Laugardagur á þrítugustu og annarri viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að horfa á hálfklárað verkefni á tölvuskjá, þar sem línur af kóða bíða þess að verða fullkomnaðar. Við þekkjum öll þessa tilfinningu þegar hugurinn er á flugi, þegar við erum að byggja eitthvað sem við vonum að muni standast tímans tönn. Benjamin Vo var einmitt þannig drengur. Hann var arkitekt að eigin heimi, alltaf að leggja drög að einhverju nýju, alltaf að leita leiða til að gera hlutina betri, skýrari og skilvirkari. Hann átti þessa ótrúlegu forvitni, þessa hæfileika til að sjá dýptina í tækni og rökfræði, en um leið bar hann með sér þessa ótrúlegu mýkt sem gerði hann svo sérstakan. Hugsið um þennan dreng, þar sem hann sat við tölvuna sína, kannski að hanna eitthvað fyrir sína ímynduðu „con chim airlines“, með brosið sitt sem geislaði af hreinni gleði og sakleysi. Hann var ekki bara að forrita; hann var að skapa tengingar.

Í fyrsta lestrinum í dag skrifar Jóhannes postuli um það að vera samverkamenn í sannleikanum. Hann talar um að styðja þá sem ferðast fyrir nafnið, þá sem gefa sig fram í þjónustu við kærleikann. Þetta er kjarninn í því sem við erum kölluð til. Benjamin var einmitt svona samverkamaður. Hann þurfti ekki stórar yfirlýsingar til að sýna hvað bjó í hjarta hans. Hugsið um það augnablik þegar hann, aðeins tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Hann var reiðubúinn að gefa allt sem hann átti, án þess að hugsa um sjálfan sig. Þetta er það að vera samverkamaður í sannleikanum – að láta kærleikann vera þann mælikvarða sem við notum á lífið.

En við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að ganga í sannleikanum þegar heimurinn virðist svo brenglaður, þegar maður stendur í tómu herbergi og minningarnar um Benjamin eru eins og skuggar sem fylgja manni hvert fótmál. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan hann gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og finnið fyrir þessari þungu fjarveru, þar sem hvert horn í húsinu minnir á þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af forvitni og svo ótrúlega mildur. Þessi sársauki er ekki merki um skort á trú; hann er merki um þá dýpt sem ástin ykkar hefur. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn getur fyllt nema Guð sjálfur.

Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu í dag talar Jesús um nauðsyn þess að biðja stöðugt án þess að þreytast. Hann segir dæmisöguna um ekkjuna og óréttláta dómarann. Þetta hljómar kannski eins og erfitt erindi þegar maður hefur beðið og beðið, og samt hefur svarið ekki orðið það sem maður vonaðist eftir. En hlustið vel á það sem Jesús segir: „Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night?“ Guð er ekki eins og óréttláti dómarinn. Hann er faðir sem heyrir hvert andvarp, hvert tár, hvert bænarefni. Hann er ekki seinn til að svara; hann svarar á þann hátt sem við getum ekki alltaf skilið, en hann svarar með eilífri nærveru sinni.

Benjamin kenndi okkur þetta með lífi sínu. Hann var alltaf að reyna, alltaf að gefa sitt besta, hvort sem það var á badmintonvellinum eða við tölvuna. Hann vissi að það að reyna er það sem skiptir máli. Hann gaf okkur fordæmi um trú sem felst ekki í því að fá allt sem við biðjum um, heldur í því að treysta Guði þegar allt er sem dimmast. Hann er núna í „Banquet of Heaven“, eins og við tölum um, í dýrð þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann er hjá Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.

Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann stendur þar, kannski að skoða himneskar flugvélar, eða bara að brosa sínu blíða brosi til ykkar. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima.

Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.