Mánudagur í 28. viku á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá tilfinningu að standa á flugvelli, horfa út um glervegginn á flugvélarnar sem bíða á flugbrautinni. Það er eitthvað við þessar vélar – þessi tæknilega fegurð, þessi möguleiki á að rjúfa fjarlægðir – sem fyllir mann forvitni. Benjamín Vo var einmitt svona. Hann var ekki bara drengur sem fylgdist með flugvélum; hann var flugmaður í hjarta sínu. Hann var alltaf að skipuleggja, alltaf að kóða, alltaf að dreyma um „con chim airlines“. Hann sá heiminn ekki sem sundurlausa staði, heldur sem vefi sem hægt var að tengja saman. Þegar hann talaði um þessi flugfélög sín, þá geislaði af honum. Hann var ekki bara að tala um vélar; hann var að tala um ást, um að tengja fólk saman, um að brúa bil. Þessi forvitni hans, þessi óslökkvandi löngun til að skilja hvernig heimurinn er samsettur, var ekki bara greind; það var hjarta sem þráði að fljúga.

Í guðspjalli dagsins mætum við Jesú sem talar við fólk sem leitar að táknum. „Þetta er ill kynslóð,“ segir hann. „Hún leitar að tákni, en ekkert tákn mun gefið verða nema tákn Jónasar.“ Fólkið vildi sjá eitthvað stórfenglegt, eitthvað sem gæti sannað það sem það vildi trúa. En Jesús bendir þeim á Jónas – spámann sem var gleyptur af hval, sem var í myrkrinu, og sem kom svo út til að boða iðrun. Jesús segir: „Það er eitthvað meira en Jónas hér.“ Hann er að segja okkur að táknið sem við leitum að er ekki úti í loftinu, ekki í stórum kraftaverkum sem okkur finnst við þurfa til að réttlæta tilveruna. Táknið er hann sjálfur, nærvera hans í því sem er brotið, í því sem er hljótt, í því sem er falið.

Kæru foreldrar, Alan og Thao, og kæri Ryan, ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim til Guðs. Ég veit að það eru stundir þar sem þið leitið að tákni, þar sem þið spyrjið himininn hvers vegna, þar sem þið þráið eitthvað áþreifanlegt til að sanna að þessi sársauki eigi sér tilgang. Ég veit að sektarkenndin læðist að eins og skuggi – sú hugsun hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi, hvort þið hefðuð getað „kóðað“ lífið betur svo að ekkert færi úrskeiðis. Ég vil að þið hlustið á mig í dag með opnu hjarta: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing og þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með svo mikilli og hreinni fórnfýsi að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að hætta að saka sjálf ykkur. Það er engin manneskja sem hefði getað komið í veg fyrir það sem var utan mannlegrar stjórnar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð. Þið elskuðuð hann til himins.

Í fyrri lestrinum minnir Páll postuli okkur á að við erum „börn hinnar frjálsu konu“. Hann talar um að við séum ekki lengur í þrældómi. Þetta er svo mikilvægt. Þrældómurinn sem Páll talar um er sú hugsun að við verðum að „gera“ eitthvað til að verðskulda ást Guðs. En Benjamín var ekki drengur sem var að reyna að „vinna“ sér inn ást. Hann var einfaldlega hann sjálfur – gáfaður, forvitinn og góður. Munið þið eftir þegar hann vildi gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Hann vildi gefa allt sem hann átti. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var gjörð drengs sem skildi að kærleikurinn er ekki eitthvað sem maður heldur í – það er eitthvað sem maður gefur. Hann var „náungi“ í sinni hreinustu mynd. Hann þurfti ekki að sanna sig fyrir neinum. Hann var barn konungsins.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er sárt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt deila einhverju með honum, sýna honum nýtt forrit eða bara sitja með honum eins og þið gerðuð þegar þið voruð litlir. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann fylgist með þér. Hann vill að þú haldir áfram að brosa, að þú haldir áfram að dreyma. Hann er stoltur af þér. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við þurfum að læra að búa í þessari nýju veruleika. Við þurfum að hætta að leita að Benjamín í því sem var, og byrja að finna hann í því sem er. Hann er í hverju góðverk sem við gerum. Hann er í hverri bæn sem við förum með. Þegar við hjálpum þeim sem minna mega sín – eins og með því vatni sem nú streymir í Cà Mau í hans nafni – þá er hann lifandi. Hann er að vinna í gegnum ykkur. Hann er að bjóða öðrum í veisluna. Hann er táknið sem Guð hefur gefið okkur um kærleika sem deyr aldrei.

Það er svo mikilvægt að við förum ekki í gegnum lífið með því að reyna að „vinna“ okkur inn ást Guðs með verkum okkar. Páll postuli segir okkur: „Fyrir frelsi setti Kristur okkur til frelsis.“ Þetta frelsi er það að vita að við erum elskuð, alveg eins og við erum. Við þurfum ekki að vera fullkomin. Við þurfum ekki að hafa svörin. Við þurfum bara að vera trúföst.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverju tári, í hverri þögn. Benjamín er ekki týndur; hann er geymdur í hjarta Guðs. Hann er núna í veislu himinsins, þar sem engin „con chim airlines“ þarf, því hann er kominn beint í faðm þess sem skóp himininn og jörðina. Hann er heill, hann er frjáls, og hann er að biðja fyrir ykkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð elskuð. Þið eruð haldin. Og Drottinn er með ykkur. Amen.