Í nafni föður og sonar og heilags anda. Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi.
Drottinn, þú ert ljósið sem skín í myrkrinu. Kyrie eleison. Kristur, þú ert vonin sem aldrei bregst. Christe eleison. Drottinn, þú ert kærleikurinn sem græðir hvert sár. Kyrie eleison.
Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að standa við rótina á sycamore-tré, eins og Zacchaeus gerði í Jeríkó. Ímyndið ykkur þennan mann, mann sem allir þekktu, mann sem hafði allt sem heimurinn taldi mikilvægt – auðinn, völdin, stöðuna – en sem samt fannst hann vera utangarðs. Hann var lágvaxinn, segir guðspjallið, og þurfti að klifra upp til að sjá það sem raunverulega skipti máli: Jesú. Hann var ekki að leita að neinu veraldlegu þegar hann klifraði upp í tréð; hann var að leita að sýn á Guð. Hann var að leita að því sem gæti fyllt tómið sem enginn peningur eða titill gat mettað.
Benjamin Vo, okkar kæri Ben, var drengur sem sá dýptina í hlutunum á allt annan hátt. Hann var ekki maður sem þurfti að klifra upp í tré til að sjá Jesú, því hann bar Guð með sér í sínu milda hjarta. Hugsið um þessa forvitni hans, þessa ótrúlegu greind sem leiddi hann inn í heim tækninnar, AWS-umhverfisins og rökfræðinnar. Hann var ekki aðeins að forrita kóða eða hanna framtíðarflugfélagið sitt, „con chim airlines“; hann var að reyna að skilja hvernig heimurinn héngi saman. Hann var arkitekt að eigin forvitni, en alltaf með þetta blíða bros, þetta bros sem sagði okkur að þrátt fyrir alla tækni og alla þekkingu, þá var það kærleikurinn sem var hans raunverulega heimili.
Við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að heyra um tré og sýn og frelsun þegar maður stendur í tómu herbergi og minningarnar um Benjamin eru eins og skuggar sem fylgja manni hvert fótmál. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan hann gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og finnið fyrir þessari þungu fjarveru, þar sem hvert horn í húsinu minnir á þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af forvitni og svo ótrúlega mildur. Þessi sársauki er ekki merki um skort á trú; hann er merki um þá dýpt sem ástin ykkar hefur. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn getur fyllt nema Guð sjálfur.
Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
Í fyrsta lestrinum í dag heyrum við orðin til kirkjunnar í Laodikeu: „Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears my voice and opens the door, then I will enter his house and dine with him.“ Þetta er kjarninn í því sem gerðist með Zacchaeus. Hann opnaði dyrnar, hann bauð Jesú heim, og frelsunin kom í hús hans. Benjamin opnaði dyrnar að hjarta sínu alla daga. Hann var ekki „lúmmúinn“ eða hálfvolgur eins og það sem Jóhannes skrifar um. Hann var heill. Hann var svo heill í sinni góðvild. Munið eftir því þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Hann var reiðubúinn að gefa allt sem hann átti, án þess að hugsa um sjálfan sig. Þetta er það að opna dyrnar fyrir Jesú – að láta kærleikann vera það eina sem skiptir máli.
Það er svo magnað að hugsa til þess að Ben, með alla sína greind, valdi alltaf einfaldleika hjartans. Hann var ekki að leita að auðæfum þessa heims. Hann var að leita að tengingum. Hann var að leita að því að vera „besti sonurinn“ og „besti bróðirinn“. Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.
Þegar við hugsum um Ben, þá hugsum við ekki um endalok, heldur um þessa „Banquet of Heaven“ sem við tölum um. Hann er þar, í dýrð þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann er hjá Guði, og hann er heill. Hann er frjáls. Hann er kominn heim. Þegar pabbi hans dreymdi hann, þar sem hann stóð og sagði „ekki hafa áhyggjur, ég mun fylgjast með ykkur,“ þá var það ekki draumur – það var sannleikur. Hann er þar, hann er nærri ykkur í hverju andvarpi, í hverri bæn, í hverri minningu.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Drottinn blessi ykkur og varðveiti ykkur, láti sína ásjónu lýsa yfir ykkur og gefi ykkur sinn frið. Í nafni föður og sonar og heilags anda. Amen.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.