Woensdag van die Nege-en-twintigste Week in die Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort stilte wat in 'n huis neerdaal wanneer 'n jong seun se skooltas ná maande nog presies dieselfde hang waar hy dit die laaste keer neergelet het. Ek dink vanoggend aan Benjamin, en aan die talle oomblikke wat hy en sy pa, Alan, langs mekaar deurgebring het, besig met die klein, wonderlike dinge van die lewe. Benjamin was 'n seun van skerp logika, 'n seun wat met 'n helder, nuuskierige verstand gekyk het na hoe die wêreld in mekaar pas. Of hy nou geworstel het met komplekse wiskunde of in sy verbeelding 'Con Chim Airlines' deur die wolke laat vlieg het, hy het die lewe met 'n ope gemoed en 'n onverskrokke nuuskierigheid benader. Hy was nie net 'n seun wat geleef het nie; hy was iemand wat die skoonheid van die skepping liefgehad het, iemand wat altyd kon glimlag, selfs toe 'n pikante happie sy oë laat water het van die brand. Agter daardie briljante kop en die vinnige vingers wat kodes geskryf het, was daar 'n diep, sagte hart wat geweet het hoe om lief te hê.

In vandag se eerste lesing skryf Paulus aan die Efesiërs woorde wat soos 'n ligstraal deur 'n geslote venster breek: 'Om vir almal aan die lig te bring wat die huishouding is van die geheimenis wat van die eeue af verborge was in God wat alles geskape het.' Sien julle die beeld hier? Dit is die beeld van 'n skat wat oopgemaak word, van 'n verborge plan wat skielik in volle daglig staan. Paulus praat van die geheimenis van Christus, maar hy praat ook daarvan dat ons deel geword het van 'n ewige huisgesin. Wanneer ons iemand soos Benjamin verloor, voel dit dikwels asof ons voor 'n geslote deur staan, asof die plan van ons lewens skielik in duie gestort het. Ons kyk na die leë sitplek aan tafel, ons hoor die stilte in die gang, en ons wonder waar daardie groot, pragtige plan dan nou is.

Maar Paulus herinner ons dat God se plan nie gebreek word deur die dood nie. Benjamin is nie 'n verlore gedagte in die verlede nie; hy is deel van daardie groot, verborge huishouding van God. Hy leef nou in die werklikheid waarvan ons hier op aarde net die skaduwees sien. En dit bring ons by die harde, eerlike waarheid wat ons vandag in die oë moet kyk voor ons enige troos kan ontvang. Die lewe sonder Benjamin is swaar. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar oggende is wanneer die wekker lui en die werklikheid soos 'n swaar gewig op julle bors druk. Ek weet dat die vrae soms in die nag opvlam. Soms, in die stilte, sluip die skuldgevoel soos 'n skaduwee in. Julle mag dalk dink: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou.

Kyk dan na die Evangelie. Jesus praat van die dienskneg wat gereed moet wees, want die Seun van Mens kom op 'n uur wat jy dit nie verwag nie. Benjamin was altyd 'n seun van gereedheid en dapperheid. Dink aan die oomblik toe hy vyftien jaar oud was en, sonder dat iemand dit gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nie stukkend geslaan nie; hy het net sy kleine hart en alles wat hy besit het op die tafel geplaas. Dit is die offer van 'n seun met 'n siel van goud. Hy het nie net vir homself geleef nie. En daardie selfde vrygewigheid, daardie selfde onselfsugtige liefde, is nou tuis in die hart van God.

Jesus sê in die Evangelie ook hierdie diep woorde: 'Aan wie veel gegee is, van hom sal veel gevra word.' Benjamin het baie ontvang—daardie briljante verstand, daardie skitterende glimlag, daardie vermoë om sy pa se stories te geniet soos 'n skat van onskatbare waarde. En hy het daardie gawe nie vir homself gehou nie. Hy het dit gedeel met almal rondom hom. Hy was 'n seun wat geleef het met sy hande oop.

Ryan, my broer, jy wat nou die tuisdorp se stilte met jou eie stappe vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die vrolike oomblikke, die noue verbondenheid—is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe metmoed, en om jou eie drome na te jaag. Moenie dat die hartseer jou verhinder om die lig van die lewe te sien nie. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie deur van die kerk vandag: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se liefde groter is as ons grootste verlies. Benjamin is tuis, veilig by die Vader en in die geselskap van heiliges soos Carlo Acutis, waar daar geen trane meer is nie. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Amen.