29. sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo óendanlega hversdagslegt og samt svo átakanlega mannlegt við þá mynd sem við sjáum fyrir okkur í guðspjalli dagsins. Jesús stendur þarna, umkringdur mönnum sem koma til hans með falskt bros og stórar spurningar. Þeir rétta honum rómverskan pening, silfurmynt sem ber mynd keisarans. Þeir vilja fanga hann í neti orða sinna, þvinga hann til að taka afstöðu í pólitískum deilum sem þeim finnst svo mikilvægar. En Jesús, hann horfir ekki á peninginn eins og þeir gera. Hann horfir á það sem peningurinn táknar. „Hvers mynd er þetta og yfirskrift?“ spyr hann. Hann þarf ekki að velta því fyrir sér. Hann veit nákvæmlega hvað tilheyrir hverjum.

Við lifum oft lífinu okkar eins og við séum að reyna að greiða skatt til heimsins sem krefst þess af okkur að vera ákveðin, standa okkur, ná árangri og passa í þær mót sem samfélagið býr til. Við erum upptekin af „myndinni“ sem við sýnum öðrum. En í dag, þegar við minnumst Benjamíns Vo, fjórum mánuðum eftir að hann fór heim til Guðs, þá finnum við þörf fyrir að staldra við þessa spurningu Jesú: „Hvers mynd er þetta?“ Því þegar við hugsum um Ben, þá sjáum við ekki mynd af því sem heimurinn krefst. Við sjáum mynd af einhverju miklu dýpra. Við sjáum mynd af Guði, skína í gegnum ungan dreng sem var svo forvitinn um heiminn, svo heillaður af flugvélum og tækni, en sem var umfram allt skilgreindur af sinni ótrúlegu mildi.

Ég hugsa um þá stund þegar Ben, aðeins fimmtán ára gamall, sagði foreldrum sínum að hann vildi gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William, sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig eða kaupa sér hylli. Þetta var gjörð drengs sem var svo fullur af kærleika að hann sá ekki lengur mörkin á milli eigin eigna og þarfa annarra. Það er þetta sem Jesús á við þegar hann segir: „Gjaldið Guði það sem Guðs er.“ Benjamín var ekki að gjalda keisaranum. Hann var að gjalda Guði það sem Guð hafði gefið honum: hjarta sem gat ekki annað en elskað.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir. Ég veit að það eru dagar þar sem þessi mynd af Ben – brosið hans, forvitnin, hvernig hann fylgdist með flugvélum og dreymdi um „con chim airlines“ – virðist svo fjarlæg, eins og hún tilheyri öðrum heimi. Ég veit að þið berið þunga sem enginn foreldri eða bróðir ætti að þurfa að ganga með. Það er svo auðvelt að láta sektarkenndina læðast að, þessa hljóðlátu rödd sem spyr: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi?“ Ég bið ykkur, í nafni þess Jesú sem stendur þarna fyrir framan faríseana og sér í gegnum alla illsku, að heyra þetta: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða gert eitthvað rangt. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamín með svo stórri, eilífri og fórnfúsri ást að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum steini sektarkenndarinnar að falla af herðum ykkar núna. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í fyrri lestrinum segir spámaðurinn Jesaja um Kýrus konung: „Ég hef kallað þig með nafni.“ Þetta er svo fallegt. Guð kallar okkur með nafni, ekki vegna þess hver við erum í augum heimsins, heldur vegna þess að við erum hans. Benjamín var kallaður með nafni. Hann var ekki bara einn af mörgum; hann var Benjamín Vo, sonur ykkar, bróðir Ryan, drengurinn sem Guð þekkti áður en hann fæddist. Og þegar hann var kallaður heim, þá var það ekki til að hverfa, heldur til að vera þar sem hann á heima. Hann er núna í þeirri nærveru þar sem engin takmörk eru, þar sem hann er heill, frjáls og fullur af því ljósi sem Jesús talar um í guðspjallinu.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að það er svo erfitt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt deila einhverju með honum, sýna honum nýtt forrit eða bara sitja með honum eins og þið gerðuð þegar þið voruð litlir. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann fylgist með þér. Hann vill að þú haldir áfram að brosa, að þú haldir áfram að dreyma. Hann er stoltur af þér. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar. Benjamín lifir í þér, í brosi þínu, í minningunum sem þið deilduð. Hann er eins og stjarna sem lýsir upp veginn þinn, jafnvel þegar það er dimmt.

Við þurfum að læra að búa í þessum nýja veruleika. Við þurfum að hætta að leita að Benjamín í því sem var, og byrja að finna hann í því sem er. Hann er í hverju góðverk sem við gerum. Hann er í hverri bæn sem við förum með. Þegar við hjálpum þeim sem minna mega sín – eins og með því vatni sem nú streymir í Cà Mau í hans nafni – þá er hann lifandi. Hann er að vinna í gegnum ykkur. Hann er að bjóða öðrum í veisluna. Hann er táknið sem Guð hefur gefið okkur um kærleika sem deyr aldrei.

Kæru vinir, við erum öll kölluð til að gjalda Guði það sem Guðs er. Og hvað er Guðs? Allt. Hjarta okkar, tími okkar, sorg okkar og gleði okkar. Þegar við gefum Guði sorgina okkar, þegar við leggjum hana í hendur hans, þá breytist hún. Hún verður ekki að einhverju sem eyðir okkur, heldur að einhverju sem tengir okkur við þá eilífð þar sem Benjamín er núna. Hann er kominn beint í faðm þess sem skóp himininn og jörðina. Hann er heill, hann er frjáls, og hann er að biðja fyrir ykkur. Þegar þið upplifið þessa kyrrð, þegar þið finnið fyrir þessari nærveru, þá er það hann sem er að minna ykkur á að þið eruð ekki ein.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverju tári, í hverri þögn. Benjamín er ekki týndur; hann er geymdur í hjarta Guðs. Og þar, í þeirri eilífð, munum við öll hittast aftur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð elskuð. Þið eruð haldin. Og Drottinn er með ykkur, nú og alltaf. Amen.