In Nativitate Beatae Mariae Virginis

Audistis, fratres et sorores, verba prophetica quae ad Bethlehem Ephrathah spectant. Parva est civitas inter milia Iuda, et tamen ex ea egredietur dominator in Israel, cuius egressus ab initio, a diebus aeternitatis. Haec imago parvae civitatis, quae in oculis hominum nullius momenti videtur, sed quae in conspectu Dei fit fons salutis et lucis, nos ad cor ipsum huius diei ducit. Hodie celebramus Nativitatem Beatae Mariae Virginis. Hodie contemplamur illam primam auroram antequam sol iustitiae oriretur. Maria non erat magna imperatrix saeculi huius; erat puella humilis ex Nazaret, sicut Bethlehem, parva secundum saeculum, sed immensa secundum gratiam.

In hac luce, cogitemus de vita pueri nostri, de Beniamino. Benjamin, cuius mens tam acuta erat in mathematicis, qui iam parvus de machinis et de caelo cogitabat, qui interdum cum risu de 'Con Chim Airlines' loquebatur, non quaerebat gloriam huius mundi. Ipse erat sicut illa parva civitas vel sicut illa parva domus ubi familia cum Thao, Alan et Ryan vitam degebat. In vita eius, sicut in nativitate Mariae, Deus magnas res fecit non per strepitum, sed per puritatem cordis. Meministis illum puerum, qui cum avunculus suus aegrotaret, sine ullo tumultu voluit totum suum piggy bank offerre? Non dixit multum, non quaesivit laudem; simpliciter obtulit omne quod habuit. In hoc actu abscondito videtur verus spiritus amoris, qui non ex magnitudine rerum, sed ex magnitudine cordis metitur.

Sed antequam ulterius procedamus in hanc laetitiam, oportet nos veritatem fateri coram Deo et coram vobis. Non est facile hodie stare in hoc silentio. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus absentiae. Post menses illos et usque ad hanc horam, cubiculum illud quietum est, et sella ad mensam vacua manet. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo domus, in omni ludo, in omni memoria. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis.

Et fortasse interdum, in illis horis noctis ubi mens fessa quaerit cur ita sit, subit vobis quaestio illa gravis et tacita: numquid aliquid omisistis? numquid potuistis plus facere? Audite hodie vocem Christi, quae tollit omnem culpam de humeris vestris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Sicut in Evangelio de caeco nato, ubi Iesus diserte docet neque illum neque parentes peccavisse, ita hodie vobis dico: vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa, nulla negligentia. Alan et Thao, vos fuistis parentes illi qui dederunt Beniamino omnem amorem, omnem curam, omnem comitatum per omnia itinera mundi, usque ad illud somnum ubi Benjamin patri suo dixit se per omnia examina transisse. Relinquite istum lapidem culpae; Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere.

Hic est ille cardo ubi lux in noctem vestram intrat. In Evangelio Matthaei audivimus genealogiam Domini nostri Iesu Christi—longam illam seriem nominum, regum, peccatorum, iustorum, exulum, omnium hominum in quorum sanguine et historia Deus carnem sumpsit. Inter hos homines invenimus Tamar, Rahab, Ruth, Mariam. Historia Dei non est purior quam historia nostra; Deus intrat in messes humanas, in familias ubi sunt lacrimae et laetitiae, in domus ubi pueri sicut Benjamin crescunt et de caelo somniant. Cum Iesus nascitur ex Maria, nomen eius vocatur Emmanuel: 'Deus nobiscum.' Non Deus absconditus in caelis altis, sed Deus qui ambulat in cubiculo vestro, qui sedet vobiscum, qui lacrimas vestras colligit in utre suo.

Benjamin Đại Dương Vo, ille puer cuius nomen medium magnum oceanum significat, nunc est in hoc magno oceano misericordiae divinae. Ipse non est longinquus. Sicut pater eius vidit in somnio illos dies cum Benjamin stabat fortis et sanus, ita Benjamin pergit esse cum vobis in spiritu. Ryan, frater carissime, tu, qui cum fratre tuo sub eisdem stragulis requievisti, scito fratrem tuum non dereliquisse te. Quando rides, quando ludis, quando pergis in studio tuo, Benjamin est quasi ala altera. Vos eratis duae alae unius avis, et ille volare pergit, dum te custodit ab altitudine caeli.

Ad omnes vos qui hanc devotionem auditis ex longinquo—praesertim parentes qui crucem gravem ferunt, et liberos qui in corporibus suis infirmantur—scitote vos non esse solos. Deus non est alienus a dolore vestro. In nomine Beatae Mariae Virginis, cuius nativitatem hodie celebramus, videmus quod ex parvis doloribus et ex parvis lacrimis Deus generat aeternam salutem. Maria passa est dolorem sub cruce, et tamen facta est mater omnium viventium. Sic et vos, Thao et Alan, in vestro dolore non estis steriles; amor vester pro Beniamino pergit fructus facere in hoc mundo, in puteis aquae vivae, in panem pauperum, in silentio quod mutatur in orationem.

Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis ante illam sellam vacantem, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, Emmanuel, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli, ubi nullus fletus, nullus morbus, nulla separatio est. Ipse vos expectat, ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.