Σάββατο της τριακοστής δεύτερης εβδομάδας της κοινής περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας χήρας που στέκεται μπροστά σε μια πόρτα που παραμένει κλειστή. Δεν είναι μια γυναίκα που ζητά χάρη· είναι μια γυναίκα που ζητά δικαιοσύνη. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μάς παρουσιάζει έναν κριτή που δεν φοβάται τον Θεό και δεν σέβεται κανέναν άνθρωπο. Και όμως, αυτή η χήρα, με μια επιμονή που συνορεύει με την απελπισία, δεν σταματά. Δεν αποχωρεί. Χτυπά την πόρτα, ξανά και ξανά, μέχρι που ο κριτής, όχι από καλοσύνη, αλλά για να ησυχάσει από την παρουσία της, υποκύπτει. Ο Ιησούς μάς καλεί να προσέξουμε αυτή την εικόνα. Δεν μας λέει ότι ο Θεός είναι σαν τον άδικο κριτή. Μας λέει το αντίθετο: Αν ένας άνθρωπος χωρίς καρδιά τελικά υποχωρεί, πόσο περισσότερο ο Θεός, που είναι ο ίδιος η Αγάπη, θα σπεύσει να δικαιώσει τους εκλεκτούς Του που Τον επικαλούνται μέρα και νύχτα;

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που έμοιαζε να κατανοεί, με την αθωότητα της καρδιάς του, ότι η ζωή είναι μια συνεχής κίνηση προς τον Θεό. Σκεφτείτε τον, Alan και Thao, όχι μέσα από τη βαριά σιωπή της απουσίας του, αλλά μέσα από εκείνη την υπέροχη περιέργειά του. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή που στεκόταν μπροστά σε μια οθόνη, βυθισμένος στον κόσμο του προγραμματισμού, ή όταν συζητούσε για τα αεροπλάνα με μια σοβαρότητα που εξέπληττε τους πάντες. Ο Ben ήταν ένας εξερευνητής. Είχε εκείνο το βλέμμα που δεν έμενε στην επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά έψαχνε να βρει τη λογική, την ομορφιά, το «γιατί» πίσω από κάθε τι. Και αυτή η περιέργεια ήταν μια μορφή προσευχής. Ήταν ο τρόπος του να λέει στον Θεό: «Θέλω να καταλάβω τον κόσμο που δημιούργησες».

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν μπορέσουμε να αγγίξουμε την παρηγοριά. Πέντε μήνες μετά, η απουσία του Ben δεν είναι μια ιδέα. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα του σπιτιού σας. Είναι το κενό που νιώθετε όταν η μέρα τελειώνει και η σιωπή γίνεται πιο πυκνή. Είναι ο πόνος που σας επισκέπτεται χωρίς προειδοποίηση. Μην προσπαθήσετε να τον πνίξετε. Μην νιώθετε ότι πρέπει να τον κρύψετε για να φανείτε «δυνατοί». Ο πόνος σας είναι ιερός, γιατί είναι η απόδειξη ότι αγαπήσατε έναν άνθρωπο που ήταν δώρο Θεού. Όταν ο Άγιος Ιωάννης γράφει στην επιστολή του: «Παρακαλώ να τους βοηθήσετε με τρόπο άξιο του Θεού», μας υπενθυμίζει ότι η αγάπη μας για τον Ben ήταν και παραμένει μια πράξη που τιμά τον Θεό. Ο Ben δεν έφυγε από την αγάπη σας· απλώς μετακινήθηκε σε έναν χώρο όπου η αγάπη δεν έχει πια όρια.

Και εδώ, ας σταματήσουμε για λίγο. Υπάρχει μια πέτρα που πολλοί γονείς κουβαλούν κρυφά, μια πέτρα που ονομάζεται «μήπως έπρεπε να είχα κάνει κάτι άλλο;». Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ποτέ ότι ίσως κάτι διαφύγατε, ότι ίσως αν είχατε προσέξει περισσότερο, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, θέλω να σας πω το εξής: Αυτή η σκέψη δεν έρχεται από τον Θεό. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ευθύνη σας. Ο Θεός δεν κατηγορεί τους γονείς που αγάπησαν το παιδί τους με όλη τους την ψυχή. Σας παρακαλώ, αφήστε κάτω αυτή την πέτρα. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας βλέπει, σας γνωρίζει και σας αγκαλιάζει με μια τρυφερότητα που δεν έχει όρια. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς αναρωτιέται: «Όταν έρθει ο Υιός του Ανθρώπου, θα βρει πίστη στη γη;». Η πίστη δεν είναι απλώς μια πεποίθηση. Είναι η ικανότητα να συνεχίζεις να εμπιστεύεσαι όταν η πόρτα φαίνεται κλειστή. Ο Ben, με τη σύντομη ζωή του, έδειξε αυτή την πίστη. Θυμηθείτε, Alan και Thao, εκείνη τη στιγμή που ο Ben, στα δεκαπέντε του, προσφέρθηκε να δώσει όλο του τον κουμπαρά για να βοηθήσει τον θείο του William. Δεν χρειάστηκε να σπάσει τον κουμπαρά, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει, γιατί η ανάγκη καλύφθηκε αλλιώς· αλλά η πρόθεση, η κίνηση της καρδιάς του, ήταν εκεί. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο στην πράξη. Ο Ben ήταν έτοιμος να δώσει τα πάντα, γιατί είχε καταλάβει ότι η καρδιά είναι φτιαγμένη για να προσφέρει.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσες στιγμές με τον Ben, μην φοβάσαι να ζήσεις. Ο αδελφός σου δεν θα ήθελε να σε δει να κλείνεσαι στον εαυτό σου. Θα ήθελε να σε δει να κυνηγάς τα όνειρά σου, να εξερευνάς τον κόσμο, να είσαι ο άνθρωπος που ο Ben αγαπούσε. Η αγάπη σας είναι ένας δεσμός που ο θάνατος δεν μπορεί να αγγίξει. Κάθε φορά που βλέπεις ένα αεροπλάνο στον ουρανό, σκέψου τον Ben. Είναι εκεί, στο φως, και σε περιμένει να συνεχίσεις να ζεις με θάρρος.

Alan και Thao, ο πόνος σας είναι ο δικός μας πόνος. Αλλά η ελπίδα σας είναι η δική μας ελπίδα. Ο Ben ήταν ένα δώρο, ένα δώρο που σας δόθηκε για να σας δείξει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους. Η ζωή του, αν και σύντομη, ήταν γεμάτη φως. Μην μετράτε τα χρόνια, μετρήστε την αγάπη. Και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ο Θεός, που είναι ο δημιουργός κάθε ζωής, κρατά τον Ben. Και σε κάθε πράξη καλοσύνης που γίνεται για εκείνον, όπως το πηγάδι που προσφέρει καθαρό νερό στους αδελφούς μας στο Cà Mau, ο Ben συνεχίζει να δίνει ζωή. Αυτό είναι το μυστικό της Βασιλείας: η αγάπη που δίνουμε δεν χάνεται ποτέ, αλλά πολλαπλασιάζεται.

Σήμερα, καθώς επιστρέφετε στην καθημερινότητά σας, πάρτε μαζί σας αυτή την υπόσχεση: Ο Ben είναι καλά. Είναι στην αγκαλιά του Θεού, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε δάκρυα, ούτε αναμονή. Είναι ελεύθερος. Και εσείς, μην βαδίζετε μόνοι. Ο Κύριος είναι μαζί σας, σε κάθε βήμα, σε κάθε στιγμή που η καρδιά σας νιώθει βαριά. Μην ξεχνάτε ότι ο Θεός σας αγαπά, και ότι ο Ben, από την αιωνιότητα, σας περιμένει. Ας ζήσουμε λοιπόν με αυτή την ελπίδα, ας αγαπήσουμε όπως αγάπησε ο Ben, και ας εμπιστευτούμε τον Πατέρα που μας κρατά όλους, ζωντανούς και κεκοιμημένους, στην ίδια Του την καρδιά. Αμήν.