venit quaestio illa atrox, quae multos parentes in occulto torquet: «Numquid aliquid omisi? Numquid plus facere potui? Cur hoc nobis accidit?». Fortasse acus quidam culpae fictae cor vestrum pungit.

Audite me. Audite verbum Christi. Cum discipuli Iesum interrogaverunt de caeco nato: «Quis peccavit, hic an parentes eius?», Iesus respondit manifestissime: «Neque hic peccavit, neque parentes eius». Infirmitas, aegritudo, mors repentina non sunt punitio Dei. Non sunt culpa vestra. Nihil omisistis. Nihil amplius humanus amor facere poterat quam quod fecistis. Puerum vestrum amastis, fovistis, custodistis omnibus viribus vestris. Aegritudo est pars fracturae huius mundi, non iudicium Dei super vos.

Deponite hoc pondus falsum. Christus non venit ut gravamina super humeros vestros addat, sed ut onus deponat. Ille habet clavem liberandam. Alan, Thao, vos fuistis parentes optimi. Beniamin hoc scivit. In illo ultimo nuntio Diei Patris, dixit te esse optimum patrem, laetissimum patrem. In somnio illo Iulii, stans tecum in linea ad glaciem edendam, ipse pro te solvit. Ipse sanus est, liber est, laetus est.

Et tibi, Ryan, frater carissime... Tu eras socius eius, amicus eius intimus. Cum in illa sofa sedebatis una, vel cum iussa iucunda dividebatis, Beniamin te in corde suo terebat. Tu non es solus. Beniamin non est elongatus a te. Amor fratris est vinculum quod neque mors, neque altitudo, neque profundum disrumpere potest.

Et ad vos omnes, qui e longinquo hanc liturgiam sequimini—matres quae filios aegrotantes in ulnis tenetis, familiae quae crucem ponderosam luctus hodie portatis—scitote Deum vos videre. Non estis in deserto obliti. Ille qui altissimus est, humiles respicit. Psalmus hodiernus id aperte dicit: «Quoniam excelsus Dominus, et humilem respicit... In quacumque die invocavero te, exaudi me; multiplicabis in anima mea virtutem».

Virtus non est absentia lacrimarum. Virtus est capacitas flendi cum spe. Virtus est posse surgere mane et dicere: «Domine, hodie non habeo vires, sed tu habes claves».

Et aspicite quomodo amor Beniamin non substitit. Sicut aqua de fonte libero fluens, caritas e eius nomine redundat. Prope Cà Mau, in loco remoto, puteus aquae purae nuper dedicatus est in memoriam Beniamin—Giếng Gioan Baotixita. Ubi erat sitis et inopia, nunc aqua viva profluit. Sine ostentatione, sine clamore, caritas pueri pergit reficere sitientes. Haec est via regni: amor non moritur; vertitur in fontem.

Fratres et sorores, quid est quod hodie e ianua huius ecclesiae aut e conclavi vestro vobiscum feretis?

Non sententiam theologicam difficilem. Sed actionem parvam et claram.

Quando hodie domum vestram intrabitis, et clavem in sera vertetis... cum audietis illum metallicum sonum clavis... consistite unum momentum.

Intuemini clavem in manu vestra.

Et dicite silentio cordis: «Domine Iesu, tu habes claves vitae et mortis. Tu habes clavem cordis mei. Trado tibi hunc dolorem. Trado tibi Beniamin. Credo quia portae inferi non praevalebunt».

Et deinde aperite ianuam. Et intrate cum pace.

Caritas Dei est aeterna. Opera manuum suarum non despicit. Beniamin Vo est opus manuum Dei, pulchrum, perfectum, carum. Et Deus id quod fecit numquam deseret.

In Maria, Matre Dolorosa et Regina Caelorum, fiduciam nostram ponamus. Ipsa, quae sub cruce stetit cum ianua sepulcri clauderetur, prima vidit clavem resurrectionis aperiri.

Beniamin requiescat in pace, in altitudine gloriae Dei, ubi nox ultra non erit, et ubi omnis lacrima ab oculis maerentium abstergetur.

Amen.