Gedenkdag van Onse Lieve Vrou van die Rosekrans

Daar is ’n spesifieke soort stilte wat in ’n huis intrek na die verlies van ’n kind—’n stilte wat nie leeg is nie, maar wat vol is van die eggo’s van ’n lewe wat so helder gebrand het. Dink aan Benjamin Vo. Dink aan hom in die helder lig van ’n somersdag, dalk besig om sy eie 'Con Chim Airlines' in sy verbeelding te beplan, of met daardie kenmerkende glimlag sy pa se stories te absorbeer. Ben het die wêreld nie net met sy briljante verstand benader nie; hy het dit met ’n hart van pure deernis bekyk. Onthou hoe hy as vyftienjarige, in ’n oomblik van onselfsugtige liefde, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was. Hy het sy spaarvarkie nooit stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer was reeds in sy hart volkome. Dit is die seun wat julle geken het: ’n seun wat verstaan het dat ons lewe nie gemeet word aan wat ons in ons hande vashou nie, maar aan wat ons bereid is om uit liefde los te laat.

In vandag se eerste lesing hoor ons Paulus praat oor sy eie lewe en sy roeping. Hy praat oor die 'Gospel' wat aan hom toevertrou is, en hy benadruk dat dit nie sy eie uitvinding was nie, maar ’n openbaring van God. Hy vertel hoe hy en die ander apostels mekaar die regterhand van vennootskap gegee het. Hulle was 'pilare', soos hy hulle noem, maar tog moes hulle mekaar in die oë kyk wanneer die waarheid van die Evangelie op die spel was. Paulus sê: 'Toe ek sien dat hulle nie op die regte pad in lyn met die waarheid van die Evangelie was nie, het ek vir Cephas voor almal gesê...' Dit is ’n kragtige beeld. Dit gaan nie oor konflik nie, maar oor die moed om by die waarheid te bly wanneer die wêreld ons vra om te skik, om weg te kyk, of om ons beginsels te verruil vir gerief.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Ek weet dat die pyn soms soos ’n vloedgolf voel wat alles wegspoel. Daar is dae wanneer die stilte in die huis so swaar is dat dit voel of elke hoekie van die kamer nog sy teenwoordigheid skree. Ek wil vandag, in die lig van die Woord, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben. God het hom nie verlaat nie, en Hy verlaat julle ook nie nou nie.

Kyk nou na die Evangelie. Die dissipels kom na Jesus en vra: 'Here, leer ons om te bid.' Hulle vra nie vir krag of vir wonderwerke nie; hulle vra vir die manier waarop hulle met die Vader kan praat. Jesus antwoord met die 'Onse Vader'. Dit is die Hinge van ons geloof. 'Vader, laat u naam geheilig word, u koninkryk moet kom.' Dit is nie net woorde nie; dit is die asemhaling van die siel. In die middel van julle hartseer is dit die enigste uitnodiging wat werklik saak maak: bid. Moenie probeer om die antwoorde te vind in die geraas van die wêreld of in die eindelose vrae van die verstand nie. Sit net daar. Laat Hom toe om julle pyn te sien. Laat Hom toe om julle trane te tel. Hy weet wat dit beteken om ’n seun te verloor; Hy weet wat dit beteken om deur die dood na die lewe te gaan.

Benjamin was ’n seun wat geweet het hoe om te luister. Hy het na sy pa se stories geluister met ’n aandag wat min kinders besit. Hy het sy pa se hart geëer deur eenvoudig daar te wees. Dit is die nalatenskap wat julle vir Ryan moet nalaat: die wete dat liefde nie in die groot dade lê nie, maar in die teenwoordigheid. Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is ’n beeld in die Psalm wat ons vandag gebid het: 'Want sy goedertierenheid is groot oor ons.' Dit is die waarheid van Benjamin se lewe. Hy was nie ’n toeval nie. Hy was nie ’n fout nie. Hy was ’n wonderwerk wat deur God geweef is. En daardie weefsel is nie vernietig deur die dood nie; dit is net oorgedra na die ewige skoonheid van die Hemel. Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in sy naam geboor is, is ’n fisiese teken van daardie liefde wat bly voortbestaan. Dit bring skoon water aan mense wat hy nooit ontmoet het nie. Ben se liefde vloei steeds, soos lewende water, na almal wat dors is. Dit is hoe hy steeds in die wêreld leef: deur julle dade van barmhartigheid, deur julle bereidwilligheid om ander te help, deur julle moed om aan te hou lewe.

Soms wonder ons of ons nog kan vorentoe gaan. Ons voel soos die dissipels, onseker en soekend. Maar Jesus sê vir ons: 'Gee ons elke dag ons daaglikse brood.' Dit is nie ’n belofte vir môre nie; dit is ’n belofte vir vandag. Net vir vandag. Kan jy vandag asemhaal? Kan jy vandag ’n koppie koffie drink? Kan jy vandag na Ryan kyk en hom vashou? Dit is al wat God vra. Hy vra nie dat julle die hele toekoms moet oplos nie. Hy vra net dat julle vandag in sy teenwoordigheid moet bly. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink—aan sy 'Con Chim Airlines', aan sy skerp sin vir humor, aan sy glimlag wat die hele kamer verlig het. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid.

Benjamin is nou in die 'Banquet of Heaven'. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria, wie se Rosekrans ons vandag vier. Sy is die een wat altyd na haar Seun wys, die een wat julle pyn verstaan soos geen ander moeder nie. Sy bid vir julle. Sy vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.