Minningarhátíð heilags Jósafats, biskups og píslarvotts

Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að standa við gluggann og horfa út á veginn, þegar morgunbirtan er enn að brjótast í gegnum skýin. Við þekkjum öll þessa stund, þegar við bíðum þess að eitthvað breytist, eða að einhver komi heim. Í fyrsta lestrinum í dag skrifar Páll postuli til Fílemonar. Hann talar ekki sem yfirmaður, ekki sem sá sem hefur rétt til að skipa fyrir, heldur sem vinur, sem „gamall maður og nú fangi fyrir Krist Jesú“. Hann biður fyrir Onesímusi, syni sínum í trúnni, og segir: „Ég sendi hann aftur til þín, hann sem er hjarta mitt.“

„Hjarta mitt.“ Það er svo þungt og fallegt orð. Þegar við elskum einhvern svo heitt, verður sá hinn sami að hjarta okkar. Þegar hann er ekki nærri, finnum við fyrir því í eigin brjósti. Kæru Alan og Thao, kæri Ryan, ég veit að Benjamin er þetta hjarta ykkar. Það eru nú fjórir mánuðir síðan hann gekk yfir þann þröskuld sem við getum ekki fylgt honum yfir að sinni. Ég veit hvernig það er að standa í þögninni heima, þar sem minningarnar um Benjamin Vo eru hvergi og alls staðar í senn. Ég sé hann fyrir mér, þennan dreng með hina ótrúlegu forvitni, þennan unga mann sem var alltaf að læra eitthvað nýtt, hvort sem það var að forrita á GitHub, rannsaka flugtækni eða einfaldlega að vera til staðar með ykkur í einhverri af mörgum ferðum ykkar um heiminn. Hann var arkitekt að eigin gleði, alltaf með þetta milda bros sem lýsti upp herbergið.

En við verðum að tala hreint út um sársaukann. Það er erfitt að finna Guð þegar hjartað er brotið. Stundum læðast spurningarnar að í miðnættinu: „Hvers vegna? Hefði mátt gera eitthvað öðruvísi? Hefði eitthvað getað breytt útkomunni?“ Mig langar að taka þennan stein af herðum ykkar núna. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann þerra tár ykkar og segir: „Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.“ Leyfðu þessari þungu byrði að falla. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu algjörlega.

Í guðspjallinu í dag spyrja farísearnir Jesú hvenær Guðs ríki muni koma. Þeir leita að einhverju stóru, einhverju sem hægt er að benda á: „Sjá, hér er það!“ En Jesús svarar með orðum sem hljóma svo kyrrlátlega: „Guðs ríki er meðal ykkar.“ Það er ekki í framtíðinni, það er ekki á fjarlægum stað; það er þarna í hjartanu, í því kærleiksbandi sem Benjamin skapaði á milli ykkar. Hugsið um það þegar hann, aðeins tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sú gjöf, sú fúsleitni til að láta allt af hendi við fyrstu vísbendingu um þörf, er merki um ríki Guðs. Það ríki er ekki byggt á peningum eða hlutum, heldur á þessari hreinu löngun til að létta byrði annars. Þessi andi lifir áfram. Hann lifir í hverju því góða verki sem unnið er í hans nafni, í hverju því „con chim airlines“ sem hann dreymdi um, og í hverju því brosi sem þið gefið hvert öðru í dag.

Ryan, kæri bróðir, þú sem ert eftir hér. Ég veit að þú saknar þess að deila ævintýrunum með Ben. Ég veit að þú saknar þess að tala um flugvélar og framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki horfinn úr lífi þínu. Hann er ekki í gröfinni. Hann er í ljósi Guðs, og hann horfir á þig með stolti. Hann er stoltur af því hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur, hvernig þú heldur áfram að brosa. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið.

Benjamin var eins og Páll postuli lýsir Onesímusi: „Einu sinni gagnslaus, en nú gagnlegur.“ En Benjamin var aldrei gagnslaus. Hann var alltaf ljós. Hann var alltaf gjöf. Hann var „hjartað“ sem Páll talar um. Og nú er þetta hjarta komið heim í faðm Guðs, þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann stendur þar, kannski að skoða flugvélar í himneskum hæðum, eða bara að brosa sínu blíða brosi til ykkar. Hann bíður ykkar.

Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem eilíft líf í kærleika Guðs og Maríu meyjar tekur við. Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.