Yn enw’r Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen. Boed i ras ac heddwch ein Harglwydd Iesu Grist, sy’n gweithio ym mhob calon, fod gyda chi i gyd.
Arglwydd, trugarha wrthym. Crist, trugarha wrthym. Arglwydd, trugarha wrthym.
Mae’r Llyfr y Datguddiad yn cychwyn heddiw gyda delwedd sy’n taro at galon pob un ohonom sydd erioed wedi chwilio am ystyr mewn byd sy’n ymddangos yn ddryslyd. Mae Ioan yn gweld dau dyst, dwy oleudy yn sefyll o flaen Arglwydd y ddaear. Mae’r ddelwedd hon o’r oleudy yn un sy’n siarad yn gryf am y ffordd y mae rhai bywydau yn disgleirio, hyd yn oed pan fyddant yn ymddangos fel petai’n cael eu diffodd gan y byd. Mae’r oleudy yn aros yn sefydlog; mae’n dal ei dir; mae’n rhoi golau i’r rhai sy’n cerdded yn y tywyllwch.
Pan feddyliaf am Benjamin, rwy’n meddwl am y math hwn o oleudy. Cofiwch y bachgen hwnnw a’r chwilfrydedd anhygoel a oedd yn ei nodweddu. Nid oedd Ben yn byw ar wyneb y ddaear yn unig; roedd yn byw ym myd y meddwl, ym myd y posibiliadau. Roedd ei chwilfrydedd am dechnoleg, y ffordd y byddai’n edrych ar y byd gydag awydd i’w ddeall, yn fath o oleudy. Roedd ei gariad at awyrennau, y ffordd y byddai’n giglo wrth siarad am ei 'con chim airlines', yn dangos bod ei ysbryd yn hedfan yn uwch na’r hyn y gallwn ni ei weld. Roedd ganddo’r gallu i weld harddwch mewn manylion y byddai eraill yn eu colli. Roedd yn oleudy o chwilfrydedd a llawenydd.
Ond rhaid inni fod yn onest am y boen. Mae’r byd weithiau’n ymddangos fel y ddinas lle’r oedd y dystion yn gorwedd, lle mae’r golau’n ymddangos yn wan. Alan, Thao, Ryan—rydw i’n gwybod bod y distawrwydd yn eich cartref yn gallu bod yn drom. Mae’r hiraeth yn rhan o’r cariad hwnnw a ddaeth mor naturiol i Ben. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r dagrau hynny’n dystiolaeth o’r cariad enfawr a rennoch chi gyda Benjamin. Nid yw Duw yn eich cyhuddo o ddim; mae’n eich dal chi. Mae’r cariad hwnnw’n ddiogel yn nwylo’r Tad, ac mae Ben yn aros amdanoch chi yn y wledd y mae Crist wedi’i pharatoi. Mae yna gysur mawr yn y ffaith nad yw’r oleudy yn diflannu; mae’n cael ei godi i fyny i’r nefoedd gan lais Duw, 'Dewch i fyny yma.'
Dyma lle mae’r Efengyl yn torri trwy’r tywyllwch. Mae’r Sadwceiaid yn holi Iesu am y atgyfodiad, gan geisio ei ddal mewn dadl ddaearol. Ond mae Iesu yn agor y drws i rywbeth llawer mwy. Mae’n dweud, 'Nid yw Duw yn Dduw y meirw, ond y byw, oherwydd iddo ef mae pawb yn fyw.' Dyma’r hinge y mae ein gobaith yn troi arno. Nid yw Ben wedi diflannu. Mae’n fyw i Dduw. Mae’r chwilfrydedd hwnnw, y giglo hwnnw, y cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn, i gyd yn fyw yn y presenoldeb dwyfol. Mae Iesu yn dweud wrthych chi heddiw: 'Rwyf yma. Rwyf yn dy dŷ. Rwyf yn dy galon.'
Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben, yn ei ddealltwriaeth ddeuddeg oed, ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni thorrodd y blwch erioed, nid oedd angen yr arian, ond y cynnig ei hun—y bachgen a oedd, yn ddi-flewyn-ar-dafod, yn dymuno rhoi popeth yr oedd wedi’i arbed i helpu rhywun arall—dyna oedd gwir ysbryd Benjamin. Roedd yn rhoi heb ofyn am ddim yn ôl. Ac mae’r cariad hwnnw y bu’n byw ynddo yn parhau i ffinio ac i ddyfrhau’r byd hwn. Mae’r cariad hwnnw’n parhau i lifo, yn union fel y môr mawr — Đại Dương — y mae ei enw canol yn ei ddathlu. Mae’r cariad hwnnw’n oleudy sy’n parhau i arwain eraill.
Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi a Ben wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o fydoedd a breuddwydion gyda’n gilydd—o’r rholer-coasters hynny yn eich breuddwydion i’r holl gynlluniau am awyrennau. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y chwerthin a’r teithiau a gawsom, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio yn dy galon. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych arnat ti gyda balchder mawr, ac mae’n aros amdanoch chi oll yn nhŷ’r Tad.
I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda phopeth a allai calon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n byw yn ei bresenoldeb tragwyddol. Mae Ben yn ddiogel, yn gwenu, ac yn gweithio fel angel yn y wledd nefol. Peidiwch â bod ofn y dyfodol. Mae’r Arglwydd yn dweud wrthych chi: 'Mae pawb yn fyw iddo ef.' Mae’r lawenydd hwnnw’n aros amdanoch chi.
Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n unig. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r dystiolaeth y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau’r dydd, gadewch i heddwch Duw lenwi eich calonnau, gan wybod fod y cariad yn dragwyddol a bod Ben yn aros amdanoch chi. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Ar orchymyn y Gwaredwr ac wedi ein ffurfio gan ddysgeidiaeth ddwyfol, fe hyfwn ddweud:
Ein Tad, yr hwn wyt yn y nefoedd, sancteiddier dy Enw; deled dy deyrnas; gwneler dy ewyllys, ar y ddaear megis yn y nefoedd. Dyro i ni heddiw ein bara beunyddiol; a maddau i ni ein dyledion, megis y maddeuwn ninnau i’n dyledwyr; ac nac arwain ni i brofedigaeth, eithr gwared ni rhag drwg. Amen.
Boed i fendith Duw Hollalluog, y Tad, y Mab, a’r Ysbryd Glân, ddisgyn arnoch a chyd-fyw â chi byth. Amen.
✝ Boed i Dduw Hollalluog eich bendithio: Y Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen.