Vixésimo oitavo domingo do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe, unha pequena escena que moitos de vós coñecedes ben, que nos fala hoxe con máis forza que calquera discurso. Imaxinade a Benjamin, o noso Ben, sentado no chan da casa, rodeado de xoguetes, quizais intentando explicar un deses sistemas complexos que tanto lle fascinaban, ou simplemente sorrindo mentres escoitaba unha das historias inventadas do seu pai. Nese momento, non había nada máis importante no mundo que esa conexión, ese compartir a vida. Ben tiña esa capacidade rara de facer que o tempo se detivese, de centrar toda a súa atención no que estaba diante del, sen présa, sen cálculos, só con esa curiosidade pura e esa dozura que o definían. Hoxe, ao escoitar o Evanxeo sobre o banquete do rei, esa imaxe de Ben vénme á mente como un reflexo, un eco pequeno pero real, da invitación que Deus nos fai a todos.

Na primeira lectura, o profeta Isaías fálanos dun monte santo onde o Señor preparará un festín. «O Señor dos exércitos preparará para todos os pobos un banquete de manxares suculentos». É unha promesa que vai moito máis alá da comida; é a promesa de que Deus mesmo enxugará as bágoas de todos os rostros. Non di que as bágoas non existan, nin que a dor non sexa real. Di que Deus, o noso Pai, non é alleo a elas. El está alí, no medio do noso pranto, disposto a retirar o veo da morte, a destruír o que nos separa da súa luz. É un convite a confiar cando xa non nos quedan forzas para buscar o camiño.

Ben era un rapaz que vivía con esa confianza. Pensade na súa paixón pola aviación, naqueles soños que compartía co seu pai de crear 'Con Chim Airlines'. Non era só un hobby. Era a expresión dunha alma que quería voar, que quería conectar mundos, que tiña unha esperanza que non se limitaba ao que os seus ollos podían ver. Cando pensamos en Ben, non pensamos nun rapaz que se rendía. Pensamos na súa determinación, na súa valentía nas pistas de bádminton, na súa vontade de aprender sempre algo novo. El vivía coma se soubese que a vida é un agasallo, e que cada momento, por pequeno que sexa, é unha invitación a participar na ledicia de Deus.

Pero logo, debemos ser honestos. Hai días nos que a invitación ao banquete parece lonxe. Hai días, Alan, Thao, e ti, Ryan, nos que a cadeira baleira na mesa é un berro silencioso que enche a casa. A dor non é un erro do noso sistema; é a proba de que o amor que sentides por Ben é inmenso. Non intentedes ocultar esa dor, nin a forzades a desaparecer. A honestidade é o primeiro paso para atopar a luz. A verdade é que a perda dun fillo, dun irmán, é un peso que ninguén debería levar só. E, con todo, aquí estades, resistindo, vivindo, amando. Iso tamén é parte do banquete, aínda que sexa un banquete compartido entre bágoas.

No Evanxeo, o rei invita a todos, bos e malos, á festa. Pero hai un home que non leva o traxe de voda. O rei pregúntalle, e o home queda en silencio. Ás veces, ese silencio é o noso propio silencio. É o momento no que nos sentimos indignos, ou confundidos, ou simplemente abrumados pola nosa propia fragilidade. Queremos estar no banquete, pero non sabemos como vestirnos para el. A resposta de Xesús é a graza. O traxe de voda non é algo que nós compramos co noso esforzo; é o amor de Deus que nos cobre cando nos sentimos espidos. É o agasallo da súa presenza, que nos toma tal e como somos, coas nosas feridas e as nosas preguntas.

Quero dicirvos algo que sei que moitos pais levan gardado no máis profundo do seu ser, esa pedra que ás veces os fai sentir culpables. Escoitade ben: Deus non é o autor da enfermidade. Non hai ningunha culpa nos vosos coidados, na vosa vixilancia, no voso amor. Aquela enfermidade non foi un castigo, nin unha consecuencia de nada que fixésedes ou deixásedes de facer. Do mesmo xeito que o home que naceu cego no Evanxeo non sufría polo pecado dos seus pais, Ben tampouco foi vítima dun xuízo divino. A vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi total. Estades absoltos de calquera acusación. Non vos culpades máis. Deixade que esa pedra caia, porque Deus xa a retirou. Ben non quere que carguedes con ese peso; el quere que sigades mirando cara arriba, cara ao ceo onde el agora descansa, forte e libre, na presenza do Pai.

Ben segue presente. Non é unha presenza física, coma a que desexamos cada mañá, pero é unha presenza real. Vive no amor que compartides, vive na memoria de cada momento de ledicia, vive en cada xesto de bondade que facedes no seu nome. Penso naquel pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, o 'Giếng Gioan Baotixita'. É un símbolo tan fermoso. Ben, o noso 'Gran Océano', segue dando vida. A auga que brota dese pozo é auga de vida para os que teñen sede, tal e como a súa vida foi e segue sendo unha fonte de amor para todos vós. O seu amor non se detivo; transformouse.

Ryan, irmán querido, ti es o gardián desa memoria. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón. A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

Deus está aquí, abrazándovos a todos vós. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca, nunca se acaba. Amén.