Dydd Llun o’r Wythfed Sul ar Hugain yn yr Amser Cyffredin

Pan edrychwn ar y byd o’n cwmpas, yn aml iawn mae’n ymddangos fel pe bai’n cynnwys posau anodd. Mae’r Ysgrythyr heddiw yn ein gwahodd i edrych ar y posau hynny nid fel rhwystrau, ond fel ffordd o ddeall y ffordd y mae Duw yn gweithredu yn ein bywydau. Yn y darlleniad cyntaf, mae’r Apostol Paul yn defnyddio delwedd o ddwy fam—Hagar a Sarah—i ddysgu gwers bwysig am ein rhyddid. Mae’n dweud wrthym: 'Felly, frodyr a chwiorydd, nid plant y gaethferch ydym ni, ond plant y wraig rydd.'

Meddyliwch am y ddelwedd honno o’r wraig rydd. Mae’n ddelwedd o addewid. Mae’n ddelwedd o rywun sy’n gwybod bod y dyfodol yn perthyn i Dduw, ac nid i’r cyfyngiadau o’r gorffennol. Mae Paul yn ein hatgoffa bod Crist wedi ein gosod yn rhydd. Mae hyn yn golygu bod ein bywydau, waeth pa mor fyr neu hir ydynt, wedi’u hysgrifennu yn y llyfr o ryddid dwyfol.

Pan ydym yn meddwl am Benjamin, rydym yn meddwl am fachgen a oedd yn byw yn y rhyddid hwnnw. Roedd ei chwilfrydedd yn ddiderfyn. Roedd ei feddwl yn hedfan yn uwch na’r ddaear, yn union fel yr awyrennau yr oedd wrth ei fodd yn eu gwylio. Cofiwch y ffordd y byddai’n siarad am ei 'Con Chim Airlines'. Roedd y wên honno, y goglais hwnnw pan oedd yn sôn am ei gwmni dychmygol, yn arwydd o ysbryd nad oedd wedi’i rwymo gan ddim. Roedd Ben yn byw gyda’r math o hyder a ddaw o wybod bod y byd yn lle mawr, ac y gall rhywun wneud gwahaniaeth ynddo trwy gariad a dyfeisgarwch.

Ond rhaid inni fod yn onest am y ffordd y mae’r hiraeth yn teimlo. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Mae’r bwlch yn y tŷ yn real. Mae’r boreau’n teimlo’n wahanol. Weithiau, mae’r hiraeth yn dod fel ton, ac rydych chi’n teimlo’n gaeth i’r boen. Mae’r Efengyl heddiw yn sôn am y dorf a oedd yn ceisio arwydd, a Iesu yn dweud nad oes arwydd i’w roi ond 'arwydd Jona'. Mae Jona yn arwydd o’r hyn sy’n cael ei droi o’r tywyllwch i’r goleuni. Mae Iesu yn ein hatgoffa bod yna 'rywbeth mwy na Jona yma'. Mae yna rywbeth mwy na’r boen yma.

Pan oedd Ben yn byw ymysg ni, roedd ei garedigrwydd yn arwydd o’r 'rywbeth mwy' hwnnw. Cofiwch y foment honno pan oedd yn ddim ond pymtheg oed, ac ar ei ben ei hun, meddyliodd am roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr. Nid oedd yn rhaid iddo wneud hynny. Nid oedd neb wedi gofyn iddo. Ond roedd ei galon eisoes wedi dysgu iaith y nefoedd. Roedd yn cynnig popeth a oedd ganddo, heb ofyn am ddim yn ôl. Dyna’r math o gariad sy’n torri pob cadwyn. Dyna’r math o gariad sy’n rhydd.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi hefyd. Rydych chi wedi rhannu cymaint o anturiaethau—y teithiau, y chwerthin, y ffordd yr oeddech chi’n eistedd gyda’ch gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod dy frawd yn dal i fod yn rhan o’r stori honno sy’n ddiogel yn nhŷ Duw. Mae’r awyrennau, y sgyrsiau, y ffordd yr oeddech chi’n edrych ar y byd, yn dwyn ei gof. Peidiwch ag ofni parhau i fyw, parhau i fod yn ddewr, a charu y byd gyda’r un chwilfrydedd a ddaeth trwy dy frawd. Mae Ben yn dy wylio di, ac mae ei gariad yn dy gynnal di.

Weithiau, mae rhieni yn cario baich o hunan-gyhuddo. 'A allem fod wedi gwneud mwy?' 'A wnes i rywbeth o’i le?' Rwyf am ddweud wrthych heddiw: nid ydych yn gyfrifol am y boen hon. Nid yw Duw yn anfon cystudd fel cosb, ac nid yw’n eich cyhuddo chi o ddim. Rydych chi wedi caru Ben gyda’r holl gariad sydd yn eich calonnau. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn gan Dduw, ac mae’n parhau i fyw. Rhyddhewch eich hunain o’r baich hwnnw. Rydych chi wedi bod yn rhieni rhyfeddol, ac mae Ben yn gwybod hynny.

Mae cariad Ben yn parhau i weithio yn y byd. Mae’r ffynnon yn Cà Mau, y 'Giếng Gioan Baotixita', yn rhoi dŵr glân i’r tlawd yn ei enw. Mae’r gweithredoedd distaw o garedigrwydd yn arwydd fod y golau hwnnw’n parhau i ddisgleirio. Mae cariad Ben yn llifo yn y dŵr hwnnw, yn lleddfu syched, yn rhoi bywyd i’r rhai sydd ar y cyrion. Mae hyn i gyd yn rhan o’r 'Kingdom come' y mae Iesu yn ein dysgu i weddïo amdano.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun sy’n drist neu mewn angen, yn union fel y byddai Ben wedi ei wneud. Offrymwch hi mewn cof am Benjamin. Ac wrth i chi gamu allan i olau y diwrnod, gadewch i heddwch Duw, yr hwn sy’n ein gosod yn rhydd, lenwi eich calonnau. Mae’r Arglwydd yn eich galw chi heddiw i ddilyn, i ymddiried, ac i garu. Dilynwch ef i mewn i’r heddwch, i’r gobaith, ac i’r sicrwydd na fydd y cariad hwn byth yn darfod. Amen.