Feria Tertia Hebdomadae XXII Per Annum

In silentio noctis, fratres et sorores, cum strepitus mundi defervescit et caligo terram cooperit, aliquid est quod omnem humanam vitam in summa simplicitate definit: parvus et constans sonus respirationis. Si prope lectum pueri dormientis steteris, nihil est tam sacrum, nihil tam pacificum quam ille lenis halitus, ille motus pectoris qui sine labore ascendit et descendit. Est spiraculum vitae quod Deus ipse in nares hominis ab initio insufflavit. In illo parvo sonu continetur totum mysterium exsistentiae nostrae, tota fragilitas et tota pulchritudo creaturae.

Hoc autem spiraculum, hic *spiritus*, est imago singularis et profunda quae nos hodie per totam hanc meditationem sicut filus aureus ducet. Nam scripturae quas modo audivimus, et memoria carissimi nostri Beniamini, quem ante duos menses fletu prosequuti sumus, ad hoc mysterium spiritus et respirationis nos invitant. Non ut rem physicam tantum aspiciamus, sed ut in altitudinem divinae praesentiae descendamus, ubi Spiritus Dei scrutatur omnia, etiam profunda cordis nostri.

Sed antequam ad altitudinem caeli et ad verba consolationis ascendamus, oportet nos in terra consistere et veritatem fateri. Nam consolatio quae dolorem non agnoscit, vana est; pax quae vulnus ignorat, cor non sanat. Dicamus ergo plane, sine ambagibus: silentium horum duorum mensium grave est. Die decimo tertio mensis Iunii, mundus vester, Alan et Thao, in fundamentis suis concussus est. Transierunt dies, transierunt septimanae, et nunc duo menses exacti sunt ex quo Benjamin noster, ille puer quindecim annorum cum tanto risu et tanto ingenio, ex oculis vestris subductus est. Cubiculum eius silet. Sella ad mensam vacua manet. Ryan, frater eius carissimus et amicus intimus, in illis spatiis ubi simul ludebant et ridentes cogitata compartiebantur, nunc tantum absentiam invenit. Dolor hic non est res quae cito evanescit; est vulnus quod in silentio noctis saepissime recrudescit, cum mens fessa quaerit rationem et cor suspirat.

Et in hoc silentio, interdum somnia nos visitant. Recordamur illius noctis, vicesimae quintae Iunii, cum tu, Alan, in somnio filium tuum vidisti. Benjamin adstabat, sine indumento pectoris, valens et fortis aspectu, indutus tantum illis brevibus bracis viridibus quas amabat. Stabatis ambo extra ianuam cubiculi quadringentesimi undecimi. Et ibi, Benjamin, cum quadam anxietate et pressura in corde, tibi dixit verba quae animam tuam vulnerant et simul consolantur: «Pater mi, omnem probationem, omne examen medicum feliciter superavi. Sponte mea et normaliter spirare valeo... cur ergo in hunc statum cecidi?» Tu autem, nihil aliud facere valens, accessisti et eum artissime complexus es. Sentiebas frustrationem eius, illam compressionem pectoris quam in diebus infirmitatis videras. Complexus es eum et dixisti: «In posterum, in caelo eris semper.» Tunc vultus eius, primum maestus et lacrimis propinquus, subito mutatus est. Pacatus factus est, et dixit tibi: «Nihil est, ego vos custodiam; oculos in vos habebo.»

O, quanta profunditas in hoc somnio! Quanta veritas! «Sponte mea et normaliter spirare valeo.» Hic est clamor spiritus qui libertatem quaerit. Hic est clamor pueri qui, licet corpore vinctus esset, in anima liber erat. Et hic clamor nos recte ducit ad verba Sancti Pauli ad Corinthios, quae hodie proclamata sunt. Paulus enim dicit: «Spiritus enim omnia scrutatur, etiam profunda Dei. Quis enim scit hominum quae sunt hominis, nisi spiritus hominis, qui in ipso est? Ita et quae Dei sunt, nemo cognovit, nisi Spiritus Dei.»

Benjamin noster erat puer mirae intelligentiae. Quis non obstupuit videntem eum, adhuc in quarta classe constitutum, mathematica octavi gradus sine labore solventem? Erat vere «photocopy» patris sui, non solum vultu et specie, sed illa acie mentis quae structuras logicas, AI, DevOps et architecturam computatralem AWS comprehendebat sicut peritus artifex. Amabat logicam. Amabat probare, aedificare, codicem scribere in illo repositorio suo ubi ludi et applicationes ab ipso factae manent. Omnia examina superare volebat, et in schola et in vita. Sed sapientia humana, quantumvis magna et acuta, non potest comprehendere mysterium transitus nostri. Logica computatralis non potest explicare cur flos quindecim annorum tam cito decidat. Sapientia huius mundi ante mortem deficit, sicut naturalis homo, de quo Paulus loquitur, non percipit ea quae sunt Spiritus Dei; stultitia enim est illi, et non potest intellegere.

Sed nos, dicit Paulus, «non spiritum huius mundi accepimus, sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quae a Deo donata sunt nobis.» Et addit verbum mirabile, quod est clavis totius homiliae: «Nos autem sensum Christi habemus.» Habere sensum Christi, habere mentem Christi, significat aspicere vitam non sicut seriem casuum fortuitorum, non sicut examen quod defecit, sed sicut mysterium amoris quod in aeternitate perficitur. In conspectu Dei, Benjamin non defecit. Omnia examina superavit, quia examen maximum vitae est amor, et in amore ipse perfectus fuit. Licet corpus eius temporaliter succubuerit, spiritus eius, ille spiritus qui nunc «normaliter et libere spirat» in sinu Patris, est salvus et gloriosus.

Nunc aspicite ad Evangelium. Iesus descendit in Capharnaum. Docet cum potestate, et homines stupent in doctrina eius. In synagoga autem erat homo habens daemonium unclean, qui clamabat voce magna: «Sine, quid nobis et tibi, Iesu Nazarene? Venisti perdere nos? Scio te qui sis: Sanctus Dei.» Et increpavit illum Iesus, dicens: «Obmutesce, et exi ab eo.» Et cum proiecisset illum daemonium in medium, exiit ab illo, nihilque illum nocuit.

Quid est hoc miraculum nisi restitutio pacis et verae respirationis? Ille homo in synagoga compressionem patiebatur, spiritu immundo vexatus, qui vocem eius et halitum occupaverat. Iesus autem, verbo potestatis suae, eicit tumultum, eicit infirmitatem, et hominem in pace restituit. «Quod est hoc verbum?» quaerunt omnes. Verbum Christi est verbum quod liberat, quod silentium imponit perturbationi, quod spiritum hominis reddit suae verae patriae.

Alan, Thao, in his duobus mensibus, scio quomodo mens vestra saepe in illo cubiculo vel in spatiis domus circumire soleat, quaerens si quid aliud fieri potuisset. Scio illum scrupulum, illam culpam fictitiam quae parentes in luctu saepe torquet: «Numquid aliquid omisimus? Numquid medicinam aliam quaerere debuimus? Cur hoc nobis accidit? Quid peccavimus?»

Audite me, et audite vocem Christi qui in synagoga loquitur cum potestate: Deponite hoc saxum de cordibus vestris. Nihil peccastis. Nihil omisistis. Sicut Iesus dixit cum discipuli interrogarent de caeco nato, quis peccasset, ipse an parentes eius: «Neque hic peccavit, neque parentes eius.» Infirmitas quae Benjamin eripuit non fuit poena Dei, non fuit defectus custodiae vestrae, non fuit aliquid quod humana vigilantia praevenire potuisset. Deus non est tyrannus qui vindictam quaerit; Deus est Amor. Vos fuistis parentes optimi, admirabiles, qui eum circumdedistis amore, itinere, et cura usque ad extremum halitum. Amor vester fuit perfectus. Nolite ergo vos accusare. Benjamin vos non accusat; ipse in illo somnio vobis dixit: «Nihil est, ego vos custodiam.» Ipse scit quantum eum amaveritis, et ille amplexus quem in somnio sensisti, Alan, est signum veri amplexus quo Christus et Benjamin vos nunc et semper stringunt.

Ryan, frater carissime, tibi loquor. Scio quam grave sit tibi sine fratre tuo crescere. Vos eratis sicut duae alae unius avis, sicut illae aves et aeroplana quae Benjamin tantum amabat. Memento illius imaginis ubi ambo, baseball caps induti, foris sedebatis ridentes, vel cum in litore maris ludebatis. Benjamin tecum est. Non in praeterito tantum, sed in praesenti. Spiritus eius, qui nunc libere spirat, te custodit. Tu debes pergere vivere, studere, ridere, et spem ferre parentibus tuis. In omni bono opere quod facies, in omni studio, in omni risu, Benjamin per te perget in terra operari. Tu es spes viva, et frater tuus de caelo super te vigilat.

Et vobis omnibus, qui ex longinquo hanc devotionem sequimini, qui fortasse ipsi sub pondere gravis crucis laboratis, vel familias videtis in luctu constitutas: aspicite ad Christum. Iesus in Capharnaum non venit ut dolores nostros explicaret philosophice, sed ut in eos intraret et nos liberaret. Ipse est qui in mediis procellis nostris dicit: «Obmutesce!» silentium imponens timoribus nostris.

Noster Benjamin Vo non est perditus. Ipse nunc est in illo loco quem Scriptura vocat *Convivium Caeli*. Ibi est cum Sancto Carlo Acutis, illo altero adolescente qui quindecim annos natus, simili morbo et simili fortitudine, ad Dominum migravit. Cogitate de illis duobus: ambo computatralia amabant, ambo ingenio fulgebant, ambo corde mitissimo erant. Nunc simul adstant ante thronum Dei, ubi non est opus probationibus medicis, ubi non est dolor neque respirandi difficultas, sed ipsa vita in plenitudine.

In Vietnamia, in provincia Cà Mau, aqua munda nunc fluit ex puteo qui in memoriam Beniamini dedicatus est: «Giếng Gioan Baotixita». Aqua illa, quae sitim multorum levat, est signum visibile caritatis eius quae pergit fluere. Licet ipse in terra non ambulet, amor eius, sicut fons aquae vivae, pergit alios reficere. Hoc est quod Spiritus Dei operatur: facit ut memoria iusti sit in benedictione, et ut fructus caritatis eius numquam deficiant.

Quid ergo est quod hodie ex hac porta tecum feres? Quid est illud parvum, practicum, quod in manibus tenere potes cum domum redieris?

Hoc unum: Hodie, cum domum redieritis, et forte in silentio cubiculi tui sedebis, claudite oculos parumper. Et facite unam profundam, quietam respirationem. Sentite aerem intrantem et exeuntem. Et dum spiratis, cogitate de Spiritu Dei qui vobis vitam dat. Cogitate de Beniamino qui nunc in caelo «normaliter et libere spirat». Et in illo silentio, dicite hanc parvam orationem: «Iesu, in manus tuas commendo spiritum meum. Tu es iustus in omnibus viis tuis. Da mihi pacem tuam.»

Nolite timere silentium. In silentio, Spiritus Domini loquitur. In silentio, Benjamin vobiscum est. Ipse non est longe; est in sinu Dei, et Deus est intra nos. Speremus in Domino, quia ipse est adiutor et protector noster. Sicut Benjamin in somnio promisit, ipse nos custodiet usque ad diem illum illuminaverit, ubi simul in aeterno convivio conveniemus, ubi omnis fletus abstergetur et pax erit sempiterna.

Alan, Thao, Ryan: pax Domini sit semper vobiscum. Dominus vos custodiat, et faciem suam ostendat vobis.

Requiescat in pace, dulcissimus Benjamin Đại Dương Vo. Amen.