Memoria Beatae Mariae Virginis Perdolentis

Stat prope crucem Iesu mater eius. Haec pauca verba nos ponunt in terram ubi nullum verbum supervacuum est. Cogitate de matre quae stat. Non sedet in quiete domus suae; non avertit faciem ab horrore. Stat ibi, ubi ventus asper et sanguis innocentis terram tingunt. Sunt momenta in vita hominum ubi terra sub pedibus abit, ubi nihil manet nisi pondus silentii. Si quis nostrum hodie in hoc silentio stat, si quis cor habet perforatum ab ea lancea quae matrem Domini transfixit, sciat se non esse solum in tenebris.

In hac memoria Beatae Mariae Virginis Perdolentis, imago illa quae per omne hoc tempus currit non est triumphus saeculi, sed gladius. Gladius ille de quo Simeon dixit: 'Et tuam ipsius animam pertransibit gladius.' Non est ferrum quod corpus vulnerat, sed amor quod patitur. Cogitate de matre, de Thao, de Alan, et de vobis omnibus qui pondus fertis quod nemo nisi Deus metiri potest. Post tres menses, absentia non est iam novus hospes; est quasi paries durus in domo. Et tamen, sub hoc pondere, interdum auditur vox parvula. Meministisne quomodo Benjamin, puer ille cui mens erat tam acuta in rebus technicis et in arcano illius amoris quem omnibus dabat, interdum in cursu vitae suae cum patre suo ridebat de 'Con Chim Airlines'? Ille, qui volabat in cogitationibus suis inter nubes et machinas, qui amabat avia et caelum, habuit animam tam teneram ut, cum avunculus eius aegrotaret, obtulerit totum piggy bank suum—non fracto vase, non pompa, sed simplici oblatione pueri qui volebat omnia dare pro iis quos amabat.

Sed antequam ulterius procedamus, necesse est nos veritatem fateri coram altari. Non est facile. Saepe subit illa cogitationum tempestas: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' Audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas in mari, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et fratres qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno.

Et hic, in ipso puncto ubi dolor et amor se tangunt, Evangelium Ioannis aperitur. Jesus, videns matrem et discipulum quem amabat stantem iuxta, dicit matri: 'Mulier, ecce filius tuus.' Et discipulo: 'Ecce mater tua.' Haec non est sola ordinatio familiae in hora mortis; haec est creatio novae communionis. In cruce, cum omnia consummata videntur, Christus non relinquit homines in solitudine. Ipse dat matrem. Ipse dat locum ubi fletus potest quiescere in sinu caritatis. Benjamin, qui nunc in Banquet of Heaven cum Sancto Carolo Acutis et omnibus angelis stat, non est remotus a vobis. Ipse non periit; ipse intravit in lucem illam unde omnes nos respicit. Si Ryan frater eius, in somnio vel in silentio cubiculi, quaerit fratrem suum, sciat Benjamin non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote matrem dolorosam intelligere lacrimas vestras. Ipsa novit quid sit videre filium in conspectu crucis. Non est dolor qui latet ab oculis Dei. Cum redieritis hodie ad domos vestras, et videritis locum vacuum vel imaginem pueri cum risu suo radiante et dentibus parvis in capite Lakers, nolite timere lacrimas. Lacrimae non sunt defectus fidei; sunt lingua amoris qui adhuc loquitur. Sumite spiritum altum. Dicite in silentio cordis vestri: 'Domine, tu nosti omnia; tu nosti quia amo.' Et permittite pacem matris Virginis et misericordiam Christi tegere animas vestras usque in aeternum. Amen.