به نام پدر، و پسر، و روحالقدس. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح، که در آغوشِ مادرش مریم مقدس از همان آغاز تقدیمِ خدا شد، بر همه شما باد.
خداوندا، تو که پناهگاهِ ما در سختیها هستی، بر ما رحم کن. مسیحا، تو که قیام و حیات هستی، بر ما رحم کن. خداوندا، تو که اشکهای ما را میبینی و در آغوشت میگیری، بر ما رحم کن.
گاهی در میانِ هیاهویِ زندگی، در گوشهای از خانه، به شیئی برمیخوریم که زمان را برایمان متوقف میکند. شاید یک ماکتِ کوچک از هواپیما باشد، یا آن دفترچهای که در آن کدهایِ پیچیده و رویاهایِ بلندپروازانه ثبت شده است. برای شما، آلان و تائویِ عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، اینها تنها اشیاء نیستند؛ اینها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و لطافتِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ ما، آن پسرِ پانزدهسالهای که در دنیایِ فناوری و سیستمهای ابری، همپایِ پدرش قدم برمیداشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن میگفت و وقتی از هواپیماها حرف میزد، چشمانش از درخششِ پرواز برق میزد، در حقیقت داشت به ما یاد میداد که چطور باید به افقهای دورتر نگاه کرد. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از «امید» داد. او که در کارهایِ علمی سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچگاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط میخواست «انجام دهد»؛ میخواست یاد بگیرد و میخواست مهربان باشد.
امروز در کتاب مکاشفه، یوحنا دو شاهد را میبیند که چون دو زیتون و دو چراغدان در برابر خداوند ایستادهاند. آنها شهادت میدهند، رنج میکشند، و سپس با قدرتِ خدا به آسمان فراخوانده میشوند: «به اینجا بالا بیایید.» این تصویرِ عروجِ شاهدان، همان حقیقتِ عمیقِ زندگیِ بنجامینِ عزیزِ ماست. او که در این جهانِ خاکی، شهادتِ خود را با کنجکاویِ بیکران و قلبی سرشار از محبت داد، اکنون همان ندایِ آسمانی را شنیده است. او از سختیهایِ زمینی فراتر رفته و به آن «ضیافتِ آسمانی» پیوسته است. بنجامینِ شما، مانندِ آن دو زیتونِ همیشه سبز، در حضورِ خدا زنده است. او دیگر در بندِ هیچ بیماری و هیچ محدودیتی نیست. او اکنون در همان شکوهی است که یوحنا در رویا دید؛ در امنیتی که هیچ نیرویی نمیتواند آن را متزلزل کند.
در انجیلِ امروز، صدوقیان به سراغ عیسی میآیند تا با پرسشی پیچیده درباره قیامت، ایمان را به چالش بکشند. آنها از هفت برادر میپرسند و از زنی که در قیامت همسرِ کیست. اما عیسی، با آرامشی که از عمقِ ابدیت میآید، پاسخ میدهد: «خداوند، خدای مردگان نیست، بلکه خدای زندگان است؛ زیرا نزد او همه زندهاند.» این کلام، قلبِ تپندهی امیدِ ماست. بنجامین نرفته است؛ او نزدِ خداست، و نزدِ خدا، او زنده است. او در تمامِ لحظاتی که شما به او فکر میکنید، در تمامِ آن رویاهایِ شیرینی که پدر دیده است، در تمامِ آن لحظاتی که رایان حضورِ برادرش را در کنارِ خود حس میکند، حضور دارد. او از آن سویِ پرده، به شما مینگرد و با همان لبخندِ همیشگیاش، همانطور که در خوابِ پدرش گفت: «نگران نباش، من مراقبِ شما هستم»، به شما اطمینان میدهد که عشق هرگز نمیمیرد.
میدانم... میدانم که پنج ماه از سیزدهمِ ژوئن گذشته است و این خانهی خالی، گاهی چنان سنگین میشود که گویی نفس کشیدن سخت است. میدانم وقتی شب فرا میرسد و سکوتِ خانه شکسته نمیشود، چه طوفانی در دلها به پا میشود. میدانم وسوسهی تلخِ سرزنشِ خود چطور سر برمیدارد؛ همان گناهِ خیالیِ خزندهای که میپرسد: «آیا من میتوانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟» امروز، همینجا، در برابرِ این کلامِ مقدس، میخواهم آن سنگِ گران را از روی سینهی شما بردارم. با صراحتِ تمام میگویم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمیخیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمیتوانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آنچنان بزرگ و ناگهانیاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. شما با تمامِ عقل، با تمامِ جان و با تمامِ محبتِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امنترین جایِ جهان است.
به یاد بیاورید آن لحظهای را که بنجامینِ دوازدهساله، بیآنکه کسی از او بخواهد، خواست تمامِ پساندازِ قلکش را برای عمویش ببخشد. او قلکش را نشکست؛ پول هم جابهجا نشد، چرا که نیازی نبود. اما اصلِ ماجرا، آن پیشنهادِ خالصانه و بیدریغ بود. پسری که حاضر بود همهی داراییِ دنیویاش را برایِ آرامشِ دیگری روی میز بگذارد، کسی نبود جز تجسمِ همان عشقی که خدا در وجودِ او نهاده بود. او به ما یاد داد که زندگی، یک معامله نیست؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد. این «Well of Love» یا همان چاهِ آبی که در ویتنام به یادِ او حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، ادامهی همان پیشنهادِ قلکِ بنجامین است. عشقِ او هنوز در حالِ جریان است. او هنوز دارد به دیگران میبخشد. او هنوز در کارهایِ خیرِ شما زنده است.
رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها، بازیها و قدم زدنهایت با برادرت را در گوشهگوشهی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت از آن خانهی ابدی به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهی آسمانی هستی. او منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانهی شما جاری است. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوهاش هرگز پژمرده نمیشوند. وقتی امشب از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستارهای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانهی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
خداوندِ زندگان، به ما آرامشِ خود را عطا فرماید و ما را در امیدِ قیامِ ابدی نگاه دارد. به نام پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.