Föstudagur á tuttugustu og fimmtu viku á venjulegum tíma

Við stöndum hér í morgun, ekki í tómum kirkjusal, heldur í rými sem er mettað af minningum, af sársauka og af óendanlegri von. Í fyrsta lestri dagsins heyrum við orð sem virðast stundum vera eins og hnífur í sárinu: „Tími er til að fæðast og tími til að deyja.“ Þessi orð úr Prédikaranum eru ekki ætluð til að gera líf okkar að tilviljunarkenndri hringrás. Þau eru ætluð til að minna okkur á að Guð er höfundur tímans. Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við þessa mynd. Við sjáum fyrir okkur Benjamín, þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af framtíðarsýn. Hann var drengur sem horfði á heiminn ekki bara sem stað til að vera á, heldur sem kerfi til að skilja, hanna og bæta. Hann var svo heillaður af því hvernig hlutirnir virka, hvort sem það voru flókin tölvukerfi eða flugvélar sem rjúfa skýin. Hann var alltaf með augun á himninum.

En í dag vil ég að við dveljum við eina mynd. Ég sé fyrir mér Ben, fjórtán ára, þar sem hann situr við gluggann í flugvél. Hann er með símann sinn á lofti, einbeittur, að reyna að fanga útsýnið fyrir neðan. Hann vill varðveita þessa stund. Hann vill eiga hana. Þessi forvitni hans, þessi þrá til að skilja og eiga minningarnar, er spegilmynd af því hvernig Guð horfir á okkur. Guð geymir hverja minningu, hvert augnablik, hvert bros. Ekkert af því sem Ben var, ekkert af því sem hann gerði, er týnt. Það er geymt í hjarta Guðs.

Ég veit að það eru þrír mánuðir síðan hann fór heim. Ég veit að morgnarnir eru erfiðir. Ég veit að það er svo auðvelt að finnast maður vera fastur í spurningunni: „Hvers vegna?“ Það er þessi nagandi tilfinning um að eitthvað hafi farið úrskeiðis, þessi þunga sem foreldrar bera í hljóði. Ég vil segja ykkur þetta: Þið eruð ekki sek. Það er engin ástæða til að leita að sök hjá ykkur sjálfum. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði.

Í guðspjallinu spyr Jesús lærisveina sína: „En hver segið þér að ég sé?“ Þetta er spurningin sem við öll stöndum frammi fyrir þegar við erum brotin. Er Jesús sá sem við leitum til þegar við erum í sársauka? Hann svarar ekki með því að útskýra dauðann. Hann svarar með því að ganga inn í hann. Hann segir: „Sonur mannsins verður að líða margt.“ Hann tekur á sig okkar þjáningu. Hann er ekki fjarlægur Guð. Hann er Guð sem grét við gröf Lasarusar. Hann er Guð sem þekkir það að missa, sem þekkir það að vera hafnaður, sem þekkir það að vera í myrkrinu. Og hann er sá sami sem reis upp. Hann er sá sem lofar okkur að við munum sjá Ben aftur.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt. Mundu að Ben er ekki horfinn. Hann er í ljósinu, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú finnur fyrir sorginni, mundu að þú ert hluti af einhverju miklu stærra. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Það er eitthvað svo fallegt við það hvernig Benjamín lifði. Hann var alltaf svo gjafmildur. Hugsið um það þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Það var hjarta sem var svo stórt að það vildi rétta hjálparhönd án þess að hugsa um eigin hag. Hann var eins og lærisveinarnir sem Jesús sendi út: hann bar ekki með sér byrðar eiginhagsmuna, hann bar með sér kærleika. Þessi kærleikur heldur áfram að flæða í gegnum ykkur.

Alan, Thao, þið eruð ekki ein. Þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið, hljóðlátt verk í nafni Bens. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi. Og mundu, Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er í veislu himinsins, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Amen.