به نام پدر، و پسر، و روحالقدس. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح با همه شما باشد.
خداوندا، بر ما رحم کن. مسیحا، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.
گاهی در میانِ هیاهویِ زندگی، در گوشهای از خانه، به شیئی برمیخوریم که زمان را برایمان متوقف میکند. شاید یک ماکتِ ساده از هواپیما باشد، یا دفترچهای که در آن کدهایِ پیچیده و رویاهایِ بلندپروازانه ثبت شده است. برای شما، آلان و تائویِ عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، اینها تنها اشیاء نیستند؛ اینها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و لطافتِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ ما، آن پسرِ پانزدهسالهای که در دنیایِ فناوری و سیستمهای ابری، همپایِ پدرش قدم برمیداشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن میگفت و وقتی از هواپیماها حرف میزد، چشمانش از درخششِ پرواز برق میزد، در حقیقت داشت به ما یاد میداد که چطور باید به افقهای دورتر نگاه کرد. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از «امید» داد. او که در کارهایِ علمی سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچگاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط میخواست «انجام دهد»؛ میخواست یاد بگیرد و میخواست مهربان باشد.
امروز در کتاب مکاشفه، یوحنا دری را به روی ما میگشاید که به آسمان باز میشود. او طوماری را میبیند که با هفت مُهر بسته شده است و یوحنا به خاطر ناتوانیِ بشر در گشودنِ آن، اشک میریزد. اما پیرِ قوم به او میگوید: «گریه مکن. شیری که از قبیله یهودا است، ریشه داوود، پیروز شده است.» و آنگاه، یوحنا به جایِ شیر، برهای را میبیند که گویی قربانی شده است. این تصویرِ مرکزیِ ایمانِ ماست: قدرتِ واقعیِ خدا نه در شمشیر، بلکه در قربانی شدنِ عاشقانه است. بنجامینِ عزیزِ شما نیز که اکنون در آن «ضیافتِ آسمانی» است، در حضورِ همین بره قرار دارد. او که عاشقِ پرواز بود، او که در دنیایِ نوجوانیاش از هواپیماها و آسمان حرف میزد، اکنون در بلندایِ واقعیِ آغوشِ خداست. او دیگر نیازی به بالزدنهای زمینی ندارد؛ او در آرامشِ مطلقِ بهشت مستقر است. این همان «دری» است که یوحنا دید؛ دری که برای بنجامین باز شد تا به دیدارِ آن کسی برود که «بود و هست و میآید».
در انجیلِ امروز، لوقا تصویری تکاندهنده از عیسی به ما میدهد. عیسی به اورشلیم نزدیک میشود، شهر را میبیند و میگرید. او میگوید: «اگر تو نیز در این روز میدانستی که چه چیز مایه صلح و آرامش توست... اما اکنون از چشمانت پنهان است.» چرا عیسی گریست؟ چون دید که مردمِ شهر، زمانِ ملاقاتِ الهی را تشخیص ندادند. آنها درگیرِ دیوارهایِ سنگیِ خود بودند و از دیدنِ نوری که در میانشان راه میرفت، غافل ماندند. پنج ماه از آن سیزدهمِ ژوئنِ تلخ میگذرد و این خانهی خالی، گاهی چنان سنگین میشود که گویی نفس کشیدن سخت است. میدانم وقتی شب فرا میرسد و سکوتِ خانه شکسته نمیشود، چه طوفانی در دلها به پا میشود. میدانم وسوسهی تلخِ سرزنشِ خود چطور سر برمیدارد؛ همان گناهِ خیالیِ خزندهای که میپرسد: «آیا من میتوانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟»
امروز، همینجا، در برابرِ این کلامِ مقدس، میخواهم آن سنگِ گران را از روی سینهی شما بردارم. با صراحتِ تمام میگویم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمیخیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمیتوانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آنچنان بزرگ و ناگهانیاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. او میدانست که شما با تمامِ عقل، با تمامِ جان و با تمامِ محبتِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امنترین جایِ جهان است. شما در این راه تنها نیستید.
به یاد بیاورید آن لحظهای را که بنجامینِ دوازدهساله، بیآنکه کسی از او بخواهد، خواست تمامِ پساندازِ قلکش را برای عمویش ببخشد. او قلکش را نشکست؛ پول هم جابهجا نشد، چرا که نیازی نبود. اما اصلِ ماجرا، آن پیشنهادِ خالصانه و بیدریغ بود. پسری که حاضر بود همهی داراییِ دنیویاش را برایِ آرامشِ دیگری روی میز بگذارد، کسی نبود جز تجسمِ همان عشقی که برهی قربانی در انجیل به ما آموخت. او به ما یاد داد که زندگی، یک معامله نیست که در آن امتیاز جمع کنیم؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد. بنجامینِ شما، این درس را در همان عمرِ کوتاه به کمال رساند.
رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها، بازیها و قدم زدنهایت با برادرت را در گوشهگوشهی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت از آن خانهی ابدی به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه میکند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانهی شما جاری است. این عشق، با آن چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جریان دارد. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوهاش هرگز پژمرده نمیشوند. وقتی امشب از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستارهای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانهی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
خداوند شما را برکت دهد و حفظ کند؛ او چهره خود را بر شما بتاباند و به شما آرامش بخشد. به نام پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.