به نام پدر و پسر و روحالقدس. در این آیین مقدس که کلام خدا چراغ راهمان است، حضور شما را در حضور پروردگار گرامی میداریم.
ای عیسی مسیح، تو ما را به سوی خود میخوانی، بر ما رحم کن. ای شبان نیکو، تو درِ خانهی خود را به روی ما میگشایی، بر ما رحم کن. ای خداوند زندگی، تو زخمهای دلهای ما را شفا میدهی، بر ما رحم کن.
گاهی آدم در میان روزمرگیهای زندگی، خیره میشود به یک نقطهی ساده روی میز؛ به یک مدادِ تراشیده نشده، به یک دفترچهی یادداشت که گوشهی آن نقاشیِ کوچکی از یک پرنده یا یک خط از کدهای کامپیوتری کشیده شده است. برای شما، آلان و تائوی عزیز، اینگونه اشیا تنها وسایلِ یک نوجوان نیستند؛ آنها ردپایِ حضورِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و لطافتِ یک فرشته در میانِ شما زیست. بنجامینِ عزیز، آن پسری که با ذهنِ دقیق و ساختارهای منظمش دنیا را میدید، همان کسی بود که وقتی از «con chim airlines» و آرمانهای پروازش حرف میزد، چشمانش از شوق برق میزد. او نه فقط قطعاتِ پلاستیک و فلز، بلکه امید را به هم پیوند میزد.
در کتاب مکاشفه، کلامِ خدا خطاب به کلیسای لودیکیه سخنی تکاندهنده میگوید: «من کارهای تو را میدانم؛ میدانم که نه سرد هستی و نه گرم… اینک، من پشت در ایستادهام و در میزنم. اگر کسی صدای مرا بشنود و در را باز کند، به خانهاش خواهم آمد و با او شام خواهم خورد.» این تصویرِ در زدنِ خداوند، تصویری عجیب از صبرِ الهی است. خدا زور نمیگوید. او درِ خانه را از بیرون نمیشکند. او پشتِ در میایستد، منتظر میماند تا کسی برخرد، بلند شود و دستگیره را بچرخاند. ما در این جهانِ پر از سروصدا، گاهی چنان درگیرِ کارها و رنجهای خود میشویم که صدای این در زدن را نمیشنویم. پنج ماه از آن سیزدهمِ ژوئنِ تلخ میگذرد و این خانهی خالی، وزنهای است که هر روز روی شانههای شما، آلان و تائو، سنگینی میکند. میدانم وقتی شب فرا میرسد و سکوتِ خانه شکسته نمیشود، چه طوفانی در دلها به پا میشود.
میدانم در آن لحظههای سنگین، گاهی وسوسهای تلخ و خفته سر برمیدارد؛ همان گناهِ خیالیِ خزندهای که آرام در گوش انسان زمزمه میکند: «آیا من کاری را از قلم انداختم؟ آیا راهی بود که بتوانم نجاتش دهم؟» امروز، همینجا، در برابرِ این کلامِ مقدس، میخواهم با صراحتِ تمام و با تمامِ قوتِ کشیشیام، آن سنگِ گران را از روی سینهی شما بردارم: نه. هیچکدام از شما مقصرِ طوفانی که وزید نبودهاید. هیچ هوش، هیچ دقتِ انسانی و هیچ مراقبتی نمیتوانست آن بیماری را که بر جسمِ پاکِ بنجامین سایه افکند، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ پدر و مادر هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، چنان ناگهانی و بزرگاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. شما تمامِ عقل، تمامِ جان و تمامِ محبتِ خود را برای بنجامین گذاشتید. پس آن بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید و بگذارید رحمتِ خدا جای آن را بگیرد.
حالا بیایید نگاهی بیندازیم به کوچههای اریحا؛ جایی که مردی به نام زکّی، کوتاهْقامت و طردشده، تلاش میکند تا از میانِ جمعیت، عیسی را ببیند. او نمیتواند از دیوارِ بلندِ آدمها عبور کند، پس میدود و از یک درختِ چنار بالا میرود. او فقط میخواهد نگاهی به عیسی بیندازد، اما عیسی به زیرِ آن درخت میرسد، سرش را بالا میگیرد و میگوید: «زکّی، زود پایین بیا، زیرا امروز باید در خانهی تو بمانم.» این نقطهی عطفِ داستان است. زکّی انتظار داشت قضاوت شود، اما رحمت را ملاقات کرد. بنجامینِ عزیزِ شما نیز با همان نگاهِ زکّی، اکنون در خانهی ابدیِ پدر است. او که عاشقِ آسمان بود، اکنون در بلندایِ واقعیِ آغوشِ خداست. او در آن «ضیافتِ آسمانی» نشسته است، جایی که درهای آن دیگر هرگز بسته نمیشود.
رایان، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها، بازیها و قدم زدنهایت با بنجامین را در گوشهگوشهی این خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت از آن خانهی ابدی به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاوی و شوقی که در وجودت هست، زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهای. بگذار یادِ بنجامین نه به صورتِ اندوهی خردکننده، بلکه به شکلِ نیرویی برای ادامهی راه در قلبت zende بماند. به پدر و مادرت نگاه کن؛ دستهایشان را بگیر. راهی که در پیش دارید آسان نیست، اما شما در این تاریکی تنها راه نمیروید.
امروز وقتی از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: هر بار که هواپیمایی از بالای سرتان گذشت، هر بار که ستارهای در آسمان چشمک زد، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود، و اکنون در خانهی توست.» اجازه دهید آن محبتِ زلالی که بنجامین با حضورِ کوتاهش در زندگیِ شما جاری کرد، در خانهتان بماند و شما را به جلو هدایت کند. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
خداوند شما را برکت دهد و حفظ کند؛ روی خود را بر شما بگرداند و به شما آرامش بخشد. به نام پدر و پسر و روحالقدس. آمین.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.