Hátíð vígslu Lateran-kirkjunnar í Róm

Í dag stöndum við í huganum við dyrnar á Lateran-kirkjunni, móðurkirkju allra kirkna í Róm. Þetta er ekki bara bygging úr steini og múrsteini; þetta er tákn um lifandi musteri Guðs. Í fyrsta lestrinum í dag sjáum við sýn Esekíels spámanns: vatn sem streymir undan þröskuldi musterisins. Þetta er ekki kyrrstætt vatn í brunn. Þetta er fljót sem vex, sem breiðist út, sem gerir hið saltasta haf ferskt og lífgar allt sem á vegi þess verður.

Ímyndið ykkur þetta vatn. Það byrjar sem lítil lind undan altarinu, en það endar sem óstöðvandi straumur lífs. Þetta er myndin af kærleika Guðs í lífi okkar. Stundum virðist kærleikurinn svo lítill, svo hljóðlátur, eins og lind sem rétt svo lekur undan þröskuldinum. En Guð lætur þetta vatn flæða um allt, jafnvel inn í þau lönd sem við teljum vera dauð eða salt.

Benjamin Vo var einmitt slík lind af lífi. Þið sem þekktuð hann vitið hvernig hann bar með sér gleði sem var ekki hávaðasöm, heldur stöðug og tær. Hugsið um það hvernig hann, þessi fimmtán ára drengur með sína ótrúlegu forvitni, var alltaf að leita að því að tengja. Hann var ekki bara að læra stærðfræði eða kóða flókin kerfi á GitHub; hann var að læra hvernig á að byggja brýr á milli fólks. Hann var eins og trén við árbakkann í Esekíel, sem bera ávöxt á hverjum mánuði og þar sem laufin eru til lækninga. Benjamin var lækning fyrir þá sem þekktu hann. Hans hljóðláta nærvera, hans milda bros, hans ótrúlega hreinlyndi – þetta var lauf sem græddi sár, þetta var ávöxtur sem nærði fjölskylduna.

En við verðum að tala hreint út um sársaukann. Það eru fjórir mánuðir síðan Ben gekk í gegnum þær dyr sem við getum ekki enn fylgt honum yfir. Þegar maður stendur í tómu herbergi, þegar maður sér skóna hans við dyrnar, þá finnst manni stundum að þetta vatn sé þornað upp. Það er erfitt að sjá lífið blómstra þegar hjartað er brotið. Þið, kæru Alan og Thao, hafið gengið í gegnum þessa eyðimörk. Ég veit að þið hafið spurt: „Hvers vegna?“ Ég veit að þið hafið velt fyrir ykkur hvort þið hefðuð getað gert meira.

Mig langar að segja ykkur eitt: Hættið að leita að sök. Sjúkdómurinn var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var eins og stormur sem skellur á án þess að nokkur geti stöðvað hann. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert betur. Þegar Jesús var spurður um manninn sem fæddist blindur, sagði hann: „Hvorki hann né foreldrar hans.“ Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur. Hann veit hversu sárt það er að missa svona fallegan dreng. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu í dag rekur Jesús kaupmennina úr musterinu. Hann er reiður, ekki út af óreiðu, heldur vegna þess að það sem átti að vera hús bænar var orðið að markaðstorgi. Hann segir: „Eyðið þessu musteri og á þremur dögum mun ég reisa það upp.“ Hann var að tala um musteri líkama síns. Benjamin var líka musteri Guðs. Þótt líkami hans hafi þjáðst, þá var andi hans alltaf heilagur, alltaf í tengslum við Guð. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Hugsið um það þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki peningagjöf – þetta var gjöf hjartans. Þetta var „óður til kærleikans“ sem enginn getur tekið frá honum.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að deila ævintýrunum með Ben. Ég veit að þú saknar þess að tala um „con chim airlines“ og hlæja að öllu því sem þið deilduð. En mundu að Benjamin er ennþá með þér. Hann er ekki í gröfinni. Hann er í ljósi Guðs. Hann fylgist með þér með sama stolti og þegar þið voruð saman í Róm, með sama brosi og þegar þið voruð að leika ykkur heima. Haltu áfram að lifa fyrir hann. Vertu sterkur, ekki vegna þess að þú verðir að vera það, heldur vegna þess að þú ert hluti af þessu sama musteri kærleika sem Guð hefur byggt.

Við skulum nú hvíla okkur í þeirri vissu að Ben er kominn heim. Hann er í „Banquet of Heaven“. Hann er frjáls. Hann er að fylgjast með ykkur, Alan, Thao og Ryan, og hann biður fyrir ykkur. Hann er sú lind sem Esekíel sá, sem streymir nú inn í sálir ykkar til að græða, til að hressa, til að gefa von.

Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, þá vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að musteri Guðs er í ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.