Oddiy vaqtning yigirma to‘qqizinchi haftasining chorshanbasi

Tasavvur qiling, uyning derazalari ochiq. Tashqaridan kechki shabada esib kiryapti, lekin xonaning ichida o‘sha kutilmagan lahzaning jimligi turibdi. Hech kim o‘sha soatni aniq bilmaydi. Hayot ko‘pincha biz soat millariga qarab o‘tirmagan, xotirjam turgan paytimizda o‘zining eng chuqur haqiqatlarini ochib beradi. Biz har doim oldindan reja tuzamiz, ertasini taxmin qilamiz, ertaga nima bo‘lishini o‘lchashga harakat qilamiz. Lekin Injil bugun bizga boshqa bir haqiqatni eslatadi: «Sizlar ham tayyor turinglar, chunki Inson O‘g‘li o‘zingiz o‘ylamagan bir soatda keladi.» Bu qo‘rqitish uchun aytilgan so‘z emas. Bu hayotning har bir daqiqasi naqadar qadrli ekanini, har bir lahza Xudo bilan uchrashuv uchun ochiq eshik ekanini eslatuvchi ilohiy taklifdir.

Keling, shu yerda bitta kichkina tasvirni birga ushlab turaylik: stol ustida turgan chizma daftari va qalam. Benjamin Vo — Ben — o‘zining o‘n besh yillik qisqa hayotida dunyoni qanday kashf qilganini bir o‘ylab ko‘ring. U shunchaki o‘tirib qo‘ymagan edi. Uning xonasida, o‘sha GitHub repozitoriylarida u yozgan kodlar, o‘zi yaratgan kichik o‘yinlar va ilovalar bor edi. Uning zehni naqadar o‘tkir edi; u o‘ttiz yoshli muhandislar ishlaydigan cloud infratuzilmalari, AWS muhitlari haqida dadasi bilan xuddi tengdoshidek fikrlashardi. Uning aqli mantiqqa, matematikaga, kelajak texnologiyalariga intilardi. Lekin uni taniganlar biladi, uning haqiqiy go‘zalligi uning o‘sha o‘tkir aqlida emas, balki boshqalarga bo‘lgan cheksiz yumshoq yuragida edi. U samolyotlarni, ayniqsa Boeing 737 modellarini yaxshi ko‘rardi. Hatto o‘zining orzusidagi aviakompaniyani ochishni xayol qilardi va uni kulib turib 'Con Chim Airlines' deb atardi. O‘sha so‘zni aytganda uning yuziga yuguradigan o‘sha shirin gigirlashlar, uning beg‘ubor tabassumi hozir ham sizning xotirangizda yashamoqda.

Lekin keling, haqiqatni aytaylik, undan oldin tasalli haqida gapirib bo‘lmaydi. To‘rt oy o‘tdi. Alan, Thao, Ryan... bu to‘rt oy ichida sizlar o‘sha bo‘sh xonaning og‘irligini qanday ko‘tarib kelayotganingizni faqat o‘zingiz bilasiz. Ba’zan o‘sha sukut ichida o‘zingizga savol berasiz: «Nega? Men nimadirni o‘tkazib yubormidim? Balki boshqacha qilganimda...» Azizlarim, bu og‘riqni, yuragingizni kemirib kelayotgan o‘sha o‘z-o‘zini ayblashni bugun shu yerda to‘xtating. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo ham emas. Xudo hech qachon sizni ayblamaydi. Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan, har qanday ehtiyotkorlikdan tashqarida, hech kimning aybisiz sodir bo‘ladi. Siz Ben uchun dunyodagi eng fidoiy, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz unga o‘z borlig‘ingizdagi hamma sevgini berdingiz. O‘zingizni ayblashni bas qiling, chunki Xudo sizni allaqachon quchoqlab, kechirib bo‘lgan.

…

Mana shu yerda, o‘sha og‘riqning o‘rtasida, Pavlusning Efesliklarga yozgan maktubi kelib tushadi. U aytadi: «Masih orqali bizda so‘z erkinligi va unga bo‘lgan imon orqali ishonch bilan yaqinlashish imkoni bor». Biz uzoqda emasmiz. Biz begona emasmiz. Pavlus sir haqida gapiradi — avvalgi avlodlarga yashirin bo‘lgan, lekin endi Muqaddas Ruh orqali ochilgan sir. Bu nima? Bu barchamizning Masihda bir tananing a’zolari ekanligimizdir. Ben hozir uzoqda emas. U o‘sha sirning, o‘sha ilohiy oilaning to‘laqonli a’zosi sifatida yashamoqda.

Benning o‘sha qalb saxovatini eslang. U o‘n besh yoshida, amakisiga ikki marta insult kelib qolganida, nima qilganini bilasizlarmi? U o‘zining bor-yo‘g‘ini — piggy bankidagi hamma pulini — amakisiga berishni taklif qilgan edi. U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, pullarni sanab o‘tirgani yo‘q. U shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha yosh bolaning yuragidagi sof, hech qanday g‘arazsiz sevgi edi. U o‘zida bor hamma narsani — butun borlig‘ini — boshqalar uchun ochiq tutdi. U o‘zini ayamadi. Va uning o‘sha sevgisi bugun ham yo‘qolib ketgani yo‘q. Uning xotirasiga atalib ochilgan o‘sha quduq — Cà Mau shahridagi «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i orqali toza suv odamlarga qanday hayot baxsh etayotgan bo‘lsa, Benning sevgisi ham shunday hayot suvi kabi oqishda davom etmoqda.

Sizga aytaman, Ryan, ukajon. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. O‘sha ikkingiz birga kulgan, birga o‘ynagan damlar, birga kiygan o‘sha o‘yinqaroq ko‘ylaklar — bularning hammasi sening yuragingda yashamoqda. Sen yolg‘iz emassan. Akang seni osmondan turib, o‘sha o‘zlari orzu qilgan samolyotlar qanotidek balanddan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishda davom et.

Bugun uydan chiqayotganda, o‘sha o‘zingizni ayblash toshini pastga qo‘ying. Xudoning cheksiz rahmiga tayanib, yengil qadam tashlang. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchangizni O‘zining cheksiz tinchligi va rahmi bilan saqlasin. Omin.