In Memoria Sancti Augustini, Episcopi et Ecclesiae Doctoris

In silentio noctis mediae, cum mundus silescit et caligo terram cooperit, parva quaedam flamma in angulo cubiculi tremit. Aspicimus eam. Non est ignis magnus qui silvas consumit, sed est parva lucerna, quae in silentio vigilat. Haec lucerna, fratres et sorores, est imago animae humanae quae in hoc mundo peregrinatur, exspectans adventum Sponsi. Hodie, in hac sacra memoria sancti Augustini, episcopi et doctoris insignis, Ecclesia nos invitat ut non solum ad caelum aspicimus, sed ut in interiora cordis nostri descendamus. Augustinus ipse, qui per longa annorum spatia in tenebris erroris et sapientiae humanae ambulavit, tandem invenit hanc lucem interiorem, et exclamavit: «Sero te amavi, pulchritudo tam antiqua et tam nova, sero te amavi! Et ecce intus eras et ego foris, et ibi te quaerebam...»

Quid est hoc quod intus est? Quid est hoc quod in occulto cordis latet? Haec est interrogatio quae nos hodie ducit ad contemplationem Scripturarum, et ad memoriam carissimi nostri Beniamini, cuius transitus ante duos menses cor nostrum vulneravit.

Imago singularis et profundissima, quam hodie per totam hanc meditationem in manibus tenere volumus, est *vasculum olei*. In parabola evangelica, quam modo audivimus, decem virgines exierunt obviam sponso. Quinque ex eis erant fatuae, et quinque prudentes. Sed aspicite diligenter: omnes dormierunt. Scriptura dicit: «Moram autem faciente sponso, dormitaverunt omnes et dormierunt.» Somnus non est defectus; somnus est ipsa conditio humana, est fatigatio corporis, est transitus temporis, est ipsa mors temporalis quae nos omnes aliquando occupat. Differentia inter eas non in somno invenitur, sed in eo quod in vasculis portabant. Prudentes enim accepere oleum in vasis suis cum lampadibus.

Quid est hoc oleum, quod prudentes in vasculis recondunt? Sanctus Augustinus, in sermonibus suis de hoc evangelio, profundissime docet hoc oleum esse *caritatem*. Sed non quamlibet caritatem, non illam quae quaerit laudem hominum vel gloriam externam. Oleum hoc est dilectio sincera, quae in interiore conscientiae latet, ubi solus Deus videt. Est illa caritas quae non inflatur, quae non quaerit quae sua sunt, quae in silentio operatur. Qui gloriam ab hominibus quaerit, dicit Augustinus, non habet oleum in vasculo; lampas eius ardet ad tempus, sed cum nox venerit et laus humana defecerit, lumen eius exstinguetur. Qui autem intus, in conspectu Dei, amat et servat fidem, ipse portat oleum secum, et in media nocte non timebit.

Sed antequam ad hanc lucem consolantem veniamus, oportet nos in terra consistere et veritatem fateri. Oportet nos veritatem dicere antequam consolationem petamus.

Exacti sunt duo menses. Die tredecimo mensis Iunii, noster Benjamin Vo hunc mundum reliquit. Sexaginta dies transierunt ex quo illa sella ad mensam vacua facta est. Alan et Thao, scio quomodo silentium hoc pondus habeat. Scio quomodo Ryan, frater eius carissimus, in illis spatiis ubi simul ludebant, umbram tantum et memoriam inveniat. Luctus non est res quae cito peragitur; est via longa et ardua. Dicamus veritatem: cor dolet sicut vulnus apertum, et interdum videtur mundum ipsum inordinatum factum esse, contra illam pacem quam Christus promittit. Ubi est sapientia in hoc? Quomodo potest puer quindecim annorum, tam splendido ingenio praeditus, tam miti anima ornatus, subito eripi?

Sanctus Paulus ad Corinthios scribat: «Message crucis perentibus quidem stultitia est; iis autem qui salvi fiunt, id est nobis, virtus Dei est.» Mundus hic quaerit signa, quaerit sapientiam humanam, quaerit longos annos et prosperitatem visibilem. Sed sapientia Dei non est sicut sapientia hominum. Deus destruet sapientiam sapientium, et prudentiam prudentium reprobabit. Quod mundo stultum videtur, id est sapientia apud Deum. Mors praematura iusti videtur mundo destructio, stultitia, et vacuum; sed in conspectu Dei, est consummatio in amore, est introitus ad nuptias aeternas.

Hic est turnus huius homiliae, hic est locus ubi lux Evangelii in tenebras nostras irrumpit. Media nocte clamor factus est: «Ecce sponsus venit, exite obviam ei!»

Noster Benjamin Vo non fuit de numero fatuarum. Ipse non fuit sine oleo. Licet vita eius brevis fuerit in terris, vasculum eius plenum erat oleo purissimo. Benjamin erat puer mirae intelligentiae, «photocopy» patris sui in vultu et in illa acie mentis quae mathematica et computatralia sine labore percipiebat. Qui ad altissimas technologias et AI intendebat, scivit quomodo structurae logicae aedificarentur. Sed non est intellectus qui hominem salvat, nec scientia quae vasculum implet. Quod Benjamin vere pulchrum faciebat, erat illud quod intus erat. Erat eius cor mitissimum. Erat eius profunda empathia.

Meministisne illud momentum, quod sicut gemma in memoria vestra splendet? Beniamin, cum esset quindecim annorum, audiens avunculum William aegrotantem, non dubitavit. Matri et patri dixit se paratum esse totum suum «piggy bank», omnes suas parvas parsimonias, tradere ut avunculo opem ferret. Non fregit capsulam, non effudit pecuniam, quia non erat opus; sed *optulit*. Illa oblatio, illa voluntas dandi totum quod habebat, sine computatione, sine ostentatione, est perfecta imago illius vasculi olei de quo Christus loquitur. Non erat ibi hypocrisis. Non erat ibi desiderium ut videretur ab hominibus. Erat tantum amor. Misericordia. Fides. Hoc est oleum quod ardet et non deficit.

Et cogitate de illo somnio quod pater eius, Alan, vidit die vicesimo tertio mensis Iulii. In somnio illo, pater et Ben simul stabant in linea, expectantes ut glaciem edibilem coemerent. Et cum ad momentum solvendi ventum est, puer ipse, noster Ben, porrexit manum et solvit. Ipse pretium dedit. Ipse curam habuit. O, quomodo hoc somnium nobis loquitur! Beniamin non est inops, non est perditus, non est vacuus. Ipse habet oleum, ipse habet divitias caeli, ipse curam habet de vobis. Ipse est ille qui praeparatus erat, qui cum Sponso intravit ad nuptias, et nunc de mensa caelesti vobis providet.

Alan, Thao, vobis loquor sicut frater, sicut sacerdos, sicut amicus. Fortasse in his duobus mensibus, in silentio noctis, cum mens fatigata quaerit rationem huius tragoediae, inimicus animae susurrat in cordibus vestris verba accusationis. Fortasse dicit: «Numquid aliquid omisistis? Numquid plus vigilare potuistis? Cur hoc filio vestro accidit? Quid peccavimus?»

Audite me, et audite veritatem Christi: Nihil peccastis. Nihil omisistis. Sicut Iesus dixit de caeco nato, «Neque hic peccavit, neque parentes eius.» Dolor et mors temporalis non sunt iudicia Dei. Deus non mittit dolorem ut nos puniat, nec transitus Beniamini est signum alicuius defectus in amore vestro. Vos fuistis parentes optimi. Amor vestri fuit vasculum in quo Beniamin crevit et floruit. Deponite hoc pondus falsae culpae. Beniamin vos non accusat; ipse vos ex altitudine caeli intuetur cum eodem risu quo vos in terra fovebat. Ipse scit quantum eum amaveritis. Amor vester fuit perfectus, et ille amor nunc in aeternitate consummatus est.

Ryan, frater carissime, tibi quoque loquor. Scio quam gravis sit haec via sine fratre tuo, qui erat amicus tuus intimus. Sed memento: Beniamin non est longe. Ipse est tecum in omni bono opere, in omni risu, in omni studio. Tu debes pergere vivere, discere, et crescere, non solum pro te, sed etiam pro eo. Porta in corde tuo illum risum eius, et perge aedificare vitam tuam super fundamentum illius amoris quem simul habuistis. Tu es spes parentum tuorum, et Beniamin te custodit sicut angelus de caelo.

Et vos omnes, qui ex longinquo hanc devotionem sequimini, et vos familias quae graves cruces portatis, et vos parvuli qui laboratis: scitote quia Deus videt lacrimas vestras. Non estis soli. Christus, qui crucem baiulavit, vobiscum est in omni gressu. Sapientia huius mundi dicit dolorem esse finem; sapientia crucis dicit dolorem esse transitum ad gloriam.

In Vietnamia, in provincia Cà Mau, aqua munda nunc fluit ex puteo qui nomen Beniamin fert: «Giếng Gioan Baotixita». Aqua illa est sicut caritas eius: munda, reficiens, et ex profundo veniens. Licet corpus eius in terra requiescat, spiritus eius sicut fons manat in cordibus eorum qui eum amant. Hoc est signum quod amor non moritur. Fructus manuum eius et caritatis vestrae pergit sitientes reficere.

Quid ergo hodie vobiscum feretis, cum ex hac porta exibitis?

Unam parvam rem.

Cum hodie domum redibitis, et in nocte lucem aliquam accendetis—sive parvam lucernam, sive lumen in cubiculo—consistite unum momentum. Aspicite illam flammam. Et cogitate de vasculo cordis vestri. Non quaeratis magnas res in oculis hominum. Quaerite ut habeatis oleum caritatis intus. Facite unum parvum actum amoris in silentio, sine clamore, sicut Ben obtulit suum «piggy bank».

Beniamin amabat aeroplana. Amabat aspicere magnos illos volatus, praesertim Boeing 737. Ridebat cum cogitaret de «con chim airlines», de illa societate fictitia quae aves et machinas in caelo iungebat. Nunc noster Beniamin non iam in terra stat spectans volatus; ipse in altissimis caelis volat, liber ab omni vinculo terrae. Ipse est cum sancto Carlo Acutis. Simul in «Convivio Caeli» sedent, non in linea glaciei edibilis, sed in mensa aeternae laetitiae, ubi Sponsus ipse eis ministrat.

Sponsus venit. Beniamin paratus erat. Lampas eius ardet in aeternum. Nos autem, vigilantes in fide et caritate, conservemus oleum in vasculis nostris, donec et nos vocem illam audiamus et cum eo intrare possimus ad nuptias caeli.

Ipse autem Dominus pacis det vobis pacem sempiternam in omni loco. Amen.