Sábado da trixésima segunda semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende o corazón da Escritura: a imaxe da viúva que non se cansa. No Evanxeo, Xesús preséntanos a unha muller que, ante un xuíz que non teme a Deus nin respecta a ninguén, insiste unha e outra vez. 'Fai xustiza', dille ela. E o xuíz, non por bondade, senón para que ela deixe de molestalo, acaba cedendo. Xesús non nos di que Deus sexa coma ese xuíz; ao contrario, dínos que Deus é o Pai que escoita aos seus fillos día e noite. Pero a imaxe que queda gravada é a da perseveranza. A imaxe da man que bate á porta, da voz que non se cala, do corazón que, a pesar da dor, segue buscando a luz.

Detémonos un momento. Thao, Alan, Ryan, hai cinco meses que o noso querido Benjamin Vo cruzou o limiar cara á casa do Pai. Cinco meses. Sei que nestes días, a imaxe da viúva que insiste pode parecer un espello da vosa propia loita. Hai momentos nos que a oración parece bater contra un ceo de bronce, momentos nos que o silencio de Deus se sente coma un peso insoportable. Sei que hai madrugadas nas que a ausencia de Ben se sente coma un golpe, coma unha tormenta que vos deixa sen alento. E despois, a mente, buscando entender o incomprensible, busca respostas onde non as hai. Algúns de vós, no fondo do corazón, preguntádesvos se algo pasou por alto, se algunha vixilancia foi insuficiente. Escoitade isto con toda a verdade do Evanxeo: non é culpa vosa. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi perfecto, e o amor, cando é puro, é a única cousa que non morre.

Ben era un rapaz de corazón inmenso. Pensade na súa curiosidade, na súa mente brillante que xa aos quince anos navegaba polos sistemas complexos da nube, soñando con crear a súa propia aeroliña, a 'Con Chim Airlines'. Sempre que falaba diso, un sorriso doce e unhas risas contaxiosas iluminaban o seu rostro. Era un rapaz que miraba cara ao futuro, que quería elevarse, que quería voar. E tiña esa bondade tan natural, tan sen esforzo. Lembrade aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. Non o rapaz que loitaba contra a enfermidade, senón o rapaz que soñaba, que amaba, que quería que todos estivesen ben.

No Evanxeo, Xesús fai unha pregunta que nos atravesa: 'Pero cando veña o Fillo do Home, atopará fe na terra?'. A fe, no medio da vosa dor, non é dicir que non doe. A fe é seguir confiando cando a noite é máis negra. Cando o pai de Ben soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino onde xa non hai dor, nin bágoas, nin test de ningún tipo, só a luz do Amor que nunca falla. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría.

Na primeira lectura, San Xoán escríbenos sobre a importancia de apoiar aos que camiñan polo ben: 'Debemos apoiar a tales persoas, para que sexamos colaboradores na verdade'. Ben foi un colaborador da verdade. O seu paso polo mundo, o seu amor pola súa familia, o seu desexo de axudar aos demais, todo iso é semente de eternidade. E hoxe, vós sodes os colaboradores da súa luz. Non busquedes grandes xestos hoxe. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós.

O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, sorrindo, dicíndovos que a vida continúa, que o amor non ten fronteiras, e que el vos segue amando co mesmo sorriso brillante, coa mesma curiosidade de neno, agora na paz absoluta de Deus.