Hátíð heilags Matteusar, postula og guðspjallamanns

Það er eitthvað svo áþreifanlegt við þessa mynd sem guðspjallið dregur upp fyrir okkur í dag. Jesús gengur fram hjá tollbúðinni. Þar situr Matteus. Hann er umkringdur tölum, reikningum, peningum og þeim köldu staðreyndum sem fylgja því að telja og flokka. Matteus var maður sem vissi hvernig heimurinn virkaði í tölum. Hann var maður sem sat fastur í sínu kerfi, í sínu hlutverki, þar til augnaráð Jesú mætti honum. „Fylgdu mér,“ segir Jesús. Og í þeirri sömu andrá, án þess að reikna út kostnaðinn eða spyrja um framhaldið, stendur Matteus upp. Hann yfirgefur borðið sitt. Hann yfirgefur reikningana. Hann fylgir.

Í þessari stuttu frásögn finnum við kjarnann í því sem það þýðir að vera kristinn. Það snýst ekki um að vera fullkominn eða að hafa allar jöfnur lífsins réttar. Það snýst um að þekkja röddina sem kallar okkur út úr okkar eigin tollbúðum, út úr okkar eigin einangrun, inn í samfélagið við Guð.

Þegar ég hugsa um Benjamín Vo, þá sé ég ekki dreng sem var bundinn við eitt hlutverk. Ég sé dreng sem var alltaf að teygja sig út fyrir það sem var fyrirfram ákveðið. Hugsið um þessa forvitni hans, þessa ótrúlegu greind sem gerði honum kleift að skilja flókin kerfi, tækni og flugvélafræði áður en hann varð unglingur. Hann var eins og Matteus við tollbúðina, en í stað þess að telja peninga, var hann að telja stjörnur, flugleiðir og framtíðarmöguleika. Hann var alltaf að byggja – ekki bara í tölvukóða á GitHub, heldur í hjörtum þeirra sem hann snerti. Þegar hann talaði um „Con Chim Airlines“, þá var það ekki bara draumur um flugvélar; það var draumur um að tengja fólk saman, að fljúga yfir landamæri, að vera hluti af einhverju stærra.

En í dag vil ég dvelja við eina sérstaka mynd af Ben. Ég hugsa um það þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann þurfti aldrei að brjóta hann. Hann þurfti aldrei að tæma hann. Það var ekki verkið sjálft sem skipti máli, heldur viljinn. Þetta var drengur sem var tilbúinn að láta allt af hendi rakna fyrir þann sem hann elskaði. Er það ekki einmitt það sem Jesús er að kenna okkur í guðspjallinu? „Ég vil miskunn, ekki fórn.“ Guð þráir ekki okkar yfirborðslegu fórnir; hann þráir hjartað sem er tilbúið að gefa allt, hjarta sem skilur að ekkert í þessum heimi er dýrmætara en kærleikurinn.

Alan, Thao, Ryan – ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim. Ég veit að þessi tími hefur verið eins og eilífð og eins og augnablik á sama tíma. Það er þessi þunga spurning sem fylgir sorginni, þessi sem við veltum fyrir okkur á næturnar: „Hefði ég getað gert meira? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr?“ Ég vil að þið hlustið vel á það sem ég segi núna: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það er ekkert sem þið gátuð gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þið elskuðuð hann í gegnum hvert bros, hvert spjall um flugvélar, hverja stund við borðið. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði.

Jesús segir: „Þeir sem eru hraustir þurfa ekki læknis við, heldur þeir sem sjúkir eru.“ Við erum öll sjúk á einhvern hátt – sjúk af sorg, sjúk af óvissu, sjúk af spurningum sem enginn getur svarað. Og það er einmitt þangað sem Jesús kemur. Hann kemur ekki til þeirra sem þykjast vera fullkomnir. Hann kemur til okkar, þar sem við sitjum við okkar tollbúðir, með okkar brotnu hjörtu, og hann segir: „Fylgdu mér.“ Hann býður okkur að setjast til borðs með sér. Hann býður okkur að vera hluti af hans fjölskyldu.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er erfitt að horfa fram á veginn án Benjamíns. Ég veit að það er tómleiki þar sem áður var hlátur og spjall. En mundu þetta: Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem engin stærðfræðijafna er of flókin og engin flugvél of hátt uppi. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú horfir upp í himininn og sérð flugvél, þá er það eins og kveðja frá honum. Hann er með þér.

Í fyrsta lestrinu minnir Páll postuli okkur á að við erum kölluð til að lifa „í auðmýkt og hógværð, með þolinmæði, og umbera hver annan í kærleika.“ Benjamín lifði þessu lífi. Hann var drengur sem var alltaf kurteis, alltaf að hugsa um aðra. Hann var „engill“, eins og pabbi hans lýsti honum svo fallega. Hann var drengur sem var ekki hræddur við að vera góður, jafnvel þegar heimurinn er harður. Hann minnir okkur á að „einn er Drottinn, ein trú, ein skírn.“ Þessi eining er það sem heldur okkur uppi. Við erum ekki ein í sorginni; við erum hluti af líkama Krists.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið verk í nafni Bens. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum „Brunn kærleikans“ í Cà Mau, þar sem vatn gefur líf til þeirra sem þyrstir. Benjamín Đại Dương Vo, „Stóra hafið“, heldur áfram að gefa af sér. Hans líf var ekki stutt vegna þess að það var ófullkomið; það var fullkomið í augum Guðs.

Sorgin er ekki eitthvað sem maður kemst yfir; hún er eitthvað sem maður ber með sér, eins og dýrmætasta minningu. En þið berið hana ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.