Luns da vixésimo sexta semana do tempo ordinario

Hai momentos na vida, e quizais hoxe sexa un deses, nos que o noso mundo se sente como o de Job. Un día, o sol brilla, a casa está chea, os fillos medran, os avións cruzan o ceo e o futuro parece un mapa aberto de posibilidades. Ao día seguinte, ese mesmo mundo vese sacudido por unha tormenta que non entende de lóxica, nin de méritos, nin de vixilancia. O libro de Job comeza cunha escena case insoportable: o inimigo, o acusador, camiña pola terra e decide atacar o máis preciado que Job ten. E o Señor, nun misterio que nos fai tremer, permite a proba. 'Behold, all that he has is in your power; only do not lay a hand upon his person.'

Imaxinade ese momento. Job, o home íntegro, o home que temía a Deus, perde todo nun abrir e pechar de ollos. Non é un proceso lento; é unha sucesión de mensaxeiros, un tras outro, cada un traendo unha nova de desolación. 'Eu escapei para contalo', di cada un deles. É a voz da dor que nos chega cando menos o esperamos. E Job, ante a perda absoluta, fai algo que nos deixa mudos: 'Rasgou o seu manto, rapou a súa cabeza, prostrouse en terra e dixo: Nú saín do ventre da miña nai, e nu volverei alá. O Señor deume, o Señor quitoume: bendito sexa o nome do Señor'.

Alan, Thao, Ryan, sei que estas palabras poden soar duras. Cando un ten o corazón roto, cando o baleiro que deixou Ben é tan grande que parece que o propio aire pesa, é difícil bendicir. Non vos pido que bendicades a dor. Pídovos que, no medio desta tormenta, miredes a Xesús, que hoxe no Evanxeo fai algo que cambia toda a nosa perspectiva sobre a grandeza. Os discípulos, como nós, están preocupados polas xerarquías, por quen é o maior, por quen ten máis razón, por quen pertence ao grupo correcto. 'Quen é o máis grande?', discuten. E Xesús, lendo o fondo dos seus corazóns, non lles dá un discurso sobre o poder. Toma a un neno, colócao ao seu lado e dilles: 'O que recibe a este neno no meu nome, recíbeme a min'.

Ben era ese neno. Non porque fose pequeno en idade, senón porque tiña esa pureza de corazón que só os que están preto de Deus posúen. Ben era un rapaz de luz. Lembrades a súa paixón pola aviación? Aquela ilusión por crear 'Con Chim Airlines'? Non era só un xogo de neno. Era a súa forma de dicir que a vida é para mirar cara arriba, para soñar, para conectar mundos. El, coa súa mente brillante, que xa de neno manexaba conceptos complexos de infraestruturas, tiña a capacidade de ver máis aló do que nós vemos. El, que quería ofrecer o seu porquiño para axudar ao seu tío William, demostraba que a súa 'grandeza' non estaba no que tiña, senón na súa disposición a darse. Ese xesto, ese ofrecemento de entregar todo o seu aforro, é a proba dunha alma que xa entendía o que os discípulos non comprendían: que o máis pequeno é o que máis preto está do Reino.

E aquí, debemos deter a nosa mirada. Hai unha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra que non vos corresponde e que hoxe, ante a Palabra de Deus, quero axudarvos a deixar caer. É a culpa. Ese pensamento que, no silencio da noite, susurra: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

Lembra, Alan, aquel soño do 25 de xuño? Ben, forte, con pantalóns verdes, dicíndoche: 'Ba, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?'. E despois, esa paz, esa promesa: 'Non pasa nada, vou vixiarvos'. Ben non che estaba a pedir contas, pai. Estaba a compartir contigo a súa propia confusión humana antes de entrar na claridade total de Deus. E cando o abrazaches e lle dixeches que estaría no Ceo para sempre, estabas a facer o traballo máis sagrado que existe: acompañar ao teu fillo ata o limiar da eternidade. Non te culpes por non poder evitalo. Ninguén pode evitar o paso ao misterio de Deus. O que fixeches foi amar, e o amor é o único que permanece cando todo o demais pasa.

No Evanxeo de hoxe, Xoán intenta impedir que outros fagan o ben porque 'non nos seguen'. É a tentación de pensar que só o noso camiño é o correcto, que só a nosa forma de loitar é a válida. Xesús corrixe a súa visión cunha frase que é un bálsamo: 'Non llo impidades, pois quen non está contra vós, está convosco'. O ben que Ben fixo, a luz que el espallou, non se limita ao tempo que estivo aquí. O seu 'Pozo de Amor' en Vietnam, a axuda aos que sofren, o seu recordo que inspira a outros a ser mellores... todo iso é a súa vida que segue fluíndo. Ben non se foi. Ben converteuse nunha corrente de amor que segue regando o mundo.

Ryan, irmán, ti es o portador da súa memoria. Sei que hai momentos nos que miras ao lado e o espazo que antes ocupaba o teu irmán maior parece un abismo. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Que o seu recordo sexa sempre unha luz que vos guíe cara ao Pai, onde un día, nun abrazo que nunca terá fin, volveredes a atopalo. Amén.