Oddiy vaqtning yigirma oltinchi haftasi, dushanba

Tasavvur qiling, bir bog‘da, shoxlari osmonga qarab cho‘zilgan daraxtni. Uning ildizlari chuqur, shoxlari esa qushlar uchun panoh. Ammo ba’zida shunday bo‘ladiki, eng go‘zal, eng yorqin shoxlar kutilmaganda sinadi. Biz o‘sha sinik shoxga qarab, «Nega?» deb so‘raymiz. Nega o‘sha daraxtning eng yashil qismi to‘satdan so‘ldi? Bugun Ayyub payg‘ambarning qissasi orqali biz aynan shu savolga yuzlanamiz. Ayyub barcha narsasidan judo bo‘ladi: mol-mulki, farzandlari, sog‘lig‘i. Uning oldiga kelgan xabarchilar ketma-ket fojiali xabarlarni keltirishadi. Har bir xabardan keyin, «faqat men omon qoldim» degan so‘zlar yangraydi. Bu yolg‘izlik, bu dahshatli sukunat... Ayyub shunda nima qiladi? U kiyimini yirtadi, sochini qirqadi va yerga yiqilib, «Rabbim berdi, Rabbim oldi, Rabbiyning nomi muborak bo‘lsin», deydi. Bu shunchaki taslim bo‘lish emas, bu og‘riq ichida ham Xudoning ustunligini tan olishdir.

Benjamin Vo, bizning aziz Benimiz, xuddi o‘sha yoshlik bahorining eng yorqin kurtagi kabi edi. Uning hayoti — bu shunchaki o‘n besh yillik vaqt emas, balki chuqur, ma’noli va nurli bir voqelik edi. Uning o‘sha o‘tkir zehnini, kodlar dunyosiga bo‘lgan qiziqishini, samolyotlarga, xususan, o‘sha Boeing 737 modellariga bo‘lgan cheksiz mehrini eslang. U o‘zining «Con Chim Airlines» orzulari bilan parvoz qilar edi. Uning hayoti shunchaki o‘tib ketgan vaqt emas, balki Xudoning cheksiz ijodkorligining bir parchasi edi. Ben o‘zining borligini, o‘zining iste’dodini dunyoga ulashishdan charchamadi. Uning o‘sha o‘n besh yoshida, amakisiga yordam berish uchun o‘zining butun piggy bankini taklif qilgani — u uni sindirmadi, bo‘shatmadi, shunchaki taklif qildi — bu uning yuragi qanchalik saxovatli bo‘lganini ko‘rsatadi. U o‘zida bor narsani, hatto bolalarcha jamg‘armasini ham sevgi uchun ochiq tutdi. Bu uning haqiqiy qiyofasi edi: doimo boshqalar uchun yashashga, boshqalarga yordam berishga tayyor turgan ochiq qalb.

Azizlarim, Ayyubning og‘rig‘i bizning ham og‘riqlarimizni aks ettiradi. Biz ham ba’zan hayotimizni xuddi o‘sha bo‘ron urgan uy kabi his qilamiz. «Nega?» degan savol yuragimizni tirnaydi. Alan va Thao, men sizning yuragingizdagi o‘sha chuqur bo‘shliqni, o‘sha ertalabki sukunatni, Benning kulgisi eshitilmaydigan uyning og‘irligini bilaman. Ba’zan o‘zingizdan so‘rayotgandirsiz: «Nega? Yana nimadir qila olarmidim? Biror narsani o‘tkazib yubormadimmi?». Azizlarim, bugun bu og‘ir aybdorlik toshini yelkangizdan tushirib qo‘ying. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo emas. Xudo sizni ayblamaydi; U sizning yoningizda o‘tirib, birga yig‘lamoqda. Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan tashqarida sodir bo‘ladi va hech qanday ehtiyotkorlik buni o‘zgartira olmasdi. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng fidoiy ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Benning hayoti sizning sevgingiz bilan sug‘orildi va u o‘z vazifasini mukammal bajardi. Uning sevgisi, xuddi Cà Mauerdagi o‘sha «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i kabi, hali ham bu dunyoda hayot berib oqmoqda.

Injilda esa butunlay boshqa bir manzara. Shogirdlar buyuklik haqida bahslashmoqdalar. Ular kim eng zo‘r ekanligini aniqlamoqchi bo‘lishadi. Iso esa ularning oldiga bir bolani qo‘yadi va aytadi: «Kim bu bolani Mening nomim bilan qabul qilsa, Meni qabul qiladi». Bu yerda Iso bizga buyuklikning kalitini beradi: soddalik, beg‘uborlik va ochiq qalb. Ben aynan shunday bola edi. Uning o‘sha beg‘ubor tabassumi, uning boshqalarga bo‘lgan samimiy munosabati Isoning aynan shu o‘gitini eslatadi. U shogirdlar kabi buyuklikka intilmadi, u shunchaki sevdi. U shunchaki yashadi. U shunchaki bor edi. Va aynan shu soddalik uni Rabbimizga yaqin qildi.

Ryan, senga qariman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘tkazgan o‘sha sokin daqiqalarni, birga kulgan damlarni yuragingda saqla. Sen akangning o‘sha orzularini, uning samolyotlarni kuzatishdagi hayajonini o‘z yuragingda saqla. Sen akangning davomchisisan. Sen ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishing kerak. Akang seni osmondan turib g‘urur bilan kuzatib turibdi. Hayotni jasorat bilan, akang uchun ham munosib yashagin. Sening har bir qadaming, har bir tabassuming akangning sevgisini bu dunyoda davom ettiradi. Sen yolg‘iz emassan, butun jamoat, butun osmon sen bilan birga.

Azizlarim, bugun biz Xudo bizdan nima kutayotgani haqida o‘ylashimiz kerak. Injilda shogirdlar boshqa bir odamni Isoning nomidan jin chiqarayotgani uchun to‘xtatmoqchi bo‘lishadi. Iso esa: «Ularga xalaqit bermanglar, kim bizga qarshi bo‘lmasa, u biz bilan birgadir», deydi. Bu bizga katta dars: Xudo bizning chegaralarimizdan, bizning tushunchalarimizdan, bizning qoidalarimizdan kattaroqdir. Benning hayoti ham shunday edi — u biz o‘ylaganimizdan ham ko‘proq narsani qamrab oldi. Uning sevgisi, uning orzulari, uning saxovati bizning barcha savollarimizdan, barcha tushunarsiz vaziyatlarimizdan baland turadi.

Bugun dunyoning turli chekkalaridan biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, kasallik azobini tortayotgan bolajonlar... Siz yolg‘iz emassiz. Xudo har biringizga yaqindir. Benning sevgisi hali ham bu dunyoda, uning xotirasiga qilingan xayrli ishlar orqali, boshqalarga hayot berib oqmoqda. Uning sevgisi to‘xtagani yo‘q, u boshqalarning hayotida oqishda davom etmoqda. Biz bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda Benning shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik.

Azizlarim, bu yerdan ketayotganingizda, bugun kechqurun uyingizga borganingizda, yaqinlaringizga bir zum ko‘proq qarang, ularni bag‘ringizga bosing. O‘zingizni ayblashni to‘xtating, chunki siz Xudoning cheksiz sevgisi ostidasiz. Xudo sizni ko‘rib turibdi. U sizning har bir ko‘z yoshingizni sanab turibdi. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun va barcha qiynalayotganlar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining cheksiz rahmi va tinchligi bilan quchoqlasin. U har bir kunimizni, har bir qadamimizni O‘z panohida asrasin. Omin.