W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Gromadzimy się dzisiaj w pokoju Pana, powierzając Mu naszą modlitwę, nasze zranione serca i całą naszą ufność.
Panie Jezu, Ty szukasz tego, co zagubione, zmiłuj się nad nami. Chryste, Ty pukasz do drzwi naszych serc, uzdrowi nas. Panie, Ty zasiadasz z nami do wieczerzy w swoim królestwie, zmiłuj się nad nami.
Pamiętacie ten moment, kiedy mały chłopiec staje na palcach, wyciąga rękę najdalej, jak potrafi, i próbuje sięgnąć po coś, co leży poza jego zasięgiem? Albo ten cichy szept w ciemności pokoju, kiedy zadajemy sobie pytanie: czy ktoś mnie w ogóle słyszy? Dzisiaj wchodzimy w Słowo Boże, które nie udaje, że życie jest proste. Księga Apokalipsy stawia przed nami obraz kościoła w Laodicei – ludzi letnich, którzy mówią: „Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego mi nie potrzeba”, a nie wiedzą, że są nękani, ślepi i nadzy. To jest ten moment, w którym musimy zatrzymać się i spojrzeć na siebie bez żadnych masek. Jak często chowamy nasz ból za fasadą codziennych obowiązków? Jak często powtarzamy sobie i innym, że „jakoś to będzie”, podczas gdy w środku czujemy tę chłodną, obezwładniającą pustkę?
Chcę dzisiaj przywołać jeden konkretny obraz – obraz klamki od wewnętrznej strony drzwi. Słyszymy w Apokalipsie te niezwykłe słowa Pana: „Oto stoję u drzwi i kołatanie czynię. Jeśli kto usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę wieczerzał z nim, a on ze mną”. Zauważcie, że Jezus nie wyważa drzwi siłą. On nie wchodzi tam, gdzie Go nie chcą. On stoi i czeka. Czeka na ten jeden najcichszy dźwięk – na krok zbliżającego się człowieka, który ma odwagę dopuścić Go do swojego bólu.
Alanie, Thao, Ryanie… mija już pięć miesięcy, a w echa waszego domu wciąż wkrada się ta trudna, ciężka cisza. Wiem, jak wygląda ten pokój, w którym wciąż czuć obecność Benjamina. Myślę o tym chłopcu, który z taką niesamowitą pasją potrafił zagłębiać się w świat technologii, który z uśmiechem na twarzy snuł plany o swojej wymyślonej linii lotniczej – o tym małym projekcie, który nazwał z taką radością „Con Chim Airlines”. Kiedy o tym opowiadał, w jego oczach błyszczał ten niepowtarzalny blask, iskra kogoś, kto już wtedy patrzył na świat szeroko otwartymi oczami. Ben miał w sobie tę rzadką, czystą dobroć. Pamiętacie ten moment, gdy w swojej dziecięcej prostocie powiedział wam, że chce oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi? Nie musiał jej rozbijać, nie trzeba było jej opróżniać, bo pomoc już nadeszła – ale liczył się ten czysty, bezinteresowny odruch serca. Chłopiec, który chciał oddać wszystko, co miał, dla kogoś, kogo kochał.
A jednak dzisiaj w tym domu ta tęsknota potrafi przytłoczyć. Wiem, że są poranki, kiedy wstawanie wymaga nadludzkiego wysiłku. Wiem, że Ryan szuka swojego brata w każdym zakamarku, w każdej wspólnie przeżytej chwili, zastanawiając się, jak iść dalej, gdy najlepszy przyjaciel poszedł przodem. I właśnie dlatego spotykamy się dzisiaj z dzisiejszą Ewangelią o Zacheuszu. Zacheusz był człowiekiem małym wzrostem, który bardzo chciał zobaczyć Jezusa, ale tłum mu na to nie pozwalał. Więc co zrobił? Wbiegł na drzewo sykomory. Nie dbał o to, co pomyślą inni, nie dbał o swoją reputację. Chciał tylko jednego: zobaczyć Tego, który daje życie.
Zatrzymajmy się przy tym drzewie sykomory. Czasem, żeby spotkać Boga w naszym bólu, musimy „wejść na drzewo” – musimy oderwać się od tego, co ziemskie, przyziemne i bezpieczne, i pozwolić sobie na bezbronność. Jezus podchodzi do tego drzewa, podnosi wzrok i mówi: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę zatrzymać się w twoim domu”. Zwróćcie uwagę na te słowa: „muszę”. Bóg nie wpada z wizytą protokólarną. On nie przychodzi na chwilę. On wchodzi do domu, w którym jest zamęt, w którym ludzie grumolą i mówią: „Przeszedł do grzesznika”. On wchodzi prosto w środek waszej żałoby.
Chciałbym teraz zatrzymać się przy czymś, co wiem, że nosicie w sobie, spowite często milczeniem i ciężarem, którego nikt z zewnątrz nie jest w stanie w pełni pojąć. W wiem, że w tych długich godzinach, kiedy noc staje się zbyt długa, a wspomnienia stają się zbyt ostre, w waszych sercach pojawia się to ciche, dręczące oskarżenie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy jakiegoś znaku? Czy to moja wina?”. Widzę to w waszych oczach, gdy wspominacie te wszystkie chwile walki. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą powagą Chrystusa: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie było w tym nic, co moglibyście przewidzieć, nic, co moglibyście zmienić. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar. Bóg nie szuka winy; On szuka waszego serca, by je utulić. Jesteście kochani takimi, jakimi jesteście – w waszej słabości i w waszym bólu.
Benjamin nie zniknął. On jest teraz w tym miejscu, które św. Jan opisuje w Apokalipsie jako białe szaty i zwycięstwo. Myślcie o nim nie jako o kimś nieobecnym, ale jako o tym, który z wysokości nieba patrzy na was z tym swoim ciepłym, jasnym uśmiechem. Kiedy słyszycie szum przelatującego samolotu albo kiedy patrzycie na te małe ślady dobroci, które wciąż zostają po nim w świecie – jak ta czysta woda płynąca ze studni w dalekim Wietnamie – wiecie, że miłość nie umiera. Miłość po prostu zmienia adres.
A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz za swoim starszym bratem, z którym dzieliłeś tak wiele chwil. Ale pamiętaj: ta więź nie została przerwana. Twój brat jest przy tobie. Chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, z taką samą pasją do odkrywania świata, jaką on w sobie nosił. Nie bój się być szczęśliwy, nie bój się marzyć. Twój brat by tego chciał. On nie chce, żebyś żył w cieniu smutku, ale w świetle tego, jak bardzo cię kochał i kocha nadal.
Pan dzisiaj puka do drzwi waszego domu. Nie musicie mieć wszystkiego poukładanego. Nie musicie udawać silnych. Wystarczy otworzyć te drzwi – choćby na oścież, choćby z drżącymi rękami – i pozwolić Mu wejść. On przynosi pokój, którego świat dać nie może. I pewnego dnia, kiedy zakończymy naszą ziemską pielgrzymkę, spotkamy się wszyscy przy tym samym stole, gdzie nie będzie już łez, rozstań ani pytań bez odpowiedzi. Tam Ben będzie na was czekał, uśmiechnięty, gotowy, by opowiedzieć wam o swoich podniebnych podróżach. Zaufajcie temu. Bóg jest z wami. On trzyma was mocno za rękę, dzisiaj i przez wszystkie dni, które przed wami.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Niech Pan nas błogosławi, strzeże od wszelkiego zła i doprowadzi do życia wiecznego. Amen.
✝ Niech was błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen.