Festum Sanctorum Simonis et Iudae, Apostolorum

In montem ascendit Iesus ut oraret. Cogitate de hoc silentio montis, de nocte illa in qua Dominus solus sub stellis mansit, antequam vocaret illos duodecim. Non erat haec festinatio; erat deliberatio aeterni amoris. Iesus non delegit apostolos secundum mundi rationem, sed secundum cor Patris. Inter hos duodecim erat Simon, qui Zelotes vocabatur, et Iudas, filius Iacobi. Hi homines, tam diversi, vocati sunt ut fundamentum fierent. Sicut Paulus ad Ephesios scribit, non sumus amplius hospites et advenae, sed cives sanctorum et domestici Dei, aedificati super fundamentum Apostolorum.

Videte fundamentum. Quid est quod aedificium tenet? Non solum lapides, sed caput angulare, quod est Christus Iesus. In ipso omnis structura crescit in templum sanctum. Cogitate de hoc: vos, in vestro dolore, in vestra absentia, in vestra nocte, non estis extra hanc structuram. Vos estis in ipso fundamento. Benjamin, noster carissimus, hic est, aedificatus in hoc templo, non iam ut viator, sed ut civis in domo Patris.

Meministisne Ben, cum in aëroportibus staret, oculos ad caelum erigens? Ille non solum aëroplana spectabat. Ille quaerebat ordinem, quaerebat quomodo res inter se cohaerent. Benjamin Vo, puer ille cuius mens tam acuta in logica et in codicibus GitHub operabatur, habebat facultatem videndi unitatem in diversitate. Ille, qui tam amanter 'Con Chim Airlines' in mente sua aedificabat, scivit quod omne aedificium, ut stet, indiget fundamento firmo. Ben, in sua brevitate vitae, iam aedificaverat fundamentum amoris in cordibus vestris, Alan et Thao, et in corde fratris sui Ryan. Vos estis hoc aedificium. Vos estis templum.

Sed hodie, post quattuor menses, scio vos sentire fracturam. Dolor est sicut terraemotus qui fundamenta quatit. Cum videtis cathedram vacuam, aut cum cogitatis de illis aëroplanis quae Ben numquam pilotabit, sentitis vosmetipsos quasi in ruinis. Audite me: ruinae non sunt finis. Ruinae sunt locus ubi Deus incipit aedificare novum templum. Non est peccatum sentire hanc fracturam. Iesus ipse, in monte, oravit pro hoc mundo fracto. Ipse novit dolorem vestrum. Ipse non est surdus ad lacrimas vestras.

Multi parentes, in silentio, gerunt illam gravem quaestionem: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' Thao, Alan, audite hanc veritatem: Vos estis innocentes. Sicut Iesus dixit de caeco nato, neque hic peccavit, neque parentes eius. Infirmitas non est punitio, nec est defectus amoris vestri. Vos fuistis parentes qui omnem passum iuxta Benjamin ambulastis. Non est in vobis culpa, nec est in vobis defectus. Deus non accusat vos, et vos debetis desinere vos ipsos accusare. Non est in vobis defectus; est tantum amor, et amor ille in conspectu Dei nunquam perit. Vos estis absoluti ab omni suspicione. Illa gravis cogitatio, illa nocturna anxietas, non venit a Patre luminum. Relaxate humeros vestros. Recipite pacem.

Paulus Apostolus loquitur de 'domestici Dei'. Domus Dei non est locus sine dolore; est locus ubi dolor transfiguratur. Benjamin scivit quid sit esse domesticus Dei. Nonne meministis illius momenti, tam simplicis et tam profundi, cum Ben, quindecim annos natus, voluit offerre totum suum piggy bank avunculo suo William? Ille non fregit capsulam, non effudit nummos, sed simplici voluntate dixit se totum velle dare. Hoc non erat opus legis; hoc erat opus Spiritus, cor quod sponte sua totum se tradit. In hoc animo qui nihil sibi retinebat, videmus verum thesaurum. Ben non timebat seipsum dare, quia sciebat, in profunditate cordis sui, quod amor est pretiosior omni pecunia. Ipse, in sua innocentia, iam reddiderat Deo id quod Dei erat: seipsum.

Ad te, Ryan, frater carissime, qui cum Benjamin ambulaveras in omnibus viis. Tu et frater tuus eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere hanc viam. Ben non est longe; ipse tecum est in omni risu, in omni memoria illius itineris, in omni cogitatione de rebus futuris. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu Benjamin pergit in terra operari. Tu es fortis, et in tua fortitudine, Ben vivit. Memoria vestra est donum. Non est umbra, sed lux.

Considerate, quaeso, Benjamin, non ut puerum qui periit, sed ut iuvenem qui iam est in 'Banquet of Heaven'. Sicut aëroplana quae ipse tam amanter observabat, Benjamin nunc transiit fines mundi huius. Ipse, qui tam diligenter studebat mundum, nunc videt Creatorem mundi facie ad faciem. Ipse, qui tam amanter aëroplana et 'Con Chim Airlines' fingebat, nunc ipse volat in libertate Spiritus. Ipse non est in fovea, sed in sinu Patris. Ipse vos custodit. Ipse vobis intercedit. Saepe cogitamus de eo quod deest. Cogitamus de futuris aëroplanis, de illis rebus quas Ben crearet. Sed Deus non videt tempus sicut nos. Deus videt aeternitatem. Benjamin est iam in illa aeternitate, ubi nullus dolor, sed tantum lux et laetitia.

Si forte hodie quaeritis quid ex hoc loco portare debetis, capite hanc unam rem: certitudinem quod vos estis in manu Dei, sicut Benjamin. Cum redieritis ad domum vestram, et videritis res Ben, nolite timere. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Pater, in manus tuas commendo spiritum eius.' Benjamin est in pace, in convivio caeli, ubi nullus dolor, sed tantum lux. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Ambulate in hac spe. Vos estis amati. Vos estis in manu Dei. Non est onus quod non possitis ferre, quia Christus ipse portat illud vobiscum. Ipse est via, veritas, et vita. Benjamin in hac via ambulat, et vos in eadem via sequimini. Nolite timere, quia Dominus est vobiscum usque ad consummationem saeculi. Amen.