Memoria Sancti Petri Claver, Presbyteri

In lectione hodierna, Sanctus Paulus ad Corinthios scribit verba quae in primis dura videntur: 'Tempus breve est.' Paulus non loquitur de horis vel minutis, sed de natura vitae huius mundi. 'Reliquum est, ut et qui habent uxores, tamquam non habentes sint; et qui flent, tamquam non flentes; et qui gaudent, tamquam non gaudentes.' Haec non est hortatio ad frigiditatem cordis, sed ad veritatem supremam: mundus hic, in figura sua praesenti, transit.

Cogitate de Beniamino. Beniaminus Vo. Puer quindecim annorum, cuius mens tam acuta erat in mathematicis, qui iam parvus de machinis et de caelo cogitabat. Meministis, Thao et Alan, illam imaginem in qua Beniaminus, in vestibus suis caeruleis, stabat in conclavi, calceos nitidos gestans, cum illa subtili et miti affectione in vultu? Ille puer, qui tam diligenter mundum explorabat—qui aeroplana amabat, qui cum patre suo in multis urbibus mundi ambulabat—ipse intellexit, forsitan tacite, quod hoc iter non erat finis. Ipse erat sicut viator qui in deversorio manet, sciens se ad patriam veram tendere.

Sed antequam ulterius procedamus, oportet nos veritatem fateri coram Deo et coram vobis. Non est facile hodie stare in hoc silentio. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus absentiae. Post menses illos, cubiculum illud quietum est, et sella ad mensam vacua manet. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo domus. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis. Et fortasse interdum, in illis horis noctis, subit vobis quaestio illa gravis: numquid aliquid omisistis? Numquid potuistis plus facere? Audite hodie vocem Christi, quae tollit omnem culpam de humeris vestris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Sicut Iesus docet de caeco nato, neque ille neque parentes peccaverunt. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere.

Hic est ille cardo ubi lux in noctem vestram intrat. In Evangelio, Iesus, elevatis oculis in discipulos, dicit: 'Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. Beati qui nunc fletis, quia ridebitis.' Hoc non est solacium vacuum. Iesus ipse stetit in lacrimis ante sepulchrum Lazari. Ipse novit quid sit amittere carissimum. Quando Iesus dicit 'Beati qui nunc fletis', Ipse non dicit: 'Desinite flere.' Ipse dicit: 'Ego sum vobiscum in fletu vestro.'

Beniaminus, ille puer qui tam libenter volebat totum suum piggy bank offerre avunculo suo, non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito videtur verus spiritus amoris. Beniaminus non quaerebat gloriam huius mundi. Ipse erat sicut illae 'azymae sinceritatis' de quibus Paulus loquitur. Ipse erat puritas in medio mundi transeuntis. Et nunc, in convivio caeli, ille amor, ille risus, illa curiositas, non pereunt. In Deo, nihil quod est bonum perit. Beniaminus non est 'praeteritus'. Ipse est 'praesens' in Deo.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit.

Ad omnes vos qui hanc devotionem auditis ex longinquo—praesertim parentes qui crucem gravem ferunt, et liberos qui in corporibus suis infirmantur—scitote vos non esse solos. Deus non est alienus a dolore vestro. Sicut Petrus Claver, cuius memoriam hodie celebramus, vitam suam dedit ut serviret iis qui in extrema miseria erant, sic Christus dat vitam suam vobis in vestra miseria. Ipse non est Deus qui de caelo spectat, sed Deus qui descendit in foveam vestram.

Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis ante illam sellam vacantem, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli, ubi nullus fletus, nullus morbus, nulla separatio est. Ipse vos expectat, ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.