Sábado da vixésimo sexta semana do Tempo Ordinario

Hai momentos, cando a mañá entra pola xanela dun xeito tan silencioso que parece que o mundo contén a respiración, nos que un se sente terriblemente pequeno. Quizais é o detalle dos zapatos dun neno deixados ao carón da porta, ou o recordo dunha risa que xa non ecoa no corredor, o que nos fai sentir como Job diante da tormenta. Job, na nosa primeira lectura, atópase nun lugar onde as palabras xa non serven. El, que intentou ser xusto, que intentou vivir con rectitude, atópase cuestionado polo mesmo Deus desde a tempestade. «Isto é demasiado marabilloso para min, non o comprendo», di Job. É unha confesión que non busca información, senón que busca poñernos no noso sitio: o sitio de quen non controla o misterio, pero que, a pesar de todo, é profundamente coñecido e amado.

Benjamin Vo, o noso querido Ben, era un rapaz que amaba a lóxica, a precisión dos sistemas, a marabilla de entender como funcionaban as cousas. Coa súa mente brillante, capaz de debuxar códigos complexos e soñar con liñas aéreas, el sabía que había unha orde no universo. Pero hoxe, ao escoitar a Xesús no Evanxeo dicindo: «Dóame grazas, Pai, Señor do ceo e da terra, porque ocultaches estas cousas aos sabios e aos entendidos e reveláchelas aos pequenos», somos convidados a mirar máis aló da lóxica humana. Somos convidados a recoñecer que o Reino de Deus non se mide polo intelecto, senón pola transparencia dun corazón de neno.

Imaxinade ese corazón de Ben. Un rapaz que, aos quince anos, non buscaba o poder, senón a conexión. Lembrades o seu soño de crear 'Con Chim Airlines'? Cada vez que falaba diso, os seus ollos iluminábanse cunha ledicia pura. Non era só un soño de neno; era a súa maneira de querer voar, de querer conectar o seu mundo co mundo dos demais. O seu corazón era coma o dun discípulo que regresa do camiño, non facendo alarde de que «os demos están suxeitos a nós», senón escoitando a Xesús dicir: «Non vos alegredes de que os espíritos vos obedezan, senón alegraos de que os vosos nomes estean escritos no ceo».

Sei, Alan e Thao, que nestes meses a vosa dor é un peso que ninguén debería levar só. Sei que, ás veces, a tentación de volver atrás, de buscar respostas nas sombras, é moi forte. Hai unha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra que non vos corresponde e que hoxe, ante a Palabra de Deus, quero axudarvos a deixar caer. É a culpa. Ese pensamento que, no silencio da noite, susurra: 'Puiden facer algo máis?'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

Ben non quere que vos culpades; Ben quere que sigades mirando cara arriba. Lembrades a súa paixón pola aviación? Aquela obsesión doce por identificar cada modelo de avión? Ben non miraba os avións como máquinas de metal. Mirábaos como símbolos de liberdade, como pontes entre mundos. E agora, el mesmo é esa ponte. El non está lonxe. Está no Banquete do Ceo, compartindo mesa con San Carlo Acutis, sendo o rapaz brillante, doce e sorrintemente curioso que sempre foi. El segue sendo o voso Ben. O seu amor segue fluíndo, como o pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, regando a vida dos máis necesitados. Ese xesto de caridade, ese fluír de auga viva, é a proba de que o seu corazón xa estaba afinado coa música do Ceo.

Ryan, irmán, ti es o portador da súa memoria. Sei que cando miras ao teu lado na habitación, o espazo que antes ocupaba o teu irmán maior parece demasiado ancho. Sei que o botas de menos de maneiras que ás veces nin sabes como nomear. Pero escoita isto ben: Ben non se foi para converterse nun recordo triste. El vive no teu coraxe, na túa maneira de afrontar o día a día, na túa propia curiosidade polo mundo. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír da casa, se escoitades o motor dun avión cruzando o ceo, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: un vaso de auga dado a quen ten sede, unha palabra amable a alguén que estea só, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a roca firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós —a Alan, a Thao, a Ryan, a toda a familia e a todos os que nos acompañan dende lonxe con corazóns feridos—. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza, paso a paso, cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca, nunca se acaba. Amén.