Feria Sexta Hebdomadae vicesimae quintae per annum

In libro Ecclesiastes, sapiens ille Qoheleth nobis offert veritatem quae simul gravis et consolans est: 'Omnia tempus habent, et suis spatiis transeunt universa sub caelo.' Tempus nascendi, et tempus moriendi; tempus plantandi, et tempus evellendi. Cogitate de hac imagine: tempus est sicut textum, ubi fila vitae nostrae inter se nectuntur, saepe in modis quos statim non intelligimus. Saepe in hac vita, nos, sicut Benjamin, in spatio parvo sed pleno, conamur intelligere cur quaedam fila tam cito abscindantur.

Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in technologia et in logicis versabatur, scivit quid sit observare mundum cum curiositate. Meministisne illius amoris ad aëroplana? Non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille scivit, in sua curiositate, quod aëroplana non solum in terra manent, sed ad altitudinem tendunt. Benjamin noster, sicut aëroplanum quod in caelo sereno volitat, semper ad aliquid maius spectabat. Ille non erat vanus. Erat verus. Erat puer qui, in sua innocentia, noverat quod vita non est tantum labor sub sole, sed participatio in amore Dei. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum.

Sed audite me, Alan et Thao, Ryan carissime. Post tres menses, forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In Evangelio hodierno, Iesus quaerit: 'Quem me dicunt esse turbae?' Et postea: 'Vos autem quem me esse dicitis?' Petrus respondet: 'Christum Dei.' Iesus, post hanc confessionem, loquitur de passione, de morte, et de resurrectione. 'Oportet Filium hominis multa pati.' Hic est cardo totius nostrae spei. Iesus non promittit vitam sine cruce, sed promittit vitam quae mortem vincit. Benjamin, in vita sua brevi, fuit instrumentum huius misericordiae. Ipse non est in terra, sed in convivio caeli. Ipse, sicut Sanctus Carolus Acutis, nunc intercedit pro vobis. Ipse non est vanus. Ipse est vivus in Deo. Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.