Memoria Sancti Hieronymi, Presbyteri et Ecclesiae Doctoris

Videte, fratres et sorores, hanc imaginem in lectione hodierna: Iob, vir iustus, qui in medio tempestatis et ruinae suae, ad caelum respicit et clamat: 'Quis est, qui resistat ei et pacem habeat?' Cogitate de hoc. Non est haec imago abstracta. Est imago hominis qui, in ipso centro doloris, sentit se parvum ante maiestatem Dei. Iob non claudit cor suum, sed in silentio et in fragilitate sua, agnoscit se non posse comprehendere consilia Altissimi. 'Si venierit ad me, non videbo; si transierit, non intellegam.' Hoc est verum initium sapientiae: agnoscere quod, in dolore nostro, in nocte nostra, Deus est praesens, etiamsi oculis nostris eum non videamus.

Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in rebus technologicis versabatur, scivit quid sit observare mundum cum curiositate. Meministisne, fratres, illius amoris ad aëroplana? Benjamin non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille, in sua curiositate, noverat quod mundus noster non clauditur in terra, sed ad altitudinem spectat. Benjamin, sicut aëroplanum quod, in caelo sereno, ad horizontem tendit, semper ad aliquid maius spectabat. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum.

Sed audite me, Alan et Thao, Ryan carissime. Post tres menses, forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In Evangelio hodierno, Iesus dicit: 'Vulpes foveas habent, et volucres caeli nidos; Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet.' Et alii dicit: 'Sequere me.' Sed ille vult prius sepelire patrem. Iesus respondet: 'Dimitte mortuos sepelire mortuos suos.' Hoc videtur durum. Sed Iesus nos invitat ad veritatem: sequi eum est ponere manum ad aratrum et non respicere retro. Benjamin, in vita sua brevi, non respexit retro. Ipse, sicut Sanctus Hieronymus, cuius memoriam hodie celebramus, amavit Verbum et amavit veritatem. Ipse, cum curiositate sua, non quaesivit seipsum, sed quaesivit mundum et amorem. Ipse est nunc in sinu Patris, ubi non est 'non habere ubi caput reclinare', sed est requies aeterna.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam. Benjamin non est in terra, sed in convivio caeli. Ipse, sicut Sanctus Hieronymus, nunc intercedit pro vobis. Ipse non est vanus. Ipse est vivus in Deo.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Nolite cogitare de eo quod vobis deest, sed cogitate de eo quod accepistis. Donum vitae Benjamin est aeternum. Ipse non periit. Ipse est in sinu Patris, ubi nullus dolor, nulla infirmitas, sed tantum amor et lux. Ambulate in hac spe. Vos estis amati. Vos estis tenentur in manibus Dei. Amen.